அரசியல், தத்துவம், அழகியல் மற்றும் அரசு ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றைத் தன் எழுத்துகளின் வழியாக மிகத் தீவிரமாக விசாரிப்பவர்களில் எழுத்தாளர் எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி முக்கியமானவர். இவரது எழுத்துகள் எப்போதுமே எளிய பொழுதுபோக்குத் தளங்களைத் தாண்டி, மனிதசுதந்திரத்தின் மீதான கட்டமைக்கப்பட்ட வன்முறைகளையும் அதற்கு எதிராக அக உலகம் நடத்தும் மௌனப் போர்களையும் அம்பலப்படுத்துபவையாக அமைகின்றன.
அந்த வகையில், அவர் எழுதிய ‘ஒரு துண்டு வானம்’ என்ற சிறுகதை, மிக விசித்திரமான, அதேசமயம் அதிரடியான அரசியல்-தத்துவார்த்தப் பிரதியாகும்.
எதிர்காலத்தின் ஒருங்கிணைந்த குடியரசுகளின் (Integrated Republics) தனியார் சிறைச்சாலையைப் பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ள இக்கதை, சிந்தனைச் சுதந்திரம் எவ்வாறு ஒடுக்கப்படுகிறது என்பதையும் எல்லாவற்றையும் கடந்து மனிதனின் ‘அழகியல் உணர்வு’ எவ்வாறு அவனது இறுதியான விடுதலையாக மாறுகிறது என்பதையும் பற்றிப் பேசுகிறது.
கதையின் தலைப்பான ‘ஒரு துண்டு வானம்’ என்பது வெறும் இயற்கைக் காட்சியை விவரிப்பதன்று; அது ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனின் அக உலகத்திற்கும் பரந்த பிரபஞ்சத்திற்கும் இடையிலான ஒரே ஒரு துளை.
கதைநாயகன் அதியமான், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக தனியார் சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் தத்துவப் பேராசிரியர். அவர் ‘அபாயகரமான சிந்தனையாளன்’ என்பதால் இந்தத் தண்டனையை வழங்கியுள்ளனர்.
அவனது அறையின் உச்சியில் இருக்கும் சிறிய ஜன்னலின் வழி தெரியும் அந்த ஒரு துண்டு நீல வானம், ரோஜா நிற மேகங்கள் மற்றும் பூவரச மரத்தின் இளம் பச்சைத் துளிர் இலைகள் ஆகியவைதான் அவனது தனிமையின் தோழர்கள்; அவனது சுயத்தின் அடையாளங்கள்.
“அந்த ஒரு துண்டு வானம் என் கண்களின் வீச்சுக்குள் இருக்கும் வரை நான் நானாகத்தான் இருப்பேனென்பது அவர்கள் அறியாதது.”
அதிகார வர்க்கம் மனிதனின் உடல் மீது எத்தகைய சித்திரவதைகளை வேண்டுமானாலும் நிகழ்த்தலாம்; மின்சார அதிர்ச்சிகள் தரலாம்; மனநல மருந்துகளைக் கொடுத்து அவனது மூளையை மந்தமாக்கலாம். ஆனால், அவனது கற்பனைக்கும் அழகியலுக்கும் சொந்தமான அந்தச் சிறிய வானத்தை அவர்களால் ஒருபோதும் பறிக்க முடியாது. அந்தச் சின்னக் துண்டு வானம்தான் அதியமானின் இருத்தலுக்கான (Existence) ஒரே சாட்சியாக அமைகிறது.
இக்கதை எதிர்கால உலகை அல்லது தற்காலத்தின் மிக நீட்சியாக உருவகிக்கப்பட்ட கார்ப்பரேட்-அரசியல் கூட்டுச் சமூகத்தை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. அங்கு எல்லாமே சந்தைப் படுத்தப்பட்டுவிட்டன. சிறைச்சாலைகள்கூட அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படாமல், தனியார் பங்குகளாகச் சந்தையில் விற்கப்படுகின்றன. சிறைவாதிகளின் ‘நன்னடத்தை’ என்பது நிறுவனத்தின் பங்கு மதிப்பை (Share Market Value) உயர்த்தும் மூலப்பொருளாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.
