மனிதர்களின் அக உலக விளிம்புகளையும் உறவுகளுக்கு இடையிலான நுட்பமான முரண்களையும், இருத்தலியல் (Existential) சார்ந்த தீவிரக் கேள்விகளையும் முன்வைப்பதில் எழுத்தாளர் குமாரநந்தன் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறார்.
அவர் எழுதிய ‘மரண விளையாட்டு’ என்னும் சிறுகதை, ஞாயிற்றுக்கிழமை விடியலில் தொடங்கும் மனோகரனின் பயணத்தை மையமாகக் கொண்டு, மனிதனின் தனிமனித வாழ்வியலையும் மரணம் குறித்த அவனது ஆழ்மன அச்சங்களையும் உறவுகளில் நிலவும் வறட்சியையும் சமரசமின்றியும் அலசுகிறது.
இயந்திரத்தனமான வேலைச் சூழலிலிருந்து விலகித் தன் நண்பன் யோகேஷின் இல்லத்திற்குச் செல்லும் மனோகரன், அங்கே எதிர்கொள்ளும் உளவியல் சிக்கல்களும் மரணம் குறித்த விவாதங்களும் அபத்தமான நாடகமாக மாறுவதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.
நவீன நகர்ப்புற வாழ்வியலின் முக்கியமான சாபம் தனிமையும் ஓய்வற்ற இயந்திரத்தனமும்தான். கதையின் நாயகனான மனோகரன், விடுமுறை நாளின் காலையில் ஜில்லென்ற காற்றை அனுபவிக்கும்போது அடையும் விடுதலை உணர்வு தற்காலிகமானது.
அவனது மனைவி மாலதியும் பையனும் அவளது அம்மா வீட்டுக்குச் சென்று மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. அவனுக்கும் மாலதிக்கும் இடையே உள்ள முரண்கள் எளிய காரணங்களால் உருவானவை அன்று; நாயகனுக்குப் பூனைகள் பிடிக்கும் மாலதிக்கு நாய்கள் பிடிக்கும் என்பது போன்ற சிறிய வேறுபாடுகள்கூட அவர்களிடம் பெரிய அளவில் உளவியல் இடைவெளியை ஏற்படுத்திவிட்டன.
அவன் தன் நண்பன் யோகேஷைச் சந்திக்கச் செல்லும் வழியில், முன்பு வங்கியாக இருந்து இப்போது பாழடைந்த கட்டடத்தையும் பன்றிகள் மேய்வதையும் பார்க்கும்போது, “எல்லாம் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன” என்ற துயரம் அவனை ஆட்கொள்கிறது. மனிதர்களின் முகங்களும் இடங்களும் மாறிப்போகும் இந்தத் தொடர்ச்சியான மாற்றம் அவனுக்குள் மரணம் குறித்த அச்சத்தை விதைக்கிறது.
மனோகரன் எதிர்பாராமல் சந்திக்கும் நண்பன் யோகேஷ், இயல்பான மனிதனாக இல்லாமல், காலத்தின் பிரம்மாண்டத்தையும் மரணத்தின் அர்த்தமின்மையையும் பற்றிக் கவலைப்படும் விசித்திர மனநிலைக்கு ஆளாகியுள்ளான்.
“இந்த வரலாறு, அறிவியல், கலைகள், காவியங்கள் இதக்கெல்லாம் அர்த்தம் என்ன? அண்டவெளியில நட்சத்திரங்கள், கோள்கள் இதுக்கெல்லாம் அர்த்தம் என்ன?” என்று யோகேஷ் கேட்கும் கேள்விகள் சாதாரணமானவை அல்ல. அது மனிதனின் இருத்தலியல் சோர்வின் உச்ச வெளிப்பாடாகும்.
சாதாரணமாகத் தொடங்கும் இவர்களின் சந்திப்பு, படிப்படியாகத் தற்கொலை பற்றிய விவாதமாகவும் ஒருவருக்கொருவர் சுட்டுக் கொள்வது அல்லது தூக்குக் கயிறு மாட்டுவது பற்றிய அபத்தமான ‘விளையாட்டாகவும்’ மாறுகிறது. ‘மரணம்’ என்பது பயங்கரமான ஒன்று என்ற நிலையிலிருந்து, அதை ஒரு சாகசமாகவோ அல்லது விளையாட்டுப் போல அணுகும் மனநிலை இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
கதையின் போக்கில் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தரக்கூடிய ஒரு புள்ளி யோகேஷின் மனைவி நீலாவின் நிலைதான்.
யோகேஷிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே, அவன் மனைவியான நீலா உள்ளே தூங்கிக் கொண்டிருப்பதாகவும் அவளைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்றும் கூறுகிறான். ஆனால், உரையாடலின் போக்கிலும் யோகேஷின் விசித்திரமான நடவடிக்கைகளிலும் ஏதோ பயங்கரமான உண்மை மறைந்துள்ளது என்பது வாசகருக்குப் புலப்படுகிறது.
மனோகரன் தன் மனைவி மாலதியிடமிருந்து வந்த ‘வாட்ஸ்அப்’ செய்தியைப் பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பும் போதுதான், நீலா உள்ளே இருப்பதையும் யோகேஷ் அவளுக்கு என்ன செய்தான் என்ற பதற்றத்தையும் எதிர்கொள்கிறான். ஆனால், தன் சொந்த உலகத்தின் அவசரத்திலும் மாலதியின் காத்திருப்புச் சுமையிலும் சிக்கியிருக்கும் மனோகரன், அந்த உண்மையை முழுமையாக எதிர்கொள்ளாமல் அங்கிருந்து தப்பியோடுகிறான். யோகேஷ் தன் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு அவனுடன் வெளியேறும் போது, நீலாவின் நிலை என்ன ஆனது என்ற கேள்வி கதையின் இறுதியில் பதற்றமான கேள்வியாகத் தொங்குகிறது.
