மனித மனங்களின் நுண்ணிய அசைவுகளை, குறிப்பாக நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் அக உலகக் குழப்பங்களை, உறவுகளின் சிக்கல்களை அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் பதிவுசெய்த முன்னோடி எழுத்தாளர்களில் ஆர். சூடாமணி முக்கியமானவர். அவரது எழுத்துகள் மெல்லிய ஊடுகதிர் போல மனிதர்களின் ஆழ்மனப் புகலிடங்களுக்குள் சென்று, அங்கு மறைந்துகிடக்கும் உண்மைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுபவை.
அவர் எழுதிய ‘அந்நியர்கள்’ என்ற சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் உறவுகளின் முகமூடிகளையும் உடன்பிறந்தவர்களின் பாசத்திற்குள்ளும் புதைந்துகிடக்கும் ‘அந்நியம்’ (Alienation) என்ற பிரம்மாண்டமான தத்துவார்த்த உண்மையைப் பேசும் உன்னத கதை.
கதையின் தலைப்பான ‘அந்நியர்கள்’ என்பது வாசகருக்கு முற்றிலும் முரணானதாகத் தோன்றலாம். கதையின் நாயகி ஸவிதாவும் அவளது தங்கை ஸௌம்யாவும் பதினொரு வருடங்களுக்குப் பிறகு சந்திக்கும் தருணம் எவ்வித இடைவெளியும் இல்லாத உன்னதப் பாசப்பிணைப்போடு தொடங்குகிறது.
“இத்தனை வருஷம் ஆனாப்பலேயே தோணலே. ஸவி தலை கொஞ்சம் நரைக்க ஆரம்பிச்சிருக்கு. வேறெதும் வித்தியாசமில்லே” என்ற ஸௌம்யாவின் வார்த்தைகள், காலத்தால் பிரிக்க முடியாத இரத்தப் பந்தத்தின் ஆழத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன.
ஒரே மாதிரியான ருசி, ஒரே மாதிரியான காபி இனிப்பு, அகலக்கரை போட்ட புடைவைகள் மீதான விருப்பம், விடியற்காலை நடை என்று அவர்களின் சிறுசிறு இணக்கங்கள் இரண்டு உடல்களும் ஒரே ஆன்மாவின் இரு பகுதிகள்போலக் காட்டுகின்றன.
ஆனால், கதை நகர நகர, அந்தப் பாசத்தின் வெளிப்பூச்சு விலகி உண்மைகள் முகத்தில் அறைகின்றன. ஒரே மரபில் பிறந்து, ஒரே தாயின் அரவணைப்பில் வளர்ந்த அந்தச் சகோதரிகள் இருவரும் காலப்போக்கில் முற்றிலும் மாறுபட்ட சிந்தனை முறைகளையும் உலகக் கண்ணோட்டங்களையும் கொண்டவர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள்.
ராஜூவின் சுதந்திரம் குறித்த பார்வை, இலக்கியம் மற்றும் கலை பற்றிய புரிதல், ஏழைக்கு உதவுவதில் உள்ள அணுகுமுறை மற்றும் இறுதியாகத் தெய்வ நம்பிக்கை குறித்த விவாதம் — இவை அனைத்தும் அவர்களைச் சிகரத்தின் உச்சியிலிருந்து விலக்கி, இருவேறு துருவங்களில் நிறுத்துகின்றன.
கதையின் இறுதியில் ஸவிதா உணரும் அந்த மாபெரும் உண்மைதான் தலைப்பின் உண்மையான அர்த்தம்:- “வாழ்நாள் முழுவதும் அந்நியர்களைத்தான் அன்பு செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.”
ஸவிதாவும் ஸௌம்யாவும் சிறுவயதில் ஒரேமாதிரியான சூழலில்தான் வளர்க்கப்பட்டார்கள். அம்மா சொல்லிக்கொடுத்த பக்தி, குடும்பப் பாரம்பரியம், சமூக நெறிமுறைகள் எல்லாமே அவர்களுக்குப் பொதுவானவைதான். ஆனால், பதினொரு ஆண்டுகள் பிரிந்திருந்த அந்த இடைவெளி வெறும் நாள்களின் கணக்கன்று; அது ஒவ்வொருவரின் தனிப்பட்ட வாழ்வியல் அனுபவங்களும் சூழ்நிலைகளும் அவர்களின் அக உலகைச் செதுக்கிய காலம்.
