சமூகத்தின் மேற்பரப்பில் படியும் ஒழுக்கப் பூச்சுகளுக்கும் அதன் அடித்தளத்தில் இயங்கும் மனிதனின் அக இயல்புகளுக்கும் இடையேயான முரண்பாடுகளைப் பதிவு செய்யும் படைப்புகளில் எழுத்தாளர் இத்ரீஸ் யாக்கூப் எழுதிய ‘மத்து’ சிறுகதை குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெறுகிறது.
குண்டூர் நெடுஞ்சாலையின் குளிரூட்டிய இரவில், மதுபான விடுதியின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் தொடங்குகின்ற இக்கதை, வெறும் குடிபோதையின் உளறலாக இல்லாமல், ஆண் மையச் சமூகத்தின் ஒடுக்குமுறைகள், இரட்டை வேடங்கள் மற்றும் தனிமனிதர்களின் அகச் சிக்கல்களை அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் உளவியல் ஆவணமாக விரிவடைகிறது.
கதையின் தலைப்பான ‘மத்து’ என்பது வெறும் மதுவை, போதையைக் குறிப்பது மட்டுமன்று; மனிதர்களின் மனங்களை விவரிக்க முடியாத போதையாலும் சுயநலத்தாலும் கடத்திச் செல்லும் அகக் கருவியாகச் செயல்படுகிறது.
குண்டூர், ரெட்டிபாலெம் பைபாஸின் உறைபனி இரவில், ‘டிஎஸ்பி பார் அன் ரெஸ்ட்டாரென்ட்’ என்ற இடத்தில் அமர்ந்து கதையின் கதைசொல்லியும் அவனது மூத்த தோழன் ஜலபதியும் உரையாடும் சூழல் கதையின் மைய இழைக்கு வலுவூட்டுகிறது.
இளையராஜாவின் பாடல்களும் தெலுங்குத் திரைப்படக் குறிப்புகளும் கதையின் ஊடாகக் கலந்து வரும் விதம், வாசகனையும் ஒருவித மயக்க நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. ‘போதை’ என்பது உடலைத் தளர்த்துவதைவிட, சமூகத்தால் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை, குற்ற உணர்வுகளை, நியாயப்படுத்தல்களை எந்தவிதத் தயக்கமுமின்றி வெளியே பேச வைக்கும் ஊக்கியாகப் பயன்படுகிறது என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
இக்கதை தனிமனித வாழ்வியலைப் பற்றிப் பேசும் அதேவேளையில், ஆண் மையச் சமூகம் பெண்களை எவ்வாறெல்லாம் அணுகுகிறது என்பதற்கான சாட்சியாக அமைகிறது. ஜலபதி என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தின் கொடூரமான நிதர்சனம் வெளிப்படுகிறது.
ஜலபதிக்குத் திருமணமாகி முதல் மனைவியும் குழந்தைகளும் இருக்கும்போதும், பன்னிரண்டாம் வகுப்பு மாணவியான சகஸ்ராவைத் தன் காதலின் பெயரால் இரண்டாவது மனைவியாக்குவதும் அதனைத் தன் மீதான எதேச்சாதிகாரக் காதலாக நியாயப்படுத்துவதும் ஆண் சமூகத்தின் சுயநலத்தை அம்பலப்படுத்துகிறது.
“ஆம்பளைப் பிள்ளைதானே” என்ற ஒற்றை வரியில் அனைத்துத் தப்பாதல்களையும் கடந்து சென்றுவிடும் ஆணாதிக்க மனநிலையை, கதைசொல்லியின் குரல் கடுமையாக எதிர்க்கிறது. அதே தவறைப் பெண் செய்தால் சமூகம் அவளை எவ்வாறு ஒதுக்குகிறது என்பதையும் ஆனால் ஆணுக்கு அது வீரம் போலக் காட்டப்படுவதையும் விவரிக்கிறது.
தொழிற்சாலையில் மஞ்சள் சிலையைப் போல வலம் வரும் மல்லேஸ்வரியின் வாழ்க்கை, சமூகத்தின் மற்றொரு கோணத்தைக் காட்டுகிறது. கோதாவரி அணை வரை கள்ளக் காதலில் துடுப்போட்டிச் சென்றதாகக் கூறப்படும் செய்தி அவளின் கணவன் அஞ்சியின் கைகளால் அடக்கப்பட்ட வன்முறைக்கு ஆளாக்குகிறது.
இங்குக் கதைசொல்லி மல்லேஸ்வரியைச் சகோதரியாக, சினேகிதியாகப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் வலியும், மறுபுறம் ஜலபதி அவளைத் தன் வசப்படுத்திய முறையும் மனித உறவுகளின் அவலநிலையைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. கணவன் புறக்கணிக்கும்போது ஆறுதலாக அருகில் வரும் நபர்கள், இறுதியில் அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையை எத்தகைய நெருக்கடிக்குள் தள்ளுகிறார்கள் என்பதை மல்லேஸ்வரியின் கதாபாத்திரம் பிரதிபலிக்கிறது.
