நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் வழக்கமான கதைசொல்லல் முறைகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, விலகி தத்துவார்த்த விவாதங்கள், காலவெளி (Space-Time Continuum) மற்றும் அக உலகப் பித்துணர்வுகளை அடர்த்தியாகப் பதிவுசெய்து வரும் மிகச்சில படைப்பாளர்களுள் எழுத்தாளர் ஸ்ரீனிவாசன் பாலகிருஷ்ணன் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறார்.
அவர் எழுதிய ‘களியாற்றுப் படலம்’ என்னும் சிறுகதை, ஒரு பெண் படைப்பாளர் தன் எழுத்துக்களின் மூலமாக காலத்தையும் அகாலத்தையும் (Akalm / Beyond Time) கடக்க முயலும் உளவியல் தத்தளிப்பைச் சுடுகாட்டுப் பின்னணியில் வைத்து எழுதப்பட்டுள்ளது.
காலம் நகர்கிறதா அல்லது நமது எண்ணங்கள் நகர்கிறதா என்ற கணித மற்றும் தத்துவ விவாதங்களை ஒரு கலகக்காரியின் மனப்போராட்டத்தோடு இணைத்து இக்கதை பேசுகிறது.
கதையின் தொடக்கத்தில் ஒரு பெண் படைப்பாளர் தான் எழுதும் ஒரு கதையை மையமாகக் கொண்டு தனது அக உலகத்தின் தீவிரமான விவாதங்களை நடத்துகிறாள். அவளது எழுத்து சாதாரணமானதன்று; அது உலகத்தின் மேன்மையை உயர்த்தவிருக்கும் உன்னதக் கணங்களின் உச்சக் கலவையாகும்.
இந்தக் கதையைப் புரிந்து கொள்வார்களா என்ற சந்தேகமும் தன்மீதும் தன் கதைகளின் மீதும் வெளிச்சம் விழ வேண்டும் என்ற தீராத துடிப்பதும் அவளுக்குள் ஒரு வெறியை உருவாக்குகின்றன.
ஞானிகளை விடவும் தர்க்கங்களை உருவாக்குபவர்கள் மேலானவர்கள் என்றும், அந்த ஞானத்தின் மீதும் ஞானிகளின் மீதும் தனக்கு இருக்கும் பயம் தன்னை ஒரு கலகக்காரியாக மாற்றியிருப்பதாகவும் அவள் நம்புகிறாள். குடும்பத்தின் எதிர்ப்புகளையும் அண்ணனின் தாக்குதல்களையும் தாண்டித் தன்னை ஒரு ‘சம்காரியாக’ உருமாற்றிக் கொள்ளும் அவளது அக உலகம் தீவிரமான உளவியல் சிதைவின் வெளிப்பாடாகும்.
கதையின் மையக் கோட்பாடாக முன்வைக்கப்படுவது காலம் குறித்த விவாதமாகும். “காலம் ஒருபோதும் நகர்வதில்லை; நாம்தான் நகர்கிறோம்” என்ற அதர்க்கவாதக் கருத்தை அவள் தீவிரமாக நம்புகிறாள்.
அவளுக்குக் காலம் குறித்த இந்தக் கருதுகோளைக் கற்பித்தவன் அவளது மூத்த அண்ணன். ஆனால், பிற்காலத்தில் அதே அண்ணன் அவளது தத்துவார்த்த முரண்பாடுகளாலும் கலகத்தனத்தாலும் அவளை வீட்டை விட்டுத் துரத்துகிறான்.
அண்ணனுக்கும் அவளுக்குமான விவாதத்தின் போது, அண்ணன் வீசிய முப்பரிமாண உருளை அவளது கண்ணைக் கிழித்து இரத்தம் சிந்துவதுகூட, காலத்தின் வழியாக நகர்ந்து வந்த பொருளின் குறியீடாகவே அவள் கற்பனை செய்கிறாள். குடும்பத்தின் உறவுப் பிணைப்புகள் உடைந்து, அவள் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் அந்த நொடியே அவளது தனிமைச் சிறை முழுமையடைகிறது.
வீட்டை விட்டு வெளியேறும் அவள், காலத்தையும் அகாலத்தையும் சந்திக்கும் புள்ளியாகச் சுடுகாட்டைத் (சுடலைமேடு) தேர்ந்தெடுக்கிறாள். சுடுகாட்டில் எரியும் பிரேதமும் அதன் வெக்கையும் அவளுக்குப் பெருபோதையைத் தூண்டுகின்றன.
