நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் மனிதர்களின் அக உலக விளிம்புகளையும் முதுமைக் காலத்தின் தனிமையையும் அவர்களின் அன்றாட உறவுகளின் உரசல்களையும் துல்லியமாகவும் அதேசமயம் சமரசமின்றியும் பதிவு செய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் கே.ஜே. அசோக்குமார் குறிப்பிடத்தக்கவர்.
அவர் எழுதிய ‘ஓசைகள்’ என்னும் சிறுகதை, ஓய்வுபெற்ற முன்னாள் நீதிபதியான சுந்தரலிங்கம் என்னும் முதியவரின் ஒருநாள் பயணத்தை மையமாகக் கொண்டு, இசையின் வழியே தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்திலிருந்து தற்காத்துக்கொள்ளும் மனிதனின் உளவியலையும் கடந்த கால நினைவுகளின் மீதான அவனது பிடிப்பையும் கறாராகக் காட்டுகிறது.
குடும்ப உறவுகளுக்குள் நிலவும் இயந்திரத்தனமான எரிச்சல்களும் பழைய பள்ளி நண்பர்களின் சந்திப்பு எழுப்பும் இளமைக்கால நினைவுகளும் மனிதனின் அக உலகத்தில் எத்தகைய தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.
கதையின் தொடக்கம் இசையின் மெல்லிய குளிரோடும் வெவ்வேறு ஓசையின் சங்கமத்தோடும் தொடங்குகிறது. இசையைத் தனது ஆன்மாவின் சுவாசமாகக் கருதும் சுந்தரலிங்கத்திற்கு, அந்த இசைதான் உலகத்தின் அரவங்களிலிருந்து அவரைத் துண்டித்துக் கொள்ளும் முகமூடியாகவும் தற்காப்பு அரணாகவும் செயல்படுகிறது.
குடும்பத்திற்குள் மருமகள் சர்மிளாவிற்கும் மகன் சாய் சுதனுக்கும் இசை எரிச்சலூட்டும் சத்தமாக மட்டுமே ஒலிக்கிறது. “ராத்திரி தூங்கும்போது இடிவிழும், சாயந்தரம் புள்ளைங்க படிக்கும்போது இடிவிழும்” என்று புலம்பும் மருமகளின் குரல், சுந்தரலிங்கத்தின் கனவுலகத்தைக் குலைக்கும் குறுக்கீடாக மாறுகிறது.
மற்றவர்களுக்கு அது சத்தமாகவும் இடியாகவும் தெரிந்தாலும், சுந்தரலிங்கத்திற்கு அதுவே கொண்டாட்டமும் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் நிறைந்துள்ள ஒரே வெளி. குடும்ப உறவுகளின் இயந்திரத்தனமான கோபங்களிலிருந்து தப்பிக்க அவர் இசைக்குள்ளும் நினைவுகளுக்குள்ளும் அடைக்கலம் புகுகிறார்.
முன்னாள் நீதிபதியாகப் பணிபுரிந்து ஓய்வுபெற்ற சுந்தரலிங்கத்தின் குடும்ப வாழ்க்கை எத்தகைய உணர்ச்சிப் பெருக்கங்களோ, நெருக்கமோ இல்லாமல் வறண்ட கோட்டையாகவே இயங்குகிறது.
காலையில் எழுந்து உணவு உண்பதும், மருமகளின் முறைப்பார்புகளுக்கு ஆளாவதும் மகனின் இயலாமையான மௌனமும் அவனது முதுமைக் காலத்தின் தனிமையை மேலும் அதிகப்படுத்துகின்றன. நிகழ் காலத்தில் தனக்கான எந்த இடமும் அங்கே இல்லை என்பதை அவர் மெல்ல உணர்கிறார்.
பழைய நண்பன் பரமசிவத்தின் வருகை மட்டுமே அந்த ஒருநாள் காலைப் பொழுதில் அவருக்குச் சிறிய மாற்றத்தைத் தருகிறது. குறிப்பேடுகளை வைத்துக்கொண்டு மனிதர்களின் விவரங்களை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளும் பரமுவின் எளிமையும் வாழ்க்கை மீது அவர் கொண்டிருக்கும் புகாரற்ற தன்மையும் சுந்தரலிங்கத்தின் தீவிரமான அக உலகத்திற்கு முரணாக அமைகிறது.
பள்ளி முன்னாள் மாணவர்களின் சந்திப்பு நிகழ்ச்சி சுந்தரலிங்கத்தின் வாழ்க்கையில் பெரிய திருப்புமுனையாகவும் அவனது அக உலகத்தைத் திறக்கும் சாவியாகவும் அமைகிறது.
பள்ளி வகுப்பறையின் சிறு பெஞ்சுகளில் அமரும்போது, அந்த வயதான முதியவர்கள் தங்கள் கடந்த கால இளமையைத் தேடி ஓடுகிறார்கள். தன் வாழ்க்கையின் சாதனைகளைப் பற்றிப் பேச முயலும் சுந்தரலிங்கத்தின் மொழியை யாரும் புரிந்துகொள்ளாத போது, கடந்த காலத்தின் பெருமைகள் இன்றைய முதுமையில் அர்த்தமற்றதாகி விடுகின்றன என்பதை அவர் உணர்கிறார்.
கூட்டத்தில் சந்திக்கும் பழைய தோழி விஜயலெட்சுமி, கணவனை இழந்திருந்தாலும் குழந்தைகளை வெளிநாட்டில் வைத்திருந்தாலும் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பாரமின்றி, உற்சாகமாகச் சிரிக்கும் ஒருத்தியாக இருக்கிறாள். அவளது அந்தத் துடிப்பான சிரிப்பும் கிண்டலும் சுந்தரலிங்கத்தை வியக்க வைக்கிறது.