இக்கதையின் தனிச்சிறப்பு, கதைசொல்லியும் முற்றிலும் குற்றமற்றவன் அல்லன் என்ற யதார்த்தத்தை ஒப்புக்கொள்வதாகும். ஜலபதியின் செயல்களைக் கண்டிக்கும் கதைசொல்லி, சினிமா உலகத்தின் பிம்பங்களோடு தன் வாழ்வியலை ஒப்பிட்டுக் கொள்வதும் போதையின் உச்சத்தில் தத்தளிப்பதும் சமகாலத்து நடுத்தர வர்க்க இளைஞனின் மனச்சிக்கல்களைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.
“நீயும் நல்லவன் என்றால் ஜெமினிகணேசனும் நல்லவர்தானே?” என்று கதைசொல்லி எழுப்பும் கேள்வி, அறம் குறித்தான பொதுவான விவாதங்களை வாசகர்களின் மனத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. தான் நேசிக்கும் அண்ணய்யா மீது பாசமும் கோபமும் ஒருசேர ஏற்படும் நிலையை மிக நேர்த்தியாகக் கையாண்டுள்ளார் எழுத்தாளர்.
இத்ரீஸ் யாக்கூப்பின் ‘மத்து’ சிறுகதை, மனிதர்களின் அந்தரங்க உறவுகளையும் சமூகத்தின் ஒழுக்க விதிகளையும் எந்தவித சமரசமுமின்றிப் பரிசோதித்துப் பார்க்கிறது. போதையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் மனிதர்களின் உண்மையான முகங்கள் எவ்வாறு அவிழ்கின்றன என்பதை இக்கதை காட்டியுள்ளது.
சமூகம் கற்பித்துள்ள ஒழுக்கக் கட்டமைப்புக்குள் நின்று கொண்டு, தனிமனிதனின் அக இச்சைகளையும் தவறுகளையும் எந்த அளவுகோலைக் கொண்டு நாம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்? என்ற கேள்வியை நான் எழுப்பிக்கொள்கிறேன். இந்தக் கேள்வி மனித உளவியலின் மிகச் சிக்கலான தளத்தைத் தொடுகிறது.
எழுத்தாளர் இத்ரீஸ் யாக்கூப்பின் ‘மத்து’ சிறுகதை இந்த வினாவிற்கான நேரடியான விடைகளைத் தராவிட்டாலும் கதைமாந்தர்களின் செயல்கள் மற்றும் அவர்களின் அக முரண்பாடுகள் வழியே இதற்கான ஆழமான விவாதத்தை நம் முன் வைக்கிறது.
சமூகம் கற்பித்துள்ள ஒழுக்கக் கட்டமைப்புடன் தனிமனிதனின் அக இச்சைகளை எடைபோடும்போது, கடுமையான தண்டனை மனப்பான்மையை விடுத்து, மனித இயல்புகளின் பலவீனங்களைப் புரிந்து கொள்ளும் பரந்த பார்வை தேவைப்படுகிறது.
‘மத்து’ சிறுகதை முன்வைக்கும் இந்த அறச்சிக்கல், மனிதர்களை வெறும் ‘நல்லவர்கள்’ அல்லது ‘கெட்டவர்கள்’ என்று முத்திரை குத்தாமல், அவர்களின் அக முரண்பாடுகளின் வழியே ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
சமூகத்தின் பொதுவான ஒழுக்க விதிகளை மீறும் தனிமனிதர்களின் அக இச்சைகளை நாம் புரிந்து கொள்ள முற்படும்போது, தனிநபர் சுதந்திரத்திற்கும் சமூகத்தின் கூட்டு அறத்திற்கும் இடையே எங்குக் கோட்டை இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்? என்ற கேள்வியை நான் எழுப்பிக்கொள்கிறேன். இது மானுடவியல் மற்றும் சமூகவியலின் மிக முக்கியமான வினாவாகும்.
இச் சிறுகதை இந்த அறச்சிக்கலைத் தன் கதாபாத்திரங்களின் வழியே கூர்மையாக விவாதிக்கிறது. தனிமனிதனின் அகத் தேடல்களுக்கும் சமூகம் பேண விரும்பும் கூட்டு ஒழுக்கத்திற்கும் இடையேயான எல்லை எங்குப் பிரிகிறது என்பதை இக்கதை வாசகர்களின் சிந்தனைக்கு விட்டுச் செல்கிறது.
சமூகத்தில் மக்கள் இணைந்து வாழ்வதற்கு ஒரு பொதுவான கூட்டு அறம் (Collective Morality) அவசியமாகிறது. குடும்ப நிறுவனங்கள் பாதுகாப்பாக இயங்கவும், தனிமனிதர்களின் உரிமைகள் மீறப்படாமல் இருக்கவும் பாலியல் மற்றும் உறவு முறைகளில் சில பொதுவான விதிகளையும் ஒழுக்கக் கட்டமைப்புகளையும் சமூகம் வகுத்துள்ளது.
