எழுத்தாளர் சிபி சரவணன் எழுதிய ‘வெண் மயிர்கள்’ எனும் சிறுகதை, தொண்ணூறு வயதைக் கடந்த வயோதிகரின் (பொம்மையன்) வாழ்வியல் துயரங்களையும் அவரது சந்ததியினர் காட்டும் அலட்சியத்தையும் மனிதனுக்கும் கால்நடைகளுக்குமான ஆழமான பிணைப்பையும் பற்றி உணர்ச்சிகரமாகப் பேசுகிறது.
உடல் தளர்ந்து, கண்பார்வை மழுங்கி, சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட வயோதிகரின் தற்காலிக விடுதலையும் அவரது அன்புக்குரிய மாடு கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு அவர் அடையும் வேதனையும் மனித வாழ்வியலின் பல உண்மைகளைக் காட்டுகின்றன.
பொம்மையன் தன் இளமைக்காலத்தில் கரிய உடலும் திரண்ட தசைகளும் கொண்டு கரட்டில் வாழ்ந்த வீரன். ஆனால், முதுமை அவனை முடக்கிப் போடுகிறது. மூப்பு தட்டியதால் பார்வை மழுங்கி, கால்களுக்கு இரத்தம் ஓட்டம் நின்று கீழே விழும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.
வெளியில் சென்று விபத்தில் சிக்குவான் அல்லது காயமடைந்து திரும்புவான் என்ற காரணத்தைக் கூறி, அவனது குடும்பத்தினரே (மகன் முத்துராசு மற்றும் மனைவி வீருசி) அவனது கைகளில் சங்கிலியை மாட்டிப் படுக்கப் படுக்கையாக்கி விடுகிறார்கள்.
தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மாடுகளோடு கரட்டிலும் காடுகளிலும் திரிந்த மனிதனுக்கு, இறுதிநாள்களில் விலங்கைப் போலச் சங்கிலியால் இடப்படும் சிறைவாசம் எத்தகைய உளவியல் சித்திரவதையைத் தரும்? ‘குடும்பப் பாதுகாப்பு’ என்ற பெயரில் மனிதனின் சுதந்திரம் மறுக்கப்படுவதை இக்கதை விமர்சிக்கிறது.
பொம்மையனின் உலகம் என்பது மனிதர்களோடான சமூக வாழ்க்கையன்று; மாடுகளும் மாட்டுக் கொட்டகையும் கரட்டுப் பயணங்களுமே அவனது தினசரி அலுவல்கள்.
அவன் மனிதர்களுடன் பேசுவதைவிட மாடுகளுடன் பேசுவதையே விரும்புகிறான். மாடுகளும் அவனுக்குப் பதில் சத்தம் கொடுக்கின்றன. அவனது இளம்பச்சை நிற பளிங்கு போன்ற கண்கள், அரை நூற்றாண்டுக் கால இயற்கையின் கதைகளைத் தனக்குள் தாங்கியுள்ளன.
கரட்டில் தான் மிகவும் நேசிக்கும் மாட்டைப் புலி அடிக்கப் போவதாகவும் அதைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்றும் அவன் கனவில் கண்டு பதறுவதும் சங்கிலியை அறுத்துக்கொண்டு நள்ளிரவில் கரட்டை நோக்கி ஓடுவதும் அவனது ஆழ்மனம் மாடுகளுடன் எவ்வளவு ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.
பொம்மையனின் குடும்பத்தினரின் பார்வைக்கும் பொம்மையனின் உலகத்திற்கும் இடையே பெரிய இடைவெளி உள்ளது.
வீருசியோ தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்து அலுத்துப் போய்விடுகிறாள். மகன் முத்துராசுக்குத் தன் தந்தையின் மீதான பாசம் இருந்தாலும் கிழவனின் புலம்பல்களையும் பேச்சுகளையும் அவன் வெறும் முதிர்ந்த நிலையின் உளறலாகவே கடந்து செல்கிறான்.
முந்தைய தலைமுறையினர் ராகி கேள்வரகு தின்று, கரட்டுக்காடுகளில் உழைத்து வாழ்ந்தவர்கள். ஆனால், இன்றைய தலைமுறையோ அந்த உழைப்பின் உன்னதத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வயோதிகர்களைச் சுமையாகக் கருதும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருக்கும் தந்தையைத் தேடி அவர்கள் செல்வது பாசத்தை விடவும் ஊர் உலகத்திற்குக் கட்டுப்பட்ட கடமையின் வெளிப்பாடாகவே அமைகிறது.
கதையின் இரண்டாம் பகுதி மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான தொடர்பை விவரிக்கும் ஒரு கரட்டுப் பயணமாக மாறுகிறது. முத்துராசுவும் பேட்டையனும் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு கரட்டுக்குச் செல்லும் பயணம், அவர்களின் பயத்தையும் தயக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
கரட்டின் உச்சியில், பொம்மையன் தான் நேசித்த மாடு கழுத்து பாதி அழுகிய நிலையில் இறந்து கிடப்பதைக் கண்டு கண்ணீர் விட்டுத் துடிக்கிறான்.
தன் வாழ்நாளில் தான் அருமையாக வளர்த்த பிள்ளை போன்ற மாட்டைப் பலியிட்டு விட்டார்களே என்று அவன் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு அழும் அழுகை, மனிதர்களின் பாசத்தைவிட விலங்குகளின் மீது அவன் வைத்திருந்த தூய அன்பைப் பறைசாற்றுகிறது. அந்தத் துயரத்தின் உச்சத்தில், மகன் தோள் பிடித்து எழுந்து எதையோ பேச்சின்றிப் பேசிவிட்டு கரட்டுக்குள் கரைந்துபோகும் பொம்மையன், இயற்கையோடு கலந்துவிட்ட முதிர்ந்த ஆன்மாவின் குறியீடாகிறான்.
எழுத்தாளர் சிபி சரவணனின் ‘வெண் மயிர்கள்’ என்ற இந்தச் சிறுகதை, வயோதிகத்தின் தனிமையையும், விலங்குகளின் மீதான மனிதனின் எல்லையற்ற அன்பையும் குடும்பங்களின் இயந்திரத்தனமான பராமரிப்பு முறைகளையும் சிறப்பாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
தனிமனித வாழ்வியலின் மிகச் சிக்கலான விளிம்புநிலை வலிகளை, எதார்த்தமான கிராமியப் பின்னணியோடு இணைத்துப் பேசும் இக்கதை, வாசகர் நெஞ்சத்தில் ஆழ்ந்த சிந்தனையையும் ஒருவித குற்ற உணர்ச்சியையும் ஏற்படுத்திச் செல்கிறது.
– – –