எரிந்து கொண்டிருக்கும் பிணத்தின் மீது எழும் தீ, மாடனாக உருக்கொள்வதாகவும் சுடலைச் சாம்பல் தன் எழுத்துக்களின் மீது படர்வதாகவும் அவள் நம்புகிறாள். அம்மா சொல்லிக் கொடுத்த பேய்கள் அகாலத்தில் உலவுகிறார்கள் என்ற கதைகளிலிருந்து உத்வேகம் பெற்று, சுடலையையும் சக்தியையும் தன் அக உலகத்தின் தெய்வங்களாக மாற்றிக் கொள்கிறாள்.
தன் எழுத்துக்களைத் தொடர்ந்து அழித்து வந்த பலவீனத்தை வென்று, தன் கதையின் பதின்மூன்றாவது பக்கத்தில் ‘பதின்மூன்று’ என்ற விடுதலையின் எண்ணை நிலைநிறுத்தவழியாக அவள் களம் காண்கிறாள். காலம் பன்னிரெண்டுடன் நின்றுவிடுவதில்லை; ‘பதின்மூன்று’ என்பது காலத்தையும் தாண்டிய விடுதலையின் குறியீடு என்று அவள் சாதிக்க விரும்புகிறாள்.
கதையின் இறுதிப் பகுதி ஒருவிதமான மயக்க நிலைக்கும் மாயையின் உச்சத்தையும் நோக்கியும் வாசகரை அழைத்துச் செல்கிறது. சுடலைமேட்டில் வீசும் பெருங்காற்றும் வெக்கையும் அவளது மூர்க்கத்தை மேலும் அதிகரிக்கின்றன.
சுடலைச் சாம்பல் அவளது எழுத்துக்களை உறிஞ்ச முயல்வதையும் அவளும் அந்த இயற்கையின் சக்தியுடன் போராடுவதையும் போர்க்களமாகக் காண்கிறாள். அந்தச் சமரின் முடிவில், பிரேதம் ஒன்று மூச்சிரைத்து அடங்கும் கணத்தில் எண் பதிமூன்றின் வடிவத்தைக் காண்பதாக அவள் நம்புகிறாள்.
சுடலை மாடனுக்கு உயிர் கொடுத்த அம்மையாக, மோகினியாகத் தான் மாறுவதாக எண்ணிக் களியாடும் அவளது அந்தத் தருணம், சமூக யதார்த்தத்திலிருந்து முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டு, தனது சொந்தக் கற்பனை உலகத்திற்குள் மூழ்கிவிட்ட மனநோயாளரின் அல்லது தீவிரப் பித்துப் பிடித்தவரின் உச்சக்கட்ட நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
தன் அக உலகத்தின் பிரமைகளையும் தத்துவார்த்தக் கற்பனைகளையும் மட்டுமே நிஜமாகக் கருதி, சமூகத்தின் உறவுகளையும் எதார்த்த வாழ்வையும் உதறிவிட்டுத் தனிமையின் சுடுகாட்டில் தன்னைத் தொலைக்கும் ஒரு படைப்பாளரின் தேடல், உண்மையான விடுதலையா அல்லது அது அக உலகத்தின் மாபெரும் வீழ்ச்சியா? எனும் கேள்வி என்னுள் எழுகிறது.
இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, அந்தத் தேடல் ஒருபோதும் உண்மையான விடுதலையாக மாறுவதில்லை; அது சமூக யதார்த்தத்திலிருந்து முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டு, பித்துணர்வுகளிலும் பிரமைகளிலும் மூழ்கிப்போகும் அக உலகத்தின் மாபெரும் வீழ்ச்சியின் உச்சக்கட்டமே என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
ஒரு படைப்பாளர் தன் அக உலகத்தின் படைப்பு வெறியிலும் தத்துவத் தேடல்களிலும் மூழ்கும்போது, அவன் எதார்த்த வாழ்க்கையிலிருந்தும் மனித உறவுகளிலிருந்தும் படிப்படியாக விலகிச் செல்கிறான்.
கதையில் வரும் பெண் படைப்பாளர் காலம் பற்றிய தன் சொந்தக் கோட்பாடுகளை முன்வைத்து, தன் குடும்பத்தினரிடமும் அண்ணனிடமிருந்தும் முரண்படுகிறாள். அறிவுக்கும் தர்க்கத்திற்கும் எதிரான வாதங்களை முன்வைத்து, குடும்ப உறவுகளை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறாள்.
எதார்த்த உலகத்தில் வாழும் மனிதர்களின் கேள்விகளையும் நியாயங்களையும் ‘அடர்க்கவாதிகளின் சூழ்ச்சி’ என்று முத்திரை குத்திவிட்டு, மனித உறவுகளின் பாசத்தையும் அரவணைப்பையும் அவள் உதறித் தள்ளுகிறாள். இந்த விலகல் அவளுக்குச் சுதந்திரத்தைத் தருவதற்குப் பதிலாக, அவளைச் சமூகத்திலிருந்து முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தி விடுகிறது.