கதையின் போக்கில் பரமு மற்றும் விஜயலெட்சுமி ஆகியோருடன் நடக்கும் உரையாடல்கள் சுந்தரலிங்கத்தை அவன் மனைவியின் மறைவையும் அதன் பின்னர் அவன் தன்னைச் சுருக்கிக் கொண்ட விதத்தையும் யோசிக்க வைக்கின்றன.
“பொண்டாட்டி போயிட்டா ஆம்பளைங்க ஏன் தங்கள சுருக்கிக்கறாங்க?” என்ற விஜயலெட்சுமியின் கேள்வி சுந்தரலிங்கத்தின் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதிகிறது. மனைவியின் மரணத்திற்குப் பிறகு தன் வாழ்வை அலுவலகம், கோர்ட்டு, வீடு என்று சுருக்கிக்கொண்டு, எந்தவித உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளுமின்றி இயந்திரமாக வாழ்ந்த தன் முறையை அவர் சுயபரிசோதனை செய்கிறார்.
வாழ்நாள் முழுவதும் அதிகாரத்தின் சக்தியை வெளிப்படுத்தும் முகத்தைக் காட்டியே பழக்கப்பட்ட அவருக்கு, மற்றவர்களிடம் அன்பை வெளிப்படுத்தத் தெரியவில்லை. ஆனால், விஜயலெட்சுமியின் இயல்பான கேலியும் சிரிப்பும் அவருக்குள் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு மெல்லிய இளமைத் துடிப்பை மீட்டெடுக்கிறது.
நிகழ்ச்சி முடிந்து வீடு திரும்பும் சுந்தரலிங்கம், தன் குடும்பத்தினரின் சாதாரணக் கேள்விகளும்கூடப் பதிலளிக்க முடியாத அளவுக்குத் தள்ளி நிற்கிறார்.
அன்றைய சந்திப்பு அவருக்குள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தால், பியானோ, வயலின், நாவல்கள் என்று எவற்றிலும் மனம் பற்றாமல், கடந்த காலத்தின் நினைவுகளில் மிதக்கிறார்.
வீட்டின் அனைத்து விளக்குகளையும் அணைத்துவிட்டு, அந்தப் பெருவெளியின் இருளில் அவர் படுக்கும் போது கிடைக்கும் மௌனம் அவருக்குப் பிடித்திருக்கிறது. வாழ்க்கையின் ஓசைகள் யாவும் ஓய்ந்து, கடந்த காலத்து மனிதர்களின் முகங்களும் சிரிப்புகளும் மட்டும் எஞ்சியிருக்கும் அந்த அமைதியில் அவர் தன் ஆன்மாவின் விடுதலையைக் கண்டறிகிறார்.
இந்தச் சிறுகதை, முதுமைக் காலத்தின் தனிமையையும் மனிதர்களின் அக உலகப் போர்களையும் மிக ஆழமாகவும் எதார்த்தமாகவும் பேசும் படைப்பாகும். ஓசைகளின் கோலாலங்காரத்திற்கு நடுவே வாழ்ந்துவிட்டு, இறுதியில் அமைதியான மௌனத்தைத் தேடும் முதியவரின் உளவியல் தத்தளிப்பை வெளிப்படுத்தும் இப்படைப்பு அடுத்த தலைமுறைகளுக்கு முக்கிய ஆவணமாகும்.
வாழ்நாள் முழுவதும் அதிகாரத்தையும் தனிமையையும் தன் உடலின் கவசமாக அணிந்துகொள்ளும் மனிதன், முதுமையின் விளிம்பில் சில மணிநேர நகைச்சுவையும் சிரிப்பும் தரும் இலகுவை உணரும் போது, அவன் இழந்த தன் இளமையின் விலையைக் கடந்த காலத்தின் நினைவுகளில் மட்டுமே மீட்டெடுக்க முடியுமா? என்ற கேள்வி மிக ஆழமான உளவியல் மற்றும் மெய்யியல் சிக்கலாகும்.
இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, அந்தச் சில மணிநேரச் சிரிப்பும் இலகுவும் முதுமையின் வறட்சியைத் தற்காலிகமாக ஆற்றினாலும் மனிதன் இழந்த தன் இளமையின் முழுமையான விலையையோ அல்லது கடந்த காலத்தையோ வெறும் நினைவுகளின் வழியாக மட்டும் மீட்டுவிட முடியாது; அது தற்காலிகத் தற்காப்பே தவிர நிரந்தரத் தீர்வன்று என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
வாழ்நாள் முழுவதும் அதிகாரத்தையும் தனிமையையும் கவசமாக அணிந்த மனிதனுக்கு முதுமையின் விளிம்பில் கிடைக்கும் நகைச்சுவையும் சிரிப்பும் ஆன்மாவின் தற்காலிக விடுதலையைத் தரலாமே தவிர, அவன் இழந்த இளமையின் விலையைக் கடந்த காலத்தின் நினைவுகளில் மட்டுமே முழுமையாக மீட்டெடுக்க முடியாது.
நினைவுகள் ஆறுதலாக மட்டுமே இருக்க முடியும்; வாழ்வின் நிதர்சனங்களை எதிர்கொள்ளும் பக்குவமே முதுமையின் உண்மையான விடுதலையாகும் என்பதை ‘ஓசைகள்’ சிறுகதை வெளிப்படுத்துகிறது.
– – –