மனித மனங்களின் இருண்ட பக்கங்களையும் நாகரிகத்தின் போர்வையில் மனிதர்கள் தாங்கித் திரியும் வன்மத்தையும் குற்ற உணர்ச்சியின் தீவிரத்தையும் சமரசமின்றியும் பதிவு செய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் கௌதம் நாராயணன் முக்கியமானவர்.
அவர் எழுதிய ‘குற்றலைகள்’ என்னும் சிறுகதை, ஒருகாலத்தில் தன்னை அடக்கிய ஆசிரியை பொன்மலரின் மீது எழுப்பிக்கொண்ட வன்மத்தையும் தான் வளர்க்கும் ‘மனோ’ என்னும் மனித மிருகத்தனமான நாயின் மூலம் அந்த ஆசிரியை நம்பி ஒப்படைத்த ‘டெய்சி’ என்ற நாய்க்குட்டியைத் தீர்த்துக்கட்டிய கொடூரத்தையும் அதன் பின்னணியில் மிஞ்சும் குற்ற மனத்தின் தத்தளிப்பையும் ஆழமாகக் காட்டுகிறது.
மனிதனின் அக உலகத்தில் புதைந்திருக்கும் ஆதிக்க வெறியும் வன்முறையும் எத்தகைய விபரீதமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை இக்கதை முகத்தில் அறைவது போலச் சொல்கிறது.
கதையின் தொடக்கம் மதன் என்னும் கதைசொல்லிக்கும், அவனது கல்லூரி நாள்களில் அவனைக் கடுமையாக நடத்திய ‘பொன்மலர் ஆசிரியைக்கும்’ இடையிலான உறவின் சிக்கல்களிலிருந்தும் தொடர்கிறது.
வகுப்பறையில் மாணவத் திமிரோடு வலம் வந்த மதனுக்கும், அவனை அடக்க முயன்று சட்டையைப் பிடித்து வெளியேற்றிய ஆசிரியை பொன்மலருக்கும் இடையேயான மோதல் எளிய ஆசிரியர்-மாணவ மோதல் அன்று; அது சமூகத்தில் ஆணாதிக்கத்திற்கும் பெண் ஆளுமைக்கும் இடையிலான அதிகாரப் போராட்டமாகும்.
பிற்காலத்தில் ஆசிரியை பொன்மலரின் முகம் வறண்டுபோய், உடல் நலிந்து வாடியிருப்பதைக் காணும் போது, மதன் ஒருபுறம் வேதனைப்பட்டாலும் மறுபுறம் தன் இளமைக் காலத்தில் தான் அடைந்த அவமானத்திற்காக ஆசிரியை பொன்மலரை மறைமுகமாகப் பலிகொள்ளத் துடிக்கும் அவனது அக உலகம் விகாரமான மனநிலையைக் காட்டுகிறது.
மதன் தன் வீட்டில் அடைக்கலமாக வைத்திருக்கும் ‘மனோ’ என்னும் நாய் மனித மனத்தின் ஆதி மிருகத்தனத்தின் (Primal Beast) குறியீடாகும்.
சமூகத்தின் விதிகளுக்குட்படாமல், எப்போதுமே வன்முறையையும் வெறியையும் வெளிப்படுத்தும் மனோவை மதன் தன் வீட்டில் வைத்திருப்பதற்குக் காரணமே அவனது வன்மத்தின் நீட்சியாகும்.
ஆசிரியை பொன்மலர் தன் அம்மாவின் மன உளைச்சலுக்காகத் தன் செல்ல நாய்க்குட்டியான ‘டெய்சி’யை மதனின் வீட்டில் பாதுகாப்பாக வளர்க்க விட்டுச் செல்லும் போது, மனோ அதனைச் சற்றும் தயங்காமல் கடித்துக் குதறி, வீட்டின் சுற்றுச்சுவருக்கு அப்பால் கொல்கிறது. அந்த வன்முறை என்பது வெறுமனே ஒரு நாயின் கொலையன்று; அது ஆசிரியை பொன்மலரின் மீது மதன் கொண்டிருந்த ஒட்டுமொத்த வன்மத்தின் உக்கிரமான வெளிப்பாடாகும்.
டெய்சியின் கொலைக்குப் பிறகு மதனின் அக உலகத்தில் வெடிக்கும் குற்ற உணர்ச்சி அவனது வாழ்வை நரகமாக மாற்றுகிறது.
நாயின் கொடூரமான சாவைக் கண்டு ஆரம்பத்தில் அதிர்ந்துபோகும் மதன், பிற்காலத்தில் எஸ்தரின் மூலம் உண்மைத் தன்மையை (ஆசிரியை பொன்மலர் இல்லாத நேரத்தில் மனோ செய்த கொடூரத்தை கிழவி கம்பால் மிரட்டப் பார்க்க, அது பற்களைக் காட்டிச் சீறியது போன்ற நிகழ்வுகள்) அறியும் போது அவனது ஆன்மா உலைக்களமாகிறது.
