பாலியல் குந்தகங்கள், வக்கிரங்கள் மற்றும் சமூகத்தின் போலித்தனமான ஒழுக்கக் கோட்பாடுகளைகத் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்த முன்னோடிகளில் ராஜேந்திர சோழன் (அஸ்வகோஷ்) முக்கியமானவர். அவர் எழுதிய ‘புற்றிலுறையும் பாம்புகள்’ என்ற சிறுகதை, கிராமத்துப் பின்னணியில் இயங்கும் எளிய மனிதர்களின் மனங்களுக்குள் புதைந்திருக்கும் பாலியல் வஞ்சகங்களையும் பிறர் மீதான சந்தேக மனப்பான்மையையும் பற்றிப் பேசும் சிறந்த படைப்பாகும்.
கதையின் நாயகியான வனமயிலு, தான் பத்தினியென்றும் கற்புக்கரசி என்றும் தன்னைத்தானே பிரகடனப்படுத்திக் கொள்ளும் கதாபாத்திரம். கதையின் தொடக்கத்தில் எதிர்வீட்டு வாலிபன் தன்னை ஆசையோடு பார்ப்பதாகக்கூறி அவள் எழுப்பும் கோபமும் கூச்சலும் ஒருவித பாசாங்குத் தன்மையைக் கொண்டவை.
“இவனெல்லாம் அக்கா தங்கச்சியோட பொறந்திருக்கமாட்டானா… எம்மா நேரமா பாத்துக்னுகிறான்யா இதே மாதிரி…” என்று அவள் தன் கணவனிடம் குறைபட்டுக்கொள்வதும் தன் மாராக்கை மேலும் இழுத்து மூடிக்கொள்வதும் மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் பெண்மையின் கூச்சமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், உண்மையில் அவளது பார்வையும் கவனமும் அந்த வாலிபனின் மீதே முழுமையாக இருப்பதைக் கதை நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
அவள் தன் கணவனைப் பார்த்து, “நீ ஆம்பள இங்க குந்தியிருக்க சொல்லவே இந்த பார்வ பாக்கறானே… நீயே கண்டி…” என்று கணவனின் ஆண்மையைச் சீண்டுவது போலவும் அவனைச் சண்டைக்கு அழைப்பது போலவும் பேசினாலும் அந்தப் பார்வைகளைத் தொடர்ச்சியாகக் கவனிப்பதும் அது குறித்துத் தன் மனதுக்குள் ஒருவித பரவசமும் வக்கிரமான ஈர்ப்பும் கொள்வதும் அவளது அகத்தில் உறையும் ‘புற்றிலுறையும் பாம்புகளை’ (மறைந்திருக்கும் காமத்தையும் வக்கிரத்தையும்) வெளிப்படுத்துகின்றன.
கிராமியச் சமூகத்தில் வாழும் எளிய மனிதர்கள் எப்போதுமே பிறரின் வாழ்க்கையை உற்று நோக்குவதிலும் அதில் குறை காண்பதிலுமே தங்களது பெரும்பகுதியைக் செலவிடுகிறார்கள். வனமயிலு எதிர்வீட்டு வாலிபனைக் கண்டிப்பது போலப் பேசினாலும் பக்கத்து வீட்டுப் பங்கஜம் தன் கணவனோடு சரியாகப் பேசாமல் விலகி இருப்பதைக் குறித்தும் ஊரில் நடக்கும் சின்ன சின்ன விசயங்களையும் கழுகுப் பார்வையோடு கவனித்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.
“எது இந்தக் காலத்துல தெய்வத்துக்கெல்லாம் பயப்புடுது… அது அது இருக்கிறவரிக்கும் கும்மாளம் கொட்டிட்டுப் போவுது… கழுத்துல கட்டன தாலிக்கு துரோகம் பண்ண…” என்று அவள் மற்றவர்களைப் பற்றிப் பேசும் வார்த்தைகளில் இருக்கும் நச்சுக் கருத்துக்கள், அவளது சொந்த வாழ்க்கையின் விரக்தியையும் மற்றவர்கள் மீதான பொறாமையையும் பிரதிபலிக்கின்றன.
