பெருநகரங்களின் அடுக்குமாடி வாழ்க்கை, தனிமை, இயந்திரத்தனமான சூழல் மற்றும் மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான முரண்களைத் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்துவரும் எழுத்தாளர்களில் அரவிந்தன் பெருமாள் குறிப்பிடத்தக்கவர்.
அவர் எழுதிய ‘வலை’ என்ற சிறுகதையை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் பால்கனியில் கூடுகட்டும் புறாவுக்கும் மனிதனுக்குமான சிறிய மோதலாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், அதன் ஆழத்தில் நவீன நாகரிகத்தின் பாதுகாப்பு வேலிகள் எப்படிக் கருணையற்ற முறையில் இயற்கையையும் சக உயிர்களையும் அழிக்கின்றன என்பதையும் அதனூடே தனிமனிதனின் அகமும் எவ்வாறு சிறைபடுகிறது என்பதையும் இப்படைப்பு காட்டுகிறது.
கதையின் தொடக்கம் சேலத்து மேம்பாலங்களின் வர்ணனையோடு தொடங்குகிறது. “நாலு ரோடு, ஐந்து ரோடு பாலங்கள் தவளையின் நான்கு இதய அறைகளைக் கொண்டது போல கழுகுப்பார்வையில் காட்சியளிக்கலாம் – நான் கழுகாக மாறுவதெல்லாம் சாத்தியமா என்ன?” என்ற வரிகள், நவீன நகரத்தின் பிரம்மாண்டத்திற்கும் எளிய மனிதனின் இயலாமைக்கும் இடையிலான இடைவெளியை உணர்த்துகின்றன.
பணி மாறுதலுக்குப் பின்னர் வாடகை வீடு தேடி, இறுதியில் நல்லதொரு அடுக்ககத்தின் மூன்றாவது அடுக்கில் வடக்குப்பார்த்த வீடு கிடைப்பதை நாயகன் தன் அதிர்ஷ்டமாகக் கருதுகிறான். ஆனால், அந்த அதிர்ஷ்டம் வாரநாள்களுக்கானது மட்டுமே; வார இறுதி நாள்களில் அவன் தன் குடும்பத்தைப் பார்க்கக் கன்னியாகுமரிக்குச் சென்றுவிடுகிறான். இந்தத் தனிமனித வாழ்க்கை முறை – அதாவது, குடும்பத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு, வார நாள்களில் தனியாக, ஒரு கூண்டுக்குள் வாழ்வது – நவீனப் பெருநகர நடுத்தர வர்க்கத்தின் பொதுவான உளவியல் சிதைவைக் காட்டுகிறது.
சமையலறையை ஒட்டிய பால்கனியில் ஏசி அவுட்லெட்டின் அருகில் புறா ஒன்று கூடு கட்டுவதைக் காணும் நாயகன், ஆரம்பத்தில் அதை அச்சுறுத்தலாக அல்லாமல், தனக்குத் துணையாக இருக்கும் ‘சகோதரனாக’ எண்ணி மகிழ்கிறான். “நான் இங்கே தனியாக வசிக்கப்போவதில்லை, அவ்வப்போது ஒலிக்கும் குணுகல் சத்தத்துடன்தான் என்ற சகோதர உணர்வு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.”
இயற்கையிலிருந்து முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்ட நகரத்து மனிதன், தன் தனிமையைப் போக்கிக் கொள்ளச் சுற்றியிருக்கும் ஏதேனும் சிறு உயிரை நாடுவதன் வெளிப்பாடு இது. அவன் புறாவின் வருகையை ரசிக்கிறான்; அவனுடன் அந்த பால்கனியைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தயாராகிறான்.
ஆனால், அந்தச் ‘சகோதர உணர்வு’ நீண்ட நாள் நீடிப்பதில்லை. மூச்சுத் திணறலும் இருமலும் தொடரவே, மருத்துவரை அணுகும் அவனுக்கு ‘ஹிஸ்டோபிளாஸ்மோசிஸ்’ என்ற புறா எச்சத்தினால் பரவும் நோய் இருப்பது தெரியவருகிறது. மருத்துவர் உடனே அந்தப் புறாக் கூட்டை அப்புறப்படுத்தச் சொல்கிறார்.
