தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் எளிய மனிதர்களின் மனங்களை, குறிப்பாகக் குழந்தைகளின் உளவியலை இயல்பாகவும் ஆழமாகவும் பதிவு செய்த எழுத்தாளர்களுள் கு. அழகிரிசாமி முதன்மையானவர். அவர் எழுதிய கதைகள் ஆர்ப்பாட்டமான வர்ணனைகளையோ, செயற்கையான நாடகத்தனத்தையோ கொண்டவை அல்ல; நம் வீட்டுத் திண்ணையிலும் சமையலறையிலும் நடக்கும் எளிய சம்பவங்களை வைத்துக்கொண்டு, மனித மனங்களின் உன்னதமான உணர்வுகளை வாசகர் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதிப்பவை.
அந்த வகையில், அவர் எழுதிய ‘அன்பளிப்பு’ என்ற சிறுகதை, குழந்தைகளுக்கும் முதிர்ந்த மனிதனுக்கும் இடையிலான தூய அன்பையும் அந்த அன்பின் வழியே வெளிப்படும் மனித உளவியலின் விளிம்புகளையும் உணர்வுபூர்வமாகப் பேசும் கதை.
கதையின் தலைப்பான ‘அன்பளிப்பு’ என்பது வெறும் ஒரு பரிசை மட்டும் குறிப்பதன்று; அது மனிதர்களுக்கு இடையில் பரிமாறப்படும் பாசம், ஏக்கம், அங்கீகாரம் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளின் குறியீடாகும். கதையின் நாயகன் (கதைசொல்லி) மாம்பலத்தில் வசிக்கும் எழுத்தாளர். அவரிடம் புத்தகங்கள் பரிசாகப் பெறுவதற்காகவே குழந்தைப்பட்டாளம் தினமும் கூடுகிறது.
அவர் சுந்தரராஜனுக்கும் சித்ராவுக்கும் ஆங்கிலப் புத்தகங்களையும் டைரிகளையும் வழங்கி, அவற்றுள் “என் பிரியமுள்ள சித்ராவுக்கு அன்பளிப்பு”, “என் பிரியமுள்ள சுந்தரராஜனுக்கு அன்பளிப்பு” என்று தன் கையெழுத்திட்டுத் தருவது வழக்கமாகிவிட்டது. அந்த அன்பளிப்புகள் அந்த இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் மற்ற குழந்தைகளுக்கும் எளிய விஷயமாகி விடுகிறது. ஆனால், அந்த அன்பளிப்புக்காகவே ஏங்கித் தவித்து, இறுதியில் தன் வீட்டுக்கே அழைத்துச் சென்று தன் கையால் டைரியைக் கொடுக்க வைத்து, “என் பிரியமுள்ள சாரங்கனுக்கு அன்பளிப்பு” என்று எழுதச் சொல்லிப் பெறும் சாரங்கனின் தவிப்புதான் கதையின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவே. பரிசைக் காட்டிலும் அந்தப் பரிசின் மூலம் தனக்குக் கிடைக்கும் ‘அங்கீகாரத்தை’ ஏங்கும் சிறுவனின் மனப்போராட்டமே ‘அன்பளிப்பு’ என்ற சொல்லுக்கு உண்மையான அர்த்தத்தைத் தருகிறது.
கதையின் தொடக்கத்தில், கதைசொல்லி குழந்தைகளுடன் அடிதடியாக, களேபரமாக உறவாடும் விதம் ரசிக்கத்தக்கது. பகலில் தூங்கும்போது வந்து முதுகில் அடிப்பது, ஜன்னல் புத்தகங்களைக் கீழே தள்ளி அமர்க்களம் செய்வது என்று குழந்தைகள் அவனுடன் பழகுபவர்கள்.