ஸவிதா குடும்பச் சுமையோடும் கணவன் மற்றும் பிள்ளைகளுடனும் நடைமுறை உலகத்தின் யதார்த்தங்களை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்கிறவள். உலகத்தின் மாற்றங்களை எதிர்க்க முடியாத யதார்த்தவாதி. ஆனால் ஸௌம்யோ, பம்பாய் வாழ்க்கை மற்றும் தன் சொந்த வாசிப்பு அனுபவங்களால் ஒருவித இலட்சியவாதப் (Idealism) பார்வையைக் கொண்டவள்.
இந்த முரண்பாடு அவர்களின் உரையாடல்களில் வெளிப்படுகிறது:- ராஜூவின் விடுதித் தங்குதலை ஸவிதா இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்கையில், ஸௌம்யோ அதை ஒழுக்கச் சிதைவின் தொடக்கமாகப் பார்க்கிறாள். இலக்கியத்தில் ஆபாசத்தைக் குறித்தும் வறுமை நிவாரணத்தில் தனிமனித உதவி குறித்தும் அவர்கள் கொள்ளும் விவாதங்கள் வெறும் கருத்து மோதல்கள் அல்ல; அவை இருவேறு மனிதர்களின் அகப் பார்வை மோதல்களாகும்.
காலம் என்பது உடலை நரைக்கச் செய்வது மட்டுமன்று; அது மனிதர்களைத் தத்தம் தனித்தனித் தீவுகளாக மாற்றிவிடுகிறது என்பதை எழுத்தாளர் ஆர். சூடாமணி மிக நுட்பமாக விவரிக்கிறார்.
கதையில் வரும் ‘கட்கிளாஸ் ஜாடி’ (Cut-glass jar) மிக முக்கியமான குறியீடாகும். தந்தை-தாய் நினைவாக ஸவிதா பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்து வரும் அந்த ஜாடி உடைந்துவிடாமல் அவள்படும் அவஸ்தை, கடந்த காலத்தின் மீதும் மரபுகளின் மீதும் அவள் கொண்டுள்ள பற்றைக் காட்டுகிறது.
ஆனால், ஸௌம்யோ தன் பங்கிற்கு வந்த அதே ஜாடியை, மேல் பிளாட் பெண் தன் திருமணத்திற்குப் பரிசாகக் கேட்டாள் என்பதற்காக எளிதாகக் கொடுத்துவிடுகிறாள். இந்தச் செயல் ஸவிதாவை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறது.
ஸவிதாவுக்குப் பொருள்கள் என்பது நினைவுகளின் தொடுபுள்ளி; ஒரு பந்தம். ஸௌம்யோவுக்குப் பொருள்கள் என்பவை கடந்த காலச் சுமைகளிலிருந்து விடுபடுவதற்கான எளிய கருவிகள்.
இங்கு எந்தச் செயல் சரி, எது தவறு என்ற கேள்வியை எழுத்தாளர் எழுப்பவில்லை. ஆனால், மிக நெருங்கிய உறவுகளுக்கு இடையேகூட மதிப்பீடுகள் (Values) எவ்வளவு தூரம் வேறுபடுகின்றன என்பதைத்தான் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஒருவருடைய பொக்கிஷம் மற்றொருவருக்கு வெறும் பொருளாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.
கதையின் முடிவுப் பகுதி பெரும் தத்துவார்த்த விவாதத்தின் மூலம் வாசகனை உலுக்கி எடுக்கிறது. ஸௌம்யா ஊருக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்னர் சாமி கும்பிட விரும்புவதைச் சொல்லும்போது, ஸவிதா அதற்குத் தரும் சாதாரண பதில் (நம்பிக்கை இருந்தால் மனத்திலேயே வேண்டிக்கொள்ளலாம்) ஸௌம்யாவை உலுக்கிவிடுகிறது.
