மனிதர்களின் உளவியல் சிக்கல்களையும், சமகால மனிதனின் அக முரண்களையும் கூர்மையாகப் பதிவு செய்த எழுத்தாளர்களில் கோபி கிருஷ்ணன் குறிப்பிடத்தக்கவர். அவர் எழுதிய ‘கடவுளின் கடந்த காலம்’ என்னும் சிறுகதை, போதை அனுபவங்கள் மனிதனின் நனவு நிலையை எவ்வாறு சிதைக்கின்றன என்பதையும் அதன் விளைவாக அவன் அடையும் ஆன்மிக மாயைகளையும் பற்றி ஆழமாகப் பேசும் உளவியல் படைப்பாகும்.
கதையின் தொடக்கம் தனிமனிதனின் விசித்திரமான அவலத்தோடு தொடங்குகிறது. பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புத்துண்டு இடது தொடையின் மேலும், எரிந்துகொண்டிருக்கும் பீடி வலது தொடையின் மேலும் வைக்கப்படும் விவரிக்க முடியாத வேதனைகளை மைய கதாபாத்திரம் அனுபவிக்கிறான். ஆரம்பத்தில் இந்தத் தீக்காயங்கள் அவனைப் படுத்தி எடுத்தாலும் நாளாக நாளாக இந்த அனுபவங்கள் அவனுக்குப் பழக்கமாகிவிடுகின்றன. கைக்கடியார வார் முறுக்கப்படுவது, தலைமுடிக்குள்ளே பல்லி ஊறுவது போன்ற கற்பனையான உபாதைகளை அவன் மானசீகமான உத்திகளைக் கொண்டு வெல்கிறான்.
இந்த விசித்திரமான போராட்டங்கள் சாதாரணமான உடல்ரீதியான தொல்லைகள் அல்ல; கஞ்சா மற்றும் போதை மாத்திரைகளின் தீவிர பயன்பாட்டினால் சிதைந்துபோன நரம்பு மண்டலத்தின் வறட்சியும் மனப்பிரமைகளும் (Hallucinations) ஆகும். மனிதன் தன் சொந்த மூளையின் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, தன் கற்பனைகளோடு தானே போரிடும் பரிதாபகரமான நிலையை இந்த விவரிக்கப்பட்ட சித்திரங்கள் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
உடலின் வேதனைகளைக் கடந்து, அந்தக் கதாபாத்திரம் சில உன்னதமான ஆன்மிக அனுபவங்களைச் சந்திக்கிறான். ஆகாயத்தில் வட்டமிடும் பருந்தின் அலகிற்குள் உட்சென்று ஐக்கியமாகும் தருணமும், அதன்பின்பு அவனுக்கு ஏற்படும் சிந்தனையற்ற சூன்ய நிலை (முக்தி நிலை) அவனுக்குப் போதை தரும் அதீத மனநிறைவைத் தருகின்றன. புத்தரின் போதி விருட்சமும் ஆர்க்கிமிடாஸின் தண்ணீர்த் தொட்டியும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வருகின்றன.
தான் அடைந்தது உயர்ந்த ஆன்மிக நிலை என்றும் பிரபஞ்சத்திலுள்ள சகல உயிரினங்களும் தன் தோழர்கள் என்றும் அவன் நம்புகிறான். ஆனால், இந்தக் கண்கள் சொக்கவைக்கும் பிரபஞ்சப் பேரனுபவங்கள் உண்மையான ஆன்மிகத் தேடலிலிருந்து பிறந்தவை அல்ல; அவை போதைப்பொருட்கள் மூளையின் செல்களைத் தூண்டிவிட்டு உருவாக்கிய மாயத்தோற்றங்கள் (Illusions) மட்டுமே. தன் மூளை தனக்குச் செய்யும் தந்திரங்களை அவன் உண்மை என்று நம்பி, தன்னை ஞானியைப் போலப் பாவித்துக்கொள்கிறான்.
போதை தரும் மாயை அவனை ‘அன்பே வடிவானவராக’ மாற்றுகிறது. குரலில் தேன் வழிய, நண்பர்களையும் தோழிகளையும் பெற்று, கடவுள் என்பவன் அன்பில்தான் இருக்கிறார் என்று அவர் பேசத் தொடங்குகிறான். மதவாதிகள் அவரை விமர்சிக்கும்போது, அவர்களைத் தான் ஆழ்ந்து நேசிப்பதாகக் கூறிக்கொள்ளும் அவர், மதம் மற்றும் சம்பிரதாயங்களைக் கடந்த மனிதநேயத்தை முன்வைக்கிறார்.