ஜலபதி தன் முதல் மனைவியைத் தாண்டி இன்னொரு பெண்ணோடு உறவு கொள்வதும் மல்லேஸ்வரியின் விவகாரமும் சமூகத்தின் இந்தக் கூட்டு அறத்தை அப்பட்டமாக மீறுகின்றன. சமூகம் இந்த மீறல்களைத் தண்டிப்பதற்குக் காரணம், அது குடும்ப அமைப்பையும் சமூகப் பாதுகாப்பையும் ஸ்திரமாக வைத்திருக்க வேண்டிய தேவையாகும்.
மறுபுறம், மனிதர்களின் அக இச்சைகள் எப்போதும் சமூகத்தின் சட்டகத்திற்குள் அடங்கிவிடுவதில்லை. தனிமனித சுதந்திரம் என்பது மனிதனின் உளவியல் தேவைகளையும் உணர்வுகளையும் உள்ளடக்கியது.
ஜலபதி சகஸ்ராவுடனான தனது உறவை, தான் தேடிப் போகவில்லை என்றும் அவள் தன் மீது கொண்ட காதலின் வெளிப்பாடு என்றும் கூறித் தற்காத்துக் கொள்கிறான். அவனுடைய பார்வையில் இது அவனது அக சுதந்திரத்தின் அல்லது இரக்கத்தின் வெளிப்பாடு.
போதையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் வெளிப்படும் இவர்களின் உண்மைகள், சமூகம் கற்பிக்கும் கடுமையான ஒழுக்க விதிகளுக்குப் பின்னால் எத்தனையோ மனிதர்கள் உளவியல் ரீதியான தத்தளிப்புகளிலும் தனிப்பட்ட பலவீனங்களிலும் சிக்கித்தவிக்கிறார்கள் என்பதை உணர்த்துகின்றன.
தனிநபர் சுதந்திரத்திற்கும் சமூகத்தின் கூட்டு அறத்திற்கும் இடையே சரியான கோட்டை இட்டுக்கொள்வது கீழ்க்கண்ட அடிப்படையில்தான் அமைய வேண்டும்:
- தனிமனிதனின் இச்சைகளும் சுதந்திரமும் மற்றவர்களின் உரிமைகளைப் பறிக்காத வரை, அல்லது அவர்களை வன்முறைக்கோ துயரத்திற்கோ உள்ளாக்காத வரை அது தனிநபர் எல்லைக்குள் அடங்கும். ஆனால், ஜலபதியின் நடவடிக்கைகள் முதல் மனைவியின் குடும்பத்தையும் மல்லேஸ்வரியின் வாழ்க்கை கணவனின் வன்முறைக்கு ஆளாவதையும் பார்க்கும்போது, இங்கே தனிநபர் சுதந்திரம் குறிப்பாக பெண்களின்) மீதான ஒடுக்குமுறையாக மாறும்போது கூட்டு அறம் குறுக்கிட வேண்டியது அவசியமாகிறது.
- சமூகம் ஆண்களுக்கு வழங்கும் சுதந்திரம் மற்றும் தப்பியோடும் உரிமையை ‘ஆம்பளைப் பிள்ளைதானே’ என்று அனுமதித்துவிட்டு, அதே தவறுக்குப் பெண்ணைச் சமூகத்திலிருந்து விலக்கி வைப்பது நியாயமற்றது. எனவே, பாலினப் பாகுபாடற்ற, இருபாலருக்கும் சமமான அறநெறிக் கோடுகளையே சமூகம் வரையறுக்க வேண்டும்.
- தனிமனிதனின் அக இச்சைகளையும் பலவீனங்களையும் மனிதாபிமானத்துடன் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் (Empathy). அதேவேளை, சமூகக் கூட்டுக்குக் கேடு விளைவிக்கும் சுயநலச் செயல்களுக்குப் பொறுப்புடைமையைக் கோருவதும் அவசியமானது.
‘தனிநபர் சுதந்திரத்திற்கும் கூட்டு அறத்திற்கும் இடையேயான எல்லை’ என்பது காகிதத்தில் வரையப்படும் கடினமான கோடு அன்று; அது மனித உரிமைகள், பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் சமத்துவம் ஆகியவற்றின் மீது கட்டமைக்கப்பட வேண்டிய நெகிழ்வான ஆனால் உறுதியான எல்லை.
‘மத்து’ சிறுகதை காட்டும் மனிதர்களின் அக முரண்பாடுகளும் போதையின் வெளிப்பாடுகளும் மனிதர்களை ஒற்றைப்படையாகத் தண்டிக்காமல், அவர்களின் பலவீனங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அதேவேளையில் அறத்தின் அவசியத்தையும் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.
தனிமனித வாழ்வியலின் நிழல் பக்கங்களையு ம் அதிகார வர்க்கத்தின் மெல்லிய வன்முறைகளையும் அலசும் இக்கதை, நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை வெளியில் தவிர்க்க முடியாத முக்கியமானதொரு படைப்பாக மிளிர்கிறது.
– – –