“சிறைவாசிகளோ உணவு, உடை, உறைவிடம் மட்டுமே தரப்பட்ட கூலிகளாக மாற்றப்பட்டனர். சிறைச்சாலை வியாபாரமாக அதன் பங்குகள் சந்தையில் கூவிக்கூவி விற்கப்பட்டன.”
இந்த இடத்தில் எழுத்தாளர் மிகக் கறாரான ஒரு சமூக விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறார். நவீனச் சமூகம் மனிதர்களை மனிதர்களாகப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களைப் ‘பங்குச் சந்தை மதிப்பின் புள்ளிகளாகவும்’ (Consumer/Market Units) ‘செலவாணிப் புள்ளிகளாகவும்’ மட்டுமே பார்க்கிறது.
தத்துவப் பேராசிரியர் சிந்தித்த குற்றத்திற்காகச் சிறையில் அடைக்கப்படுகிறான்; ஆனால், அவனது சிந்தனையும் நன்னடத்தையும் அந்தத் தனியார் சிறையின் பங்கை உயர்த்தப் பயன்படுகின்றன. சிந்தனை என்பதே குற்றமாகவும் அதேசமயம் கார்ப்பரேட் லாபத்துக்கான மூலதனமாகவும் மாற்றப்படும் கோர முரண் இங்கு அம்பலமாகிறது.
கதையின் மற்றொரு முக்கியப் பாத்திரம் இளம் செவிலி எண் 1731 (இ.செ.எண் 1731). எதிர்காலச் சமூகத்தில் மனிதர்களுக்குப் பெயர்கள் கிடையாது; எண்கள் மட்டுமே உண்டு. அவளது கள்ளமற்ற முகம் அதியமானுக்குள் விவரிக்க முடியாத நெகிழ்ச்சியை உருவாக்குகிறது. ஆனால், அந்தச் சமூகத்தில் ‘காதல்’ அல்லது ‘அன்பு’ என்ற சொற்கள்கூட வழக்கொழிந்து போய்விட்டன.
“கடந்த நூற்றாண்டிலேயே காதல் என்ற கருத்தும் செயலும் வார்த்தையும் வழக்கொழிந்துவிட்டன. திருமண பங்குச் சந்தையில் இ.செ.எண் 1731 தன்னை என்ன விலைக்கு, எத்தனை காலத்திற்குத் தருகிறாள் என்று விசாரிக்கவேண்டும்.”
மனித உணர்வுகள் கூடக் குத்தகைக்குப் பேசப்படும் சந்தையாக உலகம் மாறிவிட்டது. செவிலி தன் தொழிலுக்காகவும் சிறைத்துறை தன் லாபத்துக்காகவும் நடத்தும் பரிசோதனை நாடகமாக அந்த உறவு மாற்றப்படுகிறது.
ஆனாலும், அந்த எந்திரத்தனமான உலகத்திலும் அதியமானும் செவிலியும் பகிர்ந்துகொள்ளும் அக வெளிப்பாடு, அந்தச் சிறையின் வறண்ட சுவர்களை உடைத்தெறிகிறது. செவிலியைச் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் பலிகடாவாக்க முயலும் காவலதிகாரியின் சதிக்கு மத்தியில், அந்த இருவரும் இணைவது வெறும் காமப் பசியால் அன்று; அது அந்த நரக உலகத்தில் தப்பிப் பிழைப்பதற்கான தத்துவார்த்த வெளிப்பாடாகும்.
அதியமான் ஏன் கைது செய்யப்பட்டான்? அவன் அணு ஆயுதங்களை எதிர்த்தான்; உழைப்புக்கேற்ற கூலி வேண்டுமென்றான்; எல்லாவற்றையும் ஒரே தரப்படுத்துதலுக்கு (Standardization) உட்படுத்தும் உலகமயமாக்கலை எதிர்த்தான். குறிப்பாக, மனிதர்களின் உணர்ச்சிகள், அழகியல், ஏன் புணர்ச்சி உட்பட அத்தனையையும் ஒற்றைத் தரப்படுத்துதலுக்கு உள்ளாக்குவதை எதிர்த்து அவன் குரல் கொடுத்தான்.
“இவ்வுலகும் உயிரும் அழகியல் நிகழ்வாக அன்றி வேறு எதுவாகவும் ஜீவித நியாயம் பெறுவதில்லை.”
