தமிழ் நவயுக இலக்கியத்தில் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்வியலையும் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் அக முரண்களையும் நுட்பமாகவும் யதார்த்தமாகவும் பதிவுசெய்த முக்கியமான எழுத்தாளர் கிருஷ்ணன் நம்பி. அவர் எழுதிய ‘மருமகள் வாக்கு’ என்னும் சிறுகதை, தமிழ் மரபுவழிச் சமூகக் கட்டமைப்புக்குள் பெண் தன் சுயத்தை எப்படித் தொலைக்கிறாள் என்பதையும் தேர்தல் போன்ற நவீன அரசியல்கூட ஆதிக்க வர்க்கத்தின் பிடிக்குள் எவ்வாறு முடங்கிவிடுகிறது என்பதையும் பேசும் சிறந்த படைப்பு.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே கிராமத்தின் தேர்தல் களம் அறிமுகப்படுத்தப் படுகிறது. கிளி மற்றும் பூனை சின்னங்களுக்கு இடையேயான போட்டி ஊரை இரண்டாகப் பிளந்து நிற்கிறது. சமையல் வேலைக்குச் செல்பவர்களும் கோவில் கைங்கரியக்காரர்களும் நிறைந்த அக்ரகாரத்துப் பிள்ளையார் கோயில் தெரு, ‘கிளியின் கோட்டை’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. அந்தக் கோட்டையில் பால்காரராக விளங்கும் வீரபாகுக் கோனார் ஊரில் தன் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்த முயல்கிறான்.
இச்சூழலில் வாழும் மீனாட்சி அம்மாள் வறுமைப்பட்டவள் அன்று; சொந்த வீடும் நஞ்சை நிலமும் கொண்டவள். அவளது மகன் ராமலிங்கம் அரசு வேலை பெற்றுவிட்டான். அந்த வீட்டில் மருமகளாக வந்து கால்பதிக்கும் ருக்மிணியின் வாழ்க்கை, பாரம்பரியச் சமூகத்தின் ஒடுக்குமுறைகளுக்குள் எப்படிச் சிக்கித் தவிக்கிறது என்பதைத் தன் கதையின் மையமாகக் கொண்டுள்ளார் எழுத்தாளர் கிருஷ்ணன் நம்பி.
ருக்மிணி மெலிந்து துரும்பாக இருந்தாலும் உழைப்பில் சளைக்காதவள். மாமியார் மீனாட்சி அம்மாளின் கட்டளைகளுக்கு அடங்கி, எந்தவொரு மறுப்பும் கூறாமல் தன் வாழ்நாளை உழைப்பிலேயே கழிக்கிறாள். ருக்மிணிக்குரிய உடல்நலக் குறைபாடுகளை (மார்வலி, இறைப்பு அல்லது ஈஸ்னோபீலியா) மாமியார் அலட்சியப்படுத்துகிறார். டாக்டரிடம் சென்றால் பணம் செலவாகும் என்ற காரணத்தைக் கூறி, “குழந்தை பிறந்துவிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்று எளிதாகக் கடந்துவிடுகிறார்.
“மாமியார்கள் எப்போதும் ஏதேனும் குற்றம் குறை சொல்லிக் கொண்டுதான் இருப்பார்கள். எல்லாம் மருமகள்காரிகள் திருந்துவதற்கும் மேலும் மேலும் முன்னேறுவதற்கும் தானே.”
இந்த வரிகளில் மறைந்துள்ள நையாண்டி, ‘ஆணாதிக்கச் சமூகத்தில் மாமியார் என்பவள் ஒடுக்குபவர்களின் பிரதிநிதியாக எப்படி மாறுகிறாள்’ என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ருக்மிணிக்கு யாரிடமும் பேசுவதற்கோ, தன் விருப்பங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கோ உரிமை இல்லை. அவள் தன் தனிமையான மகிழ்ச்சியை மாட்டுத் தொழுவத்தில் இருக்கும் பசுவின் அருகில் மட்டுமே தேடிக்கொள்கிறாள். பசுவோடு பேசும் தருணங்கள்தான் அவளது ஒடுக்கப்பட்ட மனத்தின் வெளிப்பாடாகவும் தாய்மைக்கான ஏக்கமாகவும் மாறுகின்றன.