இங்கு எழுத்தாளர் கோபி கிருஷ்ணன் காட்டும் கசப்பான உண்மை, ‘இயற்கையான மனிதநேயத்திற்கும் போதை தரும் செயற்கையான பரவசத்திற்கும் இடையே பெரும் வித்தியாசம் உண்டு’ என்பதுதான். அந்த மனிதன் வெளிப்படுத்தும் ‘அன்பு’ என்பது சுயக்கட்டுப்பாட்டாலோ அல்லது தார்மீக முதிர்ச்சியாலோ உருவானதன்று; அது அவன் இரத்தத்தில் கலந்த கஞ்சாவின் நச்சுத் தன்மையால் வெளிப்படும் ஒருவித போதைநிலை மனப்பான்மையாகும். சமூகம் அதனைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவனுடன் மோதுவதும் அவர் தன் நிலையிலிருந்து பின்வாங்காமல் இருப்பதும் முரண்பாடான நகைச்சுவையாக மாறுகிறது.
கதையின் திருப்புமுனை அவனுக்கு ஏற்படும் விழிப்புணர்வுத் தருணத்தில் நிகழ்கிறது. திடீரென அவனது நினைவுகள் ஓராண்டு காலம் பின்னோக்கி நகர்கின்றன. தான் கஞ்சா அடித்ததையும் ஒன்பது மாதகாலம் நிலைகொள்ளாமல் அவஸ்தைப்பட்டதையும் ஏழெட்டு முறை போதைமாத்திரைகள் உட்கொண்டதையும் அவன் நினைவுபடுத்துகிறான்.
“கஞ்சாவும் போதை மாத்திரைகளும் எப்படியெல்லாம் தொல்லை தந்துவிட்டன! தான் திடமுடன் போராடாமல் விட்டிருந்தால், அந்த இரண்டு விழிப்புணர்வு அனுபவங்கள் ஏற்பட்டிருக்காவிட்டால்?”
இந்தக் கேள்வி அவனுக்குள்ளேயே எழும்போது, அவன் அடைந்த உன்னத ஆன்மிக அனுபவங்களின் அடிவேர் தகர்ந்துவிடுகிறது. அவன் கண்ட கடவுளும் பிரபஞ்சப் பேரன்பும் முக்தி நிலையும் வேறு எதுவுமில்லை; அவை அவன் நுகர்ந்த போதைப்பொருட்களின் பக்கவிளைவுகளே என்ற பேருண்மை அவனுக்குப் புலப்படுகிறது.
தன் கடந்தகாலத்தின் விகாரமான உண்மையை உணர்ந்தவுடன், அவன் லேசான தொந்தரவுக்குள்ளாகிறான். குளியலறைக்குச் சென்று முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு மீண்டும் தன் பழைய நிலைக்குத் திரும்புகிறான். தன் மூளையின் கோளாறுகளையும் போதை தந்த மாயைகளையும் எதிர்கொள்ளத் தைரியம் இல்லாமல், மீண்டும் அந்தப் போலி ஆன்மிக உலகத்திற்கே தப்பிச் செல்கிறான்.
“‘அன்பே சிவம்’ என்று உதடுகள் உச்சரிக்க அவர் அன்பில் மீண்டும் அடைக்கலம் புகுந்தார்.”
மனிதன் தன் வாழ்வியலின் நிஜமான வலிகளிலிருந்தும், தன் மனத்தின் விகாரங்களிலிருந்தும் தப்பிப்பதற்காகப் போதையை நாடுகிறான்; போதை அவனுக்குத் தற்காலிகமாகக் கடவுளையும் அன்பையும் காட்டியது என்று நம்பி ஏமாறுகிறான். நிஜத்தின் கோர முகத்தைத் தாங்க முடியாத பலவீனமான மனிதன், தன் சொந்த மயக்கத்திற்குள்ளேயே மீண்டும் அடைக்கலம் புகுவதை இந்தக் கதையின் முடிவு மிகச் சாதுரியமாகப் புலப்படுத்துகிறது.
எழுத்தாளர் கோபி கிருஷ்ணனின் ‘கடவுளின் கடந்த காலம்’ சிறுகதை, சமகால மனிதனின் போதை அடிமைத்தனத்தையும் அதன் பெயரால் அவன் உருவாக்கும் போலி ஆன்மிக முகமூடிகளையும் வெளிப்படுத்தும் உளவியல் ஆவணமாகும். ஆன்மிகம், கடவுள், அன்பு என்ற பெயரில் மனிதன் அடைவதாக நம்பும் பல பரவச நிலைகள் சில சமயங்களில் அவனது போதை மயக்கத்தின் வெளிப்பாடே என்பதை இக்கதை கறாராகப் பதிவுசெய்துள்ளது. தனிமனித வாழ்வியலின் ஆழமான இருண்ட பக்கங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் படைப்பாக இக்கதை திகழ்கிறது.
– – –