இங்கேதான் மனிதனின் சுயநலம் விழித்துக்கொள்கிறது. தனக்கு உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டவுடன், இயற்கை மீதும் சக உயிர் மீதும் காட்டப்பட்ட அன்பும் கரிசனமும் உடனடியாகக் காணாமல் போய்விடுகின்றன. கூட்டைக் கலைப்பது பாவமில்லையா என்று ஆரம்பத்தில் யோசித்தாலும், தன் ஆரோக்கியம் என்று வரும்போது அவன் அந்த முதிய உதவியாளரிடம் பால்கனி முழுவதற்கும் பெரிய ‘மெஷ்’ (Mesh) வலையைப் போட்டுத் தடுத்துவிடுமாறு கூறுகிறான்.
“ஹிஸ்டோபிளாஸ்மாசிஸ் தொற்றுநோய் கன்னியாகுமரி வரை பரவிவிடுமோ என்ற ஐயத்துடன்தான் வார இறுதியில் இரயில் ஏறினேன்.” இந்த வரி, மனிதன் எப்பொழுதும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஆபத்துக்களிலிருந்து தப்பியோடவே நினைக்கிறானழிய, மற்ற உயிர்களின் இருப்பை மதிப்பதில்லை என்ற எதார்த்தத்தைக் காட்டுகிறது.
வார இறுதியில் ஊருக்குச் சென்றுவிட்டுத் திங்கட்கிழமை காலை அபார்ட்மெண்டிற்குத் திரும்பும் நாயகனுக்குக் காத்திருப்பது கொடூரமான அதிர்ச்சி. பால்கனியில் கட்டப்பட்ட அந்த இரும்பு வலை, புறாவின் சுதந்திரத்தைப் பறித்து, அதன் மரணத்திற்குக் காரணமாகிறது.
“அதே புறாதான். பறக்க இயலாமல் சிரமப்பட்டு உடலை அசைத்தபடி கிடந்தது. குனிந்து கையிலெடுத்தேன்… அதன் அலகு ஆரம்பிக்கும் சதைப்பகுதியில் மிக மெல்லிய இரும்புக் கம்பிகளின் சிறு சிறு துண்டுகள் குத்திட்டு நின்றன.”
மனிதன் தன் பாதுகாப்பிற்காக அமைத்துக் கொண்ட அந்த மெல்லிய இரும்பு வலைதான், அந்தப் பாவப்பட்ட பறவையின் உயிரைப் பறித்த கொலைக்கருவியாக மாறுகிறது. புறாவின் கண்கள் இரத்தத்தில் நனைந்து, அது தன் இமையை விலக்கி நாயகனை ஒருமுறை நேர்நோக்கிப் பார்க்கும் அந்த நொடி, மனித நாகரிகத்தின் வன்முறையை அந்தப் பறவை மௌனமாக கேள்வி கேட்பது போலிருக்கிறது.
கதையின் இறுதி வரிகள் மிகச் சக்திவாய்ந்தவை: “பால்கனியில் பதிக்கப்பட்டிருந்த வலை, காற்றில் ஆடிக்கொண்டே கீழே நின்றுகொண்டிருக்கும் எனை நோக்கிப் பறவையைக் கவ்வும் பருந்து போல இறங்கிக்கொண்டிருக்க, எனக்கு இருமல் தொடர்ச்சியாக மேலழுந்து கொண்டேயிருந்தது.”
அரவிந்தன் பெருமாளின் ‘வலை’ சிறுகதை, வெறும் புறா மற்றும் மனிதனுக்கான கதை அன்று. இது நவீன நாகரிகம் மனிதனுக்காக அமைத்துக்கொள்ளும் பாதுகாப்பு வலைகள், உண்மையில் சக உயிர்களையும் இயற்கையையும் எவ்வாறு சிதைத்து, இறுதியில் மனிதனையும் அந்தச் சுழலிலேயே மாட்டிவைக்கின்றன என்பதைப் பேசும் சூழலியல் பிரதியாகும்.
தன் உடல்நலனுக்காகவும் பாதுகாப்புக்காகவும் மனிதன் உருவாக்கும் செயற்கைச் சுவர்கள், அவனைக் காப்பாற்றுவதற்குப் பதிலாக அவனது ஆன்மாவையும் இயற்கையையும் மூச்சுமுட்டச் செய்கின்றன என்ற உண்மையை இந்தக் கதை பதிவுசெய்துள்ளது.
– – –