தேர்தல் நாள் வந்தபோது, ருக்மிணியின் வாக்கு என்பது அவளுடைய தனிப்பட்ட ஜனநாயக உரிமை அன்று; அது மாமியார் மீனாட்சி அம்மாளின் கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்ட பொருளாகவே பார்க்கப்படுகிறது. வாக்களிக்கும் முறை பற்றிக் கூறும்போது மீனாட்சி அம்மாள் மிகத் தெளிவாகக் கட்டளையிடுகிறாள்:- “ஞாபகம் வைச்சிண்டிருக்கியா? தப்பாப் போட்டுடாதே. சீட்டுத் தருவா. பூனப் படமும் கிளிப்படமும் போட்டிருக்கும். பூனப் படத்துக்குப் பக்கத்திலெ முத்திரை குத்திடு.”
ருக்மிணிக்குக் கிளியின் மீதுதான் பிரியம்; பச்சைப் பசேலென அழகாக இருக்கும் கிளியைப் போல் பறக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவளுக்குள் இருக்கிறது. இயற்கையாகவே தனக்குப் பிடித்த அந்தச் சின்னத்திற்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்று அவள் ஆசைப்படுகிறாள். ஆனால், அவளது விருப்பம் அங்குப் பொருட்டன்று.
சாவடிக்குள் செல்லும்போதே ருக்மிணிக்குக் கடுமையான மன உளைச்சலும் உடல் வலியும் ஏற்படுகிறது. மடியில் பால் முட்டும் பசுவும் கன்றும் அவள் நினைவில் அலைமோதுகின்றன. அந்த அவசரத்திலும் குழப்பத்திலும் அவள் திரை மறைவிற்குள் செல்லும் போது, அவளது தனிப்பட்ட முடிவை மீறி, மாமியார் மீனாட்சி அம்மாளின் கை அவளது கையைப் பற்றிப் பூனைச் சின்னத்திற்கு நேராக முத்திரையைக் குத்துகிறது.
கதையின் தலைப்பான ‘மருமகள் வாக்கு’ என்பது கடுமையான ஒரு முரண்பாடாகும். ருக்மிணி வாக்களித்தது கிளிக்கு அன்று; மாமியார் விரும்பிய பூனைக்குத்தான். சாவடியை விட்டு வெளியே வந்ததும் யாரிடம் வாக்களித்தாய் என்று கேட்டபோது, அறியாமையிலும் பதற்றத்திலும் அவள் வாயிலிருந்து “எங்க மாமியாருக்கு” என்ற வார்த்தைகள் வெளிப்படுகின்றன.
இந்த முடிவு ஆழமான சமூக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது:- கிராமப்புறங்களில் அல்லது நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களில் வாழும் பெண்களுக்குத் தனிமனிதச் சுதந்திரமோ, சொந்தமான அரசியல் பார்வையோ கிடையாது.
அவர்களின் வாக்குகள்கூட வீட்டுப் பெருசுகளின், குறிப்பாக மாமியார்களின் அல்லது ஆண்களின் விருப்பத்திற்கேற்பத் திசைதிருப்பப்படுகின்றன.
‘ஜனநாயகம்’ என்பது வெறும் காகிதத்தில் முத்திரை குத்துவதன்று; அது சுயமான சிந்தனையிலிருந்து பிறக்க வேண்டும். ஆனால் ருக்மிணியைப் போன்ற ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களுக்குச் சிந்திக்கக்கூட உரிமையற்ற சமூகச் சூழல்தான் அங்கு நிலவுகிறது.
இறுதியில், தன் விருப்பத்திற்கு மாறாக வாக்களிக்கப்பட்ட ஏமாற்றத்திலும் பொங்கிவரும் துக்கத்தையும் கண்ணீரையும் அடக்கிக்கொள்ளும் ருக்மிணியின் நிலை, ஒட்டுமொத்த நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் அவலநிலையின் குறியீடாகும்.
இந்தச் சிறுகதை, வெறும் தேர்தல் களம் பற்றிய கதையன்று; அது குடும்ப அமைப்பிற்குள்ளும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள்ளும் அகப்பட்டுத் தவிக்கும் தனிமனிதனின், குறிப்பாகப் பெண்ணின் அக உலகைச் சிதைக்கும் உளவியல் ஆவணமாகும். தன் இஷ்டப்படி தன் வாக்கைக்கூடச் செலுத்த முடியாத ஒருவளின் துயரத்தைப் பதிவுசெய்துள்ளதன் மூலம், தமிழ் இலக்கியத்தில் இக்கதை என்றென்றும் விழிப்புணர்வுக் கண்ணாடியாக மிளிர்கிறது.
– – –