விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வியலையும் இயற்கையுடனான மனிதனின் முரண்களையும் தீவிரமாகப் பதிவுசெய்து வரும் எழுத்தாளர்களில் சோ. தர்மன் முக்கியமானவர். அவர் எழுதிய ‘சோகவனம்’ என்ற சிறுகதை, நவீன நாகரிகம் இயற்கையின் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் அதனால் ஏற்படும் பேரழிவையும் ‘ஜோடிக்கிளி’ என்ற குறியீட்டின் ஊடாக விவரிக்கும் படைப்பு. மனிதர்களின் பேராசையால் காடுகள் சுருங்கி, இயந்திரங்களின் சத்தத்தால் இயற்கை தன் உண்மைத் தன்மையை இழந்து நிற்பதை இப்படைப்பு தனிமனித மற்றும் ஜீவராசிகளின் வாழ்வியல் உளவியலோடு பொருத்திப் பேசுகிறது.
கதையின் தொடக்கத்தில், இளஞ்சோடிக் கிளிகள் தங்கள் வம்சத்தைப் பெருக்குவதற்காகத் தாய்வீடான மரப்பொந்துகளைத் தேடி அலைகின்றன. ஆனால், மனிதர்களின் காடழிப்பு நடவடிக்கைகளால் அந்த மரங்கள் அனைத்தும் காணாமல் போயிருக்கின்றன.
“ஆகா… எவ்வளவு பெரிய இலவ மரம் தன் தாய்வீடாயிருந்தது… சந்தன வாசனை எங்கே போயிற்று? அடர்ந்த மட்டியும் கோங்கும் பிள்ளை மருதும் இருந்த இடம் எது?”
இந்தக் கேள்விகள் வெறும் கிளிகளின் கேள்விகள் மட்டுமல்ல; இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்த பாரம்பரிய சமூகங்கள் தங்கள் அடையாளங்களைத் தொலைத்துவிட்டு நிற்பதற்கான குறியீடாகும். மண் விழுங்கும் சருகுகள்கூட உரமாக்கி மரமாக மாறும் இயற்கையின் சுழற்சி முறை, மனிதனின் சிமெண்ட் காடுகளாலும் தேசிய நெடுஞ்சாலைகளாலும் முற்றிலுமாகத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. மரங்களற்ற, செடிகளாகிப் போன, பல்வேறு மலர்களின் மணங்களும் வாசனைகளும் அற்ற ஒரு வறண்ட வெளியில் அந்த ஜோடிக் கிளிகள் மாட்டிக்கொள்கின்றன.
வேறு வழியின்றி, மொட்டைப் பனையின் உச்சிச் சிராய்ப்பொந்தில் முடங்கும் கிளிகளின் வாழ்க்கை நரகமாக மாறுகிறது. அந்தப் பனையை ஒட்டிச் செல்லும் தேசிய நெடுஞ்சாலை, ஓயாமல் கேட்கும் வாகன இரைச்சல்கள், ஹாரன் சத்தங்கள், சாலையோரக் கேண்டீன்கள், பிளாஸ்டிக் குப்பைகள் மற்றும் ஆலைகளின் புகை ஆகியவை காட்டின் நிசப்தத்தைக் கொன்றுவிடுகின்றன.
இயற்கையான நீரூற்றுகளுக்குப் பதிலாக எண்ணெய்ப்படலம் மிதக்கும் கருமை நிறத் தண்ணீர். பழங்களின் சுவைகளுக்குப் பதிலாக மனிதர்கள் வீசியெறியும் பிரியாணித் துகள்களும் தக்காளிப் பழங்களும். மரங்களின் சலசலப்புக்குப் பதிலாகப் பேயாய் அலறும் ஹாரன் சத்தங்கள்.
இங்கு ‘வாழ்வியல்’ என்பது ஜீவகாருண்யத்தையோ, அமைதியையோ கொண்டதன்று; அது சத்தமும் பயமும் நிறைந்த இயந்திரத்தனமான சிறைச்சாலை. கிளிகள் தங்கள் குஞ்சுகளுக்கு இரையூட்டும்போதுகூட, அந்தத் தாய்மொழியான ‘கிகீகீ’ சத்தம் வாகனங்களின் ஹாரன் சத்தத்தால் அடிபட்டுப் போகிறது.