உலகத்தில் எல்லோரும் குழந்தைகளிடம் அன்பாக நடந்துகொள்வதுபோல் நடித்தாலும் அவர்களின் அன்பில் ‘விளையாட்டுணர்ச்சியும் நடிப்பும்’ கலந்திருக்கும். குழந்தைகளைப் பொம்மையாகக் கருதிப் பெரியவர்கள் பழகுவார்கள்.
ஆனால், கதைசொல்லியோ அந்தச் சூதுவாதறியாத குழந்தைகளின் உண்மையான அன்பைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களைக் குழந்தைகளாக நடத்தாமல் ‘நண்பர்களாகவும் உற்ற துணைவர்களாகவும்’ ஏற்றுக் கொள்கிறான்.
அவர்களுடன் விளையாடுவது, கதைகள் படிப்பது, சண்டை போடுவது என்று அவன் தன் அக வயதைக் குறைத்துக்கொண்டு அவர்களோடு சமமாக நிற்கிறான். மாம்பலத்தில் அவனுக்கு உண்மையான நண்பர்கள் என்றால் அந்தக் குழந்தைகள்தாம். ஐம்பது வயதுத் தாயாருக்குத் தன் மகன் குழந்தைகளுடன் சண்டையிட்டு விளையாடுவது பிடிக்காவிட்டாலும் அவனுக்கோ அந்த இளஞ்சிறார்களே தன் வாழ்வின் பொக்கிஷங்களாகத் தெரிகின்றனர்.
இந்தக் குழந்தைப்பட்டாளத்தில் மற்றவர்களிடமிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுபவன் சாரங்கன். மற்றப் பிள்ளைகளைப் போல அவன் களேபரம் செய்வதில்லை; மேஜையைத் திறப்பதில்லை; சலவைத் துணிகளை இழுத்துப் போடுவதில்லை. அவன் எப்போதும் அமைதியானவன்; கதைசொல்லியின்மீது பெரும் பயபக்தியும் அடிநாதமான அன்பும் கொண்டவன்.
ஆனால், அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் பெரும் தவிப்பு இருந்தது. கதைசொல்லிக்குத் தொடக்கத்திலிருந்தே சுந்தரராஜன் மற்றும் சித்ராவுடன் ‘அலாதிப் பிரியம்’ உண்டு. அவர்கள் இருவரும் பக்கத்து வீட்டுப் பணக்காரக் குழந்தைகள்; புத்திசாலிகள். அதனால்தான் அவர்களுக்கு மதிப்புரைப் புத்தகங்களும் டைரிகளும் தொடர்ந்து கிடைத்தன.
மற்ற குழந்தைகளும் அதைப் பழகிவிட்டார்கள்; அதுதான் நியாயம் என்றும் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். ஆனால், அமைதியாகச் சுவரோரமாக நிற்கும் சாரங்கனால் அதை எளிதில் கடந்துசெல்ல முடியவில்லை. அவனுக்குத் தேவைப்பட்டதெல்லாம் மற்றவர்களைப் போலத் தானும் அந்த ‘அன்பளிப்புக்குப் பாத்திரமானவன்’ என்ற ஒரு வார்த்தைதான்.
வால்ட் விட்மனின் கவித் தொகுதியைத் தனக்குத் தரும்படி அவன் பிடிவாதம் பிடிப்பதும் அதை மறுத்தவுடன் குழந்தையைப் போல விம்மி விம்மி அழுவதும் எளிய மனிதர்களின் ஆழ்மனக் குறையின் வெளிப்பாடாகும். தன்மீது எல்லையற்ற அன்பு செலுத்தும் அந்தச் சிறுவன் ஏன் திடீரென அழுதான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் கதைசொல்லி தவிப்பதும் இரவில் படுக்கையில் அதுகுறித்து மனம்குமுறுவதும் யதார்த்தமான உளவியல் சித்தரிப்பாகும்.