தான் வாசற்படியைத் தாண்டாதவள், கணவனின் நிழலில் ஒடுங்கி கிடப்பவள் என்ற தன் அறியாமையை அல்லது அடிமைத்தனத்தைப் பெருமையாகப் பேசிக்கொள்ளும் அதே வேளையில், மற்றவர்கள் சுதந்திரமாக இருப்பதைக் கண்டு அவளது மனம் விகாரமடைகிறது.
பஞ்சாயத்து ரோடு போடுவது தொடர்பாக வெள்ளைச் சட்டை போட்ட நபர் வரும்போது வனமயிலுவின் முகத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் கலகலப்பானவை. அவள் தன் கணவனைத் தண்ணீர் கொண்டுவந்து கொடுக்கச் சொல்லிவிட்டு, தானும் மறைவிலிருந்து எட்டிப்பார்த்து, அவனுக்காக எவர்சில்வர் தம்ளரைத் தேடி எடுத்துச் செல்வது அவளது மனமாற்றத்தைக் காட்டுகிறது.
தான் கதவருகே நிற்பதற்கே கூசுவதாகவும் வெர்ப்பிப்பதாகவும் கணவனிடம் வாய்மொழியாகப் புலம்பினாலும் அந்த வெளிமனிதனின் வருகையை அவள் மனத்தளவில் ரசிக்கிறாள் என்பதே உண்மை. தன் கணவன் காய்ந்த தவிட்டுத் தப்பியோடு கையெழுத்துப் போடுவதையும் அவன் படும் அவஸ்தையையும் கண்டு பரிதாபப்படுவதைவிட, வெளிநபர் முன் தன் வீட்டுப் பெருமையைக் காட்டிக்கொள்ள நினைக்கும் மனோபாவம் அவளது போலித்தனமான உலகை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
கதை முடியும் தருணம் முக்கியமான உளவியல் உண்மையை உரக்கச் சொல்கிறது. அந்த வெளிமனிதன் சென்றுவிட்ட பிறகும் வனமயிலுவின் கவனம் முழுவதும் அந்த எதிர்வீட்டு வாலிபனின் மீதே இருக்கிறது.
“பழையபடியே வந்து நின்னுக்கினு மொறைக்கிரத… அப்பிடியே கொள்ளிக்கட்டைய எடுத்தாந்து கண்ணுல சுட்டா என்ன இவன…” என்று அவள் வாய்மூடிக் சபித்தாலும் அவனது பார்வையைத் தவிர்க்க முடியாமல் அவள் மீண்டும் மீண்டும் அவனையே பார்ப்பது, அவளது மனத்தின் ஒரு மூலையில் அந்தப் பார்வையின் மீதுள்ள ரகசிய விருப்பத்தையே காட்டுகிறது. அவள் கணவன், “இப்பதான் ஒரேயடியா காட்டிக்கிறா என்னுமோ பெரிய பத்தினியாட்டம்” என்று அவளது வெளி வேடத்தைக் கிண்டலடிப்பது கதையின் ஒட்டுமொத்தக் கருத்தையும் சுருக்கி விடுகிறது.
எழுத்தாளர் ராஜேந்திர சோழனின் ‘புற்றிலுறையும் பாம்புகள்’ சிறுகதை, மனித மனங்களுக்குள் உறங்கிக் கிடக்கும் பாலியல் வக்கிரங்களையும் சமுதாயத்தின் பெயரால் கட்டிக்கொள்ளும் போலி ஒழுக்க முகமூடிகளையும் கிழித்துக் காட்டுகிறது.
வனமயிலு என்ற கதாபாத்திரம் மூலமாக, வெளி உலகிற்குப் பத்தினியாகவும் ஒழுக்கவாதியாகவும் காட்டிக்கொள்ளும் பெண்ணின் அகத்தில் எழும் ரகசிய ஆசைகளையும் வன்மத்தையும் எழுத்தாளர் ராஜேந்திர சோழன் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்துள்ளார். தனிமனிதனின் அந்தரங்க உளவியலைத் துணிச்சலோடும் யதார்த்தத்தோடும் அணுகும் இப்படைப்பு, தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியத்தின் முக்கியமான விமர்சனப் பிரதியாகும்.
– – –