மனோகரனின் அக உலகத்தில் மாலதியுடன் உள்ள உறவு எப்போதுமே புதிராகவே நீடிக்கிறது.
அவனுக்கும் மாலதிக்கும் இடையே பல சச்சரவுகள் இருந்தாலும் அவர்கள் நிரந்தரமாகப் பிரிந்துவிடக் கூடியவர்கள் அல்லர் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு உள்ளது. ஆனால், அந்த உறவின் ஆழம் வெறும் பழக்க தோஷத்தினாலோ அல்லது சமூகச் சட்டத்தினாலோ மட்டுமே தாங்கப்பட்டிருக்கிறதா என்ற சந்தேகம் அவனுக்கு அடிக்கடி எழுகிறது.
யோகேஷின் வீட்டில் மரணம் பற்றியும் தற்கொலை பற்றியும் தீவிரமான விவாதங்கள் நடக்கும் போதெல்லாம் மாலதியின் நினைவுகளும் அவளது ‘வாட்ஸ்அப்’ செய்தியும் தான் மனோகரனை அந்த அபத்தமான உலகத்திலிருந்து மீட்டு நிஜத்திற்கு அழைத்து வருகிறது. மனிதன் எவ்வளவுதான் இருத்தலியல் தத்துவங்களைப் பேசினாலும் அவனது அன்றாட லௌகீகத் தேவைகளும் உறவுகளின் பிடிப்புகளுமே அவனை இறுதி வரை காப்பாற்றுகின்றன என்பதை இது காட்டுகிறது.
இந்தச் சிறுகதை, தனிமனிதனின் அக உலகப் போர்களைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் நவீனப் படைப்பாகும். எளிய மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் திடீரென ஊடுருவும் மரணம், தனிமை, மற்றும் இருத்தலியல் வெறுமை ஆகியவை எத்தகைய விபரீதமான உளவியல் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது. மனித வாழ்வின் அபத்தங்களை முகத்தில் அறைவது போலச் சொல்லும் இப்படைப்பு, வாசகரின் ஆழ்மனத்தில் நிரந்தர நடுக்கத்தையும் சிந்தனையையும் ஏற்படுத்தக் கூடியது.
மனிதன் தன் அன்றாட லௌகீக உறவுகளின் பிடியிலிருந்து தப்பித்து, பிரபஞ்சத்தின் பரந்த வெறுமையையும் மரணத்தின் அபத்தத்தையும் எதிர்கொள்ளும் போது, அவனது அக உலகம் தீவிரமான விடுதலையைப் பெறுகிறதா அல்லது அந்தத் தனிமையின் பயங்கரமே அவனைக் கூட்டுக்குள் மீண்டும் முடங்கச் செய்கிறதா? என்ற கேள்வியை நான் எனக்குள் எழுப்பிக் கொள்கிறேன். இது ஆழமான இருத்தலியல் (Existential) சிக்கலாகும்.
இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, மனிதன் பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டத்தையும் மரணத்தின் அர்த்தமின்மையையும் எதிர்கொள்ளும்போது அடையும் மெய்யியல் வெளிச்சம் உண்மையான விடுதலையைத் தருவதில்லை; அந்தத் தனிமையின் பயங்கரமும் தாங்க முடியாத வெறுமையும் அவனைக் கதறி ஓடச் செய்து, பழக்கமான லௌகீக உறவுகளின் சிறு கூட்டுக்குள் மீண்டும் அவசரமாக முடங்கச் செய்கிறது என்பதை இக்கதை உணர்த்துகிறது.
மனிதன் தன் அன்றாட லௌகீக உறவுகளின் பிடியிலிருந்து தப்பித்துச் சென்று பிரபஞ்சத்தின் வெறுமையையும் மரணத்தின் அபத்தத்தையும் எதிர்கொள்ளும் போது, அவனது அக உலகம் எந்தவொரு தீவிரமான விடுதலையையும் பெறுவதில்லை. அந்தத் தனிமையின் பயங்கரமும் அர்த்தமின்மையும் அவனது ஆன்மாவை நடுங்கச் செய்வதால், அவன் ஓடிச் சென்று தனக்குத் தெரிந்த, பழகிப்போன லௌகீக உறவுகளின் சிறிய கூட்டுக்குள் மீண்டும் பத்திரமாக முடங்கிக் கொள்கிறான் என்பதை இந்தச் சிறுகதை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
மனிதன் தன் அக உலகத்தின் தீவிரமான கேள்விகளிலிருந்தும் தனிமையின் பயங்கரத்திலிருந்து தப்பிக்கத் தன் அன்றாட லௌகீகக் கூட்டுக்குள்ளேயே திரும்ப அடைக்கலம் புகுவது, அவனது நிஜமான பலவீனமா அல்லது வாழ்வைத் தாங்குவதற்கான எதார்த்தமான ஒரு தற்காப்பா? இந்த வினா இருத்தலியல் (Existential) உளவியலின் முக்கியமான முரண்பாடாகும். குமாரநந்தனின் ‘மரண விளையாட்டு’ சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, ‘இந்தச் செயல்’ என்பது வெறும் பலவீனம் மட்டுமன்று; மனித மனத்தைத் தாங்க முடியாத பிரபஞ்சப் பயங்கரத்திலிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்ளும் வாழ்வியலின் மிகவும் அத்தியாவசியமான, எதார்த்தமான ஒரு தற்காப்பே என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
– – –