மதன் ஆசிரியை பொன்மலருக்குச் செய்த மிகப்பெரிய துரோகம் அது. ஆசிரியை பொன்மலர் தன் மகளைப் போல நேசித்த அந்த ஜீவனைத் தன் வீட்டில் பலிகொடுத்துவிட்டு, வெளியில் நல்லவன் போல முகமூடி அணிந்து வலம் வருவது நவீன நடுத்தர வர்க்க மனிதர்களின் போலித்தனத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
கதையின் உச்சக்கட்டமாக, பிற்காலத்தில் மீண்டும் ஆசிரியை பொன்மலரைச் சந்திக்கும் போது அவள் காட்டும் அமைதியும் மன்னிப்பும் வாசிப்பவரை உலுக்கி எடுக்கிறது.
தன் செல்ல நாயைக் கொன்றவன் மதன் என்பதையும் அவனது வளர்ப்பு நாய்தான் அதற்குக் காரணம் என்பதையும் அறிந்திருந்தும் ஆசிரியை பொன்மலர் மதனிடம் எந்தவிதக் கோபத்தையும் வெளிப்படுத்தாமல், “மனோவ அப்படியே விட்டிராத… அதுக்கென்ன தெரியும்? நமக்குள்ள இல்லாததா?” என்று கூறிவிட்டுச் செல்வது அவளது உயர்ந்த ஆன்மாவின் வெளிப்பாடாகும்.
ஆசிரியை பொன்மலர் தன்மீது கோபப்படுவார் என்று எதிர்பார்த்த மதனுக்கு அவர் காட்டிய அந்த மன்னிப்பு பெரும் சுமையாகவும் குற்றவுணர்வின் உச்சமாகவும் மாறுகிறது. அவளது தலையிலிருந்து உதிரும் வேப்பம்பூவை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அவன் தவிப்பது அவனது அகத்தின் மாபெரும் தோல்வியைக் காட்டுகிறது.
கௌதம் நாராயணனின் ‘குற்றலைகள்’ சிறுகதை, மனிதர்களின் அக உலக விளிம்புகளையும் வன்மத்தின் கோரங்களையும் குற்ற உணர்ச்சி ஏற்படுத்தும் உளவியல் சிதைவுகளையும் ஆழமாகப் பேசும் படைப்பாக உள்ளது. நாகரிகத்தின் போர்வையில் மனிதர்கள் மறைத்துவைக்கும் வன்முறையும் துரோகமும் இறுதியில் எத்தகைய குற்றவுணர்வுக்கு ஆளாக்குகின்றன என்பதையும் பதிவு செய்துள்ள இப்படைப்பு, சிறந்த உளவியல் பிரதியே!
மனிதன் தன் அக உலகத்தில் வளர்க்கும் வன்மமும் ஆதிக்க வெறியும் எளிய உயிர்களையும் தூய்மையான உறவுகளையும் கொன்று குவிக்கும் போது, சக மனிதனின் மன்னிப்பும் இரக்கமும் அந்த எடையிலிருந்து அவனது ஆன்மாவை எப்போதுமே விடுவித்துவிடுமா அல்லது அந்தத் குற்ற உணர்ச்சி நிரந்தரச் சிறையாக அவனைத் துரத்திக்கொண்டே இருக்குமா? என்ற வினா என்னுள் எழாமல் இல்லை.
கௌதம் நாராயணனின் ‘குற்றலைகள்’ சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, பாதிக்கப்பட்டவர் காட்டும் மன்னிப்பும் இரக்கமும் வெளிப்படையாக ஆறுதலைத் தரலாமே தவிர, அந்த வன்மத்தால் அழிக்கப்பட்ட உயிரையும் காயம் பட்ட ஆன்மாவையும் முழுமையாக மீட்டுவிட முடியாது; அந்தத் குற்ற உணர்ச்சி நிரந்தரச் சிறையாக அந்த மனிதனின் அகத்தை வாழ்நாள் முழுவதும் துரத்திக்கொண்டே இருக்கும்.
ஆசிரியை பொன்மலர் தன்மீது சினங்கொள்வார் என்று எதிர்பார்த்த மதனுக்கு ஆசிரியை காட்டிய அந்த மன்னிப்பு அவனுள் பெரும் சுமையாகவும் குற்றவுணர்வின் உச்சி முகடுமாக மாறுகிறது. அதனால்தான் அவன் ஆசிரியை பொன்மலரின் தலையிலிருந்து உதிரும் வேப்பம்பூவை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறான். ‘அந்த இரக்கத்திற்குத் தான் தகுதியற்றவன்’ என்பதை அவனது மனசாட்சியே அவனுக்கு உணர்த்துவதும் நிரந்தரமான ஆன்மச் சிறையாகும். ஒருவர் எவ்வகையிலேனும் மன்னிக்கப்படலாம், ஆனால் அவருக்குள் நீடிக்கும் ‘குற்ற உணர்ச்சி’ அவரை ஆயுள் தண்டனையாகத் தொடர்ந்து வரும்.
‘மன்னிப்பு’ என்பது பாதிக்கப்பட்டவர் பிறருக்குத் தரும் விடுதலைக்கான சாவியாக இருக்கலாமே தவிர, செய்த தவறு அதைச் செய்தவரின் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொன்றுவிடும் மந்திரக்கோல் அன்று என்பதை இந்தக் ‘குற்றலைகள்’ என்ற சிறுகதை வலியுறுத்தியுள்ளது.
– – –