அதுவரை மௌனமாகப் புதைந்துகிடந்த பிளவுகள் அத்தனையும் அந்த ஒரு புள்ளியில் வெடித்துக் கிளம்புகின்றன:
“அல்லது உனக்கு நம்பிக்கையே இல்லைன்னு அர்த்தமா?”
“தெய்வ நம்பிக்கையை இழக்கற மாதிரி உனக்கு அப்படி என்ன அனுபவம் ஏற்பட்டது ஸவி?”
ஸவிதா தன் அக உலகத்தில் மத நம்பிக்கைகளைக் கடந்து, உலகப் பிரச்சினைகளின் பாரத்தில் எதார்த்தமான ஒருநிலைக்கு வந்துவிட்டாள். ஆனால் ஸௌம்யாவுக்கோ, தெய்வ நம்பிக்கை என்பது மூச்சுக்காற்றைப் போன்றது; அதை இழந்துவிட்டால் தன் உயிரே நின்றுவிடும் என்று நம்புகிறவள்.
இந்த இடத்தில் எழுத்தாளர் ஆர். சூடாமணி எழுப்பும் கேள்வி ஆழமானது. நாம் ஒருவரைப் பற்றிச் ‘சரியாகப் புரிந்துகொண்டோம்’ என்று எப்போது நினைக்கிறோமோ, அந்தத் தருணத்தில்தான் அவர் நமக்கு முற்றிலும் ‘அந்நியராக’ மாறிவிடுகிறார். மரபுரீதியான ஒத்திகைகள் எவ்வளவுதான் இருந்தாலும் ஒவ்வொரு மனித ஆன்மாவும் பிரிக்க முடியாத தனித்தன்மையைக் கொண்டது (Individuality).
கதையின் இறுதி வரிகள் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்து நிற்கக் கூடியவை. சகோதரிகள் இருவரும் மீண்டும் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு வண்டியை நோக்கி நடந்தாலும் அந்தப் பிணைப்புக்குப் பின்னால் மௌனமான புரிதலும் அதே சமயம் எட்டாக்கனவான தனிமையும் குடிகொண்டிருக்கின்றன.
“மன்னிக்கவும். ஹெரால்ட்ராபின்ஸ்! வாழ்நாள் முழுவதும் அந்நியர்களைத்தான் அன்பு செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.”
இந்த வரி கதையின் ஒட்டுமொத்தத் தத்துவத்தையும் ஒரு சொற்கோவையாக மாற்றுகிறது. நாம் நேசிக்கும் கணவனாகட்டும் குழந்தைகளாகட்டும் பெற்றோராகட்டும் அல்லது உடன் பிறந்த சகோதரியாகட்டும் — வெளிப்படையாக நாம் அவர்களை நம்முடன் இணைத்துக்கொண்டதாக நம்பினாலும் அவர்களின் அக உலகத்தின் கடைசி அறைக்குள் நம்மால் எப்போதுமே நுழைந்திட முடியாது. நாமும் அவர்களும் வாழ்நாள் முழுவதுமே அந்தரங்கமான தனித்தீவுகள்தாம்.
ஆனாலும் அந்தத் தனிமையை உணர்ந்துகொண்டுதான் நாம் அன்பைப் பொழிகிறோம். வேறுபாடுகள் அழிந்துவிடாவிட்டாலும் அந்த வேறுபாடுகளுடன் சேர்த்து ஒருவரை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்வதுதான் மனித உறவுகளின் உண்மையான உன்னதம் என்பதை எழுத்தாளர் ஆர். சூடாமணி ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
இந்தச் சிறுகதை, உறவுகளின் மேலோட்டமான பாசத்திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் தனிமனிதனின் அகத் தனிமையை அனுதாபத்துடன் ஆராயும் ஓர் உளவியல் கதை. மனிதர்கள் எவ்வளவுதான் நெருக்கமாக இருந்தாலும் எப்போதுமே ஒருவருக்கு ஒருவர் அந்நியர்களாகத்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற நித்ய உண்மையை இந்தச் சிறுகதை அழகாக உணர்த்துகிறது.
– – –