சமூக உறவுகளைத் துறந்துவிட்டுச் சுடுகாட்டைத் (சுடலைமேடு) தன் அடைக்கலமாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் அவளது தேடல், எந்தவித விடுதலையையும் தராமல் அவளை ஒருவித உளவியல் மாயைக்குள் தள்ளுகிறது.
எரிந்து கொண்டிருக்கும் பிரேதங்களும் சுடலைச் சாம்பலும் அவளுக்கு விடுதலையின் குறியீடுகளாகத் தெரிகின்றன. பன்னிரண்டு என்ற கணித வடிவத்தைத் தாண்டி ‘பதின்மூன்று’ என்ற விடுதலையின் எண்ணைக் கண்டுபிடிக்கப் போராடும் அவள், உண்மையில் காலத்தின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; தன் அக உலகத்தின் பிரமைகளுக்குள் தன்னைச் சிறைபிடித்துக் கொள்கிறாள்.
கதையின் இறுதியில் சுடலை மாடனுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு, சுடுகாட்டில் கூத்தடித்துக் களியாடும் அவளது நிலையைப் பார்க்கும்போது, அது ஆன்மாவின் விடுதலையாக இல்லாமல், மனநிறைவற்ற ஒரு தீவிரப் பித்து பிடித்தவளின் (Psychotic breakdown) நிலைப் பாடாகவே மாறுகிறது.
தத்துவார்த்தக் கற்பனைகளை மட்டுமே நிஜமாகக் கருதி எதார்த்த உலகத்தை முற்றிலுமாக மறுப்பது, ஒரு படைப்பாளரை விடுதலையின் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதில்லை; அவளது அக உலகத்தின் மாபெரும் வீழ்ச்சிக்கே வழிவகுக்கிறது.
உண்மையான விடுதலை என்பது மனிதனைச் சமூகத்தோடு இணைத்து, அவனது சக மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ள வைப்பதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், இவளது தேதியோ மனிதர்களை வெறுத்து, சுடுகாட்டின் சாம்பலையும் பிணங்களின் வெக்கையையும் தன் உலகமாகக் கருதுவதாகும்.
தன் கதைகள் அழிக்கப்படுவதையும், தன் உடல் மற்றும் மனப் பலவீனங்களையும் தாங்க முடியாமல், அவள் சுடுகாட்டின் மாயைக்கு அடிபணிந்து போவது அவளது அகத்தின் மாபெரும் தோல்வியைக் காட்டுகிறது. கற்பனை உலகத்தில் தன்னை ஒரு ‘சம்காரியாகவும்’ ‘மோகினியாகவும்’ கற்பனை செய்துகொள்வது, எதார்த்தத்தின் கொடூரமான முகத்திலிருந்து அவள் தப்பியோடும் பலவீனமான தற்காப்பே தவிர வேறில்லை.
தன் அக உலகத்தின் பிரமைகளையும் தத்துவார்த்தக் கற்பனைகளையும் மட்டுமே நிஜமாகக் கருதி, சமூகத்தின் உறவுகளையும் எதார்த்த வாழ்வையும் உதறிவிட்டுத் தனிமையின் சுடுகாட்டில் தன்னைத் தொலைக்கும் படைப்பாளரின் தேடல் என்பது எந்தக் காலத்திலும் உண்மையான விடுதலை ஆகாது. அது சமூகத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டு, தன் சொந்தப் பிரமைகளின் சுமையிலேயே மூழ்கிப்போகும் அக உலகத்தின் மாபெரும் வீழ்ச்சியும் உளவியல் சிதைவுமே என்பதை இந்தச் சிறுகதை காட்டுகிறது.
எழுத்தாளர் ஸ்ரீனிவாசன் பாலகிருஷ்ணனின் ‘களியாற்றுப் படலம்’ சிறுகதை, வழக்கமான விவரிப்புகளைத் தாண்டி, தத்துவார்த்தத் தேடல்களும் அக உலகப் பித்துணர்வுகளும் எவ்வாறு மனிதனைச் சமூகத்திலிருந்து முற்றிலுமாகத் தனிமைப்படுத்தி விடுகின்றன என்பதை ஆழமாகப் பேசும் பரிசோதனை முயற்சிக் கதையாகும்.
காலம், அகாலம், கணிதம், சுடலை போன்ற குறியீடுகளின் வழியே மனித மனத்தின் விளிம்புகளைத் தொட்டுக்காட்டும் இப்படைப்பு, தமிழ் இலக்கிய உலகில் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய முக்கியமான உளவியல் ஆவணமாகும்.
– – –