இதுவே அதியமானின் மூலமந்திரம். உலகம் என்பது வெறும் எந்திரங்களின் இயக்கமோ அல்லது சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் கணக்கோ அன்று; அது ஒரு அழகியல் நிகழ்வு (Aesthetic Event).
மனிதன் தனக்குக் கிடைக்கும் துன்பங்களையும் வலிகளையும் அழகியலாக மாற்றுவதன் மூலமே இந்த உலகத்தை வெல்கிறான். ரில்கேயின் வரிகளைப் போல, இந்த உலகத்தின் பயங்கரங்களையும் வலிகளையும் தாங்கிக்கொள்ள மனிதனுக்கு ‘உன்னதம்’ (The Sublime) தேவைப்படுகிறது. அதியமான் தனது சிந்தனையின் வழியாகவும் தன் உடலின் வழியாகவும் அந்த உன்னதத்தை மீட்டெடுக்க முயல்கிறான்.
கதையின் உச்சக்கட்டம் காவலதிகாரிக்கும் அதியமானுக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடலாகும். சிறையின் பங்கை உயர்த்த, அதியமானையும் இளம் செவிலியையும் பரிசோதனைப் பொருளாக மாற்ற முயல்கிறான் அதிகாரி. அதியமான் தன் உடலெல்லாம் பிரம்படிபட்டு, சக்கையாகத் துவைத்துப் போட்டப்பட்டிருந்தாலும் அவனது அக உலகம் தளரவில்லை.
அவர்கள் அறைக்குள் அல்ட்ரா வயலட் காமிராக்கள் மூலமாகக் கண்காணிக்கப்பட்டாலும் அதியமானும் செவிலியும் நிகழ்த்தும் அந்த உச்சக்கட்டப் பேரானந்தப் பிரவாகம் (Hyper-sensuousness) அதிகாரத்தின் கணக்குகளைத் தலைகீழாகப் புரட்டிவிடுகிறது. அவர்கள் இருவரும் அண்டசராசரத்தின் எல்லையின்மை நோக்கி, ஒளியின் கதிர்களாக அலைவதைச் சொல்லும் அந்த இறுதி விவரிப்பு, வெறும் காமத்தின் வெளிப்பாடன்று; அது அதிகாரத்தின் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக மனிதன் தன் உணர்வுகளின் வழியாகப் பெறும் முழுமையான விடுதலையாகும்.
ஆனால், கதை முடியும் விதம் இன்னும் குரூரமானது. பரிசோதனை முடிந்த மறுநாள், செவிலியின் அறிக்கையின்படி அதியமானின் ஜன்னலைச் செங்கற்கள் வைத்து அடைத்துவிடுகிறார்கள். அவன் தனது ‘ஒரு துண்டு வானத்தையும்’ இழந்துவிடுகிறான்.
புற உலகத்தில் அவனது வானம் பறிக்கப்பட்டாலும், “கண்களை மூடும்போதெல்லாம் ஜோதியின் மேனி முழு ஆகாயமாய் முடிவற்று விரிகிறது” என்ற வரியுடன் கதை நிறைவடைகிறது. இது அதிகாரத்தின் தோல்வியையும், மனித ஆன்மாவின் நித்ய வெற்றியையும் பறைசாற்றும் கம்பீரமான முடிவாகும்.
இந்தச் சிறுகதை, தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் மனிதனின் அகச்சுதந்திரம் குறித்தான முக்கியமான விவாதத்தைத் திறந்தவை. அறிவியல் புனைகதை போன்ற வடிவத்தில் தொடங்கினாலும் அது மனிதனின் இருத்தலியல் சிக்கல்களையும், கார்ப்பரேட்-அரசியல் வன்முறைகளையும் மிகக் கறாராக அம்பலப்படுத்துகிறது.
அதியமான் வெறும் கற்பனைப் பாத்திரம் அன்று; அடக்குமுறை எந்திரங்கள் எவ்வளவோ முயன்றாலும் எளிய மனிதர்களின் மனத்தில் எஞ்சியிருக்கும் ‘வானத்தின்’ ஒளியை எந்தச் சட்டத்தாலும் அடைத்துவிட முடியாது என்ற நித்ய உண்மையை இக்கதை உரக்கச் சொல்கிறது.
– – –