கதையின் நெகிழ்ச்சியான திருப்பம் பிருந்தாவின் நோய்வாய்ப்படும் தருணத்தில்தான் ஏற்படுகிறது. “மாமா புத்தகம்… மாமா புத்தகம்” என்று பிருந்தா ஜுரத்தில் உளறியதைக் கேட்டு பதறிப்போய் ஓடும் அவர், குழந்தைகள் மீது தான் வைத்துள்ள அன்பின் ஆழத்தை உணர்கிறார்.
ஆனால், சாரங்கனின் விவகாரத்தில் அவர் ஆரம்பத்தில் காட்டிய அலட்சியம் அல்லது இயல்பான சார்புநிலை தவறு என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சுந்தரராஜனுக்கும் சித்ராவுக்கும் எப்போதும் பரிசு தருவது வழக்கமாகிவிட்டதால், மற்றக் குழந்தைகள் அதைக்கேட்கத் துணிவதில்லை. சாரங்கனோ பரிசுக்காக அல்லாமல், தன்னைத் தன் ஆசிரியரும் நண்பனுமான அந்த மாமா முழுமையாக அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே ஏங்குகிறான்.
அவன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று தன் கையால் உப்புமாவும் காபியும் ஊட்டிவிட்டு, தன் பவுண்டன் பேனாவை எடுத்து அவனிடம் டைரியைக் கொடுத்து “என் பிரியமுள்ள சாரங்கனுக்கு அன்பளிப்பு” என்று எழுதச் சொல்லும்போது, அந்தச் சிறுவனின் முகம் மலரும் மகிழ்ச்சி இருக்கிறதே, அது உலகத்தின் அத்தனை சொத்துகளையும்விட விலைமதிப்பற்றது. சிறுவர்களின் சிறிய இதயங்களில் பெரிய பெரிய ஏக்கங்கள் புதைந்திருக்கக்கூடும் என்பதை எழுத்தாளர் கு. அழகிரிசாமி நமக்கு உணர்த்துகிறார்.
எழுத்தாளர் கு. அழகிரிசாமியின் எழுத்துநடை மெல்லிய நறுமணம் போன்றது. உரையாடல்கள் அனைத்தும் மிக இயல்பாக, கிராமத்து அல்லது நடுத்தர நகர்ப்புறத்து வீடுகளின் வாசனையோடும் ஒலிகளோடும் பதிவாகியுள்ளன.
குழந்தைகளின் குறும்புகளையும் தாயின் அதட்டல்களையும் கதைசொல்லியின் அகத்தவிப்புகளையும் அவர் விவரிக்கும் விதம் வாசகரை நேரடியாக அந்த வீட்டுக்குள் கூட்டிச் சென்றுவிடும். இலக்கியத் தரம் வாய்ந்த வால்ட் விட்மன் கவிதைகளைப் பற்றிய குறிப்புகளும் சாதாரண எளிய மக்களின் வீட்டுச் சூழலும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து கதையின் அழகியலைக் கூட்டுகின்றன.
எழுத்தாளர் கு. அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ என்ற சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியத்தில் மனித உறவுகளின் நுட்பமான கோணங்களை வெளிப்படுத்தும் கலைப் பிரதி. பெரியவர்களின் உலகத்தில் நாம் செலுத்தும் அன்பு எப்போதுமே சமமாக இருப்பதில்லை; அனிச்சையாகவே சிலருக்கு அதிக முக்கியத்துவமும் சிலருக்குக் குறைந்த முக்கியத்துவமும் தந்துவிடுகிறோம். ஆனால், குழந்தைகளின் அன்போ எந்தவித நிபந்தனையும் எதிர்பார்ப்பும் அற்றது. அந்தத் தூய அன்பை உதாசினப்படுத்தாமல், அவர்களின் ஏக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு அவர்களுக்கு உரிய இடத்தை வழங்குவதே உண்மையான மனிதநேயம் என்ற உன்னதச் செய்தியை இப்பிரதி காலம் தாண்டி நம் நினைவில் நிலைநிறுத்துகிறது.
– – –