நவீன நாகரிகத்தின் கோரப்பிடியில் சிக்கிய குஞ்சுக்கிளிகள் தங்கள் பாரம்பரிய நிறம் மாறி, செம்பச்சையாக வளர்கின்றன. அதுமட்டுமின்றி, அவை எழுப்பும் சத்தமும் இயற்கையான ஒலிகளாக இல்லாமல், வாகனங்களின் ஹாரன் சத்தம்போல ஒலிக்கிறது. தாய்க்கிளி கொண்டுவந்து கொடுக்கும் பழங்களின் வாசனையறியாத குஞ்சுக்கிளி “தூ.. வென்று துப்பி உமிழ்ந்தபோது தாய்க்கிளிகள் இரண்டும் கண்ணீர் விட்டு அழுதன.”
இந்தக் காட்சி நவீன நாகரிகம் அடுத்த தலைமுறையின் மரபணுவையும், அதன் இயல்பான சுவையையும் மொழியையும் எப்படித் திசைதிருப்பிச் சிதைத்துவிடுகிறது என்பதன் நேரடியான குறியீடாகும். பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சியிலிருந்து அறுபட்டு, இயந்திரங்களின் ஒலிகளையே தங்களது மொழியாக மாற்றிக்கொள்ளும் விளிம்புநிலைச் சமூகங்களின் அல்லது இயற்கையின் துயரத்தை இது பதிவுசெய்கிறது.
காலப்போக்கில், மொட்டைப் பனையில் வசிக்கும் கிளிகள் எழுப்பும் வித்தியாசமான ஹாரன் சத்தத்தைக் கேட்டு, மக்கள் அதைப் ‘பேய்’ என்று நினைத்து அந்த மரத்தையே வெட்டிச் சாய்க்கிறார்கள். மனிதர்கள் தங்கள் பயத்தைப் போக்குவதற்காக இயற்கையின் எஞ்சிய துளிகளையும் அழித்தொழிக்கிறார்கள்.
மீண்டும் காடு திரும்பும் கிளிகளுக்கு அங்கும் நிம்மதி கிடைக்கவில்லை. காடு முழுவதும் பஸ் ஹாரன் சத்தமும் ரயில் வண்டியின் பயங்கரமான ஹாரன் சத்தமும் ஆலைச் சங்குகளின் ஒலிகளுமே எதிரொலிக்கின்றன. சிட்டுக்குருவிகள் ஊசிப் பட்டாசுகளாக வெடித்துச் சிதறும் அளவுக்குச் சத்தம் காட்டை ஆக்கிரமிக்கிறது.
“வனத்தைத் தேடியலையும் எஞ்சிய பறவைகள் எழுப்பும் பலவிதமான ஹாரன் சத்தங்கள் மட்டும் விடாமல் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன வனங்களையும் கடந்து.”
இந்த முடிவு தனிமனித வாழ்வியலின் ஆகப்பெரிய சோகத்தைச் சொல்கிறது. இயற்கையை அழித்துவிட்டுத் தாங்கள் உருவாக்கிய செயற்கை நரகத்தில் மனிதனும் அகப்பட்டுக்கொண்டு, இறுதியில் எஞ்சியிருப்பது சத்தமும் வறட்சியும் மட்டுமே என்ற உண்மையை இக்கதை முகத்தில் அறைகிறது.
எழுத்தாளர் சோ. தர்மனின் ‘சோகவனம்’ சிறுகதை, காடழிப்பு மற்றும் நவீனமயமாக்கலின் பெயரால் இயற்கையின் மீது நிகழ்த்தப்படும் நேரடித் தாக்குதலைக் கறாரான விமர்சனப் பார்வையுடன் முன்வைக்கிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற பெயரில் நாம் கட்டமைக்கும் இயந்திர நாகரிகம், காடுகளின் ஆன்மாவையும் பறவைகளின் மொழியையும் எப்படி நசுக்கி, இறுதியில் பூமியையே பெரிய ‘சோகவனமாக’ மாற்றிவிட்டது என்பதை இப்படைப்பு நம் கண்முன்னே அதிர்வுடன் நிறுத்துகிறது.
– – –