2.நோட்டம்
காதலர்களுக்கு அவர்களின் விழிகள், சிரிப்புகள், நடைகள், பார்வைகள், முகபாவனைகள், உடல் மொழிகள் ஆகியன ‘மௌன ஊடகங்கள்’. அவற்றின் வழியாகவே அவர்கள் பேசாமல் பேசிக்கொள்கின்றனர். அல்பேர்ட் மெக்ராபியன் (Albert Mehrabian) என்பவரின் உளவியல் ஆய்வின்படி, காதலர்களுக்கு இடையிலான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதில், 93 விழுக்காடு வரை இந்த மௌன ஊடகங்களே முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. திருக்குறள் இன்பத்துப் பாலில் ‘களவியல்’ என்ற பகுதியில் இரண்டாவது அதிகாரமாக இடம்பெற்றிருப்பது ‘குறிப்பறிதல்’ ஆகும். இது இந்த மௌன ஊடகங்களைப் பற்றி விளக்குகிறது.
இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து
காதலியின் கண்களில் இரண்டு விதமான சக்திகள் உள்ளன. அவளது ஒரு பார்வை மனத்தை மயக்கி காதலின் தீவிரத்தில் ஆழ்த்துகிறது; அது மனத்தைப் பிணைக்கும் இனிய நோயைப் போல் செய்கிறது. அதேநேரத்தில், அவளது மற்றொரு பார்வை அந்த மயக்கத்திலிருந்து மீட்டெடுக்கும் மருந்தாகும். அது நிம்மதியையும் நிறைவையும் தருகிறது. இவ்விரண்டு பார்வைகளும் சேர்ந்து காதலின் அழகை முழுமைப்படுத்துகின்றன. காதலின் துவக்கத்தையும் தீர்வையும் தாங்கி நிற்கும் அவளின் கண்கள், மனித இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடும் சக்தியைக் கொண்டவை.
இங்கு பார்வையின் உளவியல் சக்தியை நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறார். பார்வை என்பது, உயிரின் வெளிப்பாடாக இருப்பதோடு, உள்ளுணர்வுகளைச் சொல்லும் மிகப் பிரபலமான நுண்ணருவாகவும் இருக்கிறது. காதல் பார்வையில் நிகழும் உளவியல் இயக்கங்கள், நவீன உளவியலிலும் பெரும் கவனத்திற்குரியது.
இந்தக் குறளில் “இருநோக்கு” என்ற சொல் முக்கியமானது. இது, ஒரே கண்கள் இருவிதமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக் கூடியவை என்பதைக் குறிக்கிறது. ஒன்று நோயைக் கொடுக்கும் நோக்கம் — அது காதலனை ஒருவித வேதனையுடன் உளமுழுதும் ஆட்கொள்கிறது. இன்னொன்று மருந்தாகும் நோக்கம் — அது அந்த வேதனையை ஈரமாக்கும், ஆறுதலாய் நெஞ்சில் பதியும்.
இந்த இருவகைப் பார்வையும் ஒரே கண்களில் இருக்கின்றன. இது தெளிவற்ற உணர்ச்சித் தொடர்பு (Ambivalent emotional communication) எனப்படும் உளவியல் நிலை. அதாவது, ஒரே வெளிப்பாடில் எதிர்வினைத் தன்மை கொண்ட உணர்வுகள் கலந்திருக்கின்றன — இன்பமும் துன்பமும், ஆசையும் பயமும், எதிர்பார்ப்பும் குழப்பமும் என எதிரெதிர் நிலைகளின் சேர்க்கை.
இவளுடைய கண்கள் நோயையும் கொடுக்கின்றன என்பதன் பொருள், அவற்றின் அழகு, அந்தக் காதலனின் உள்ளத்தில் ஒரு போராட்டத்தை உருவாக்குகிறது. அவன் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை; அவளின் அழகும் பாசமும், அதற்குள் மறைந்திருக்கும் தவிப்பும் அவனை ஆக்கிரமிக்கின்றன. இது உணர்ச்சி விழிப்புணர்வு, ஏக்கம் (Emotional arousal and longing) எனும் உளவியல் நிலைக்கு ஒப்பாகும்.
அதே கண்களில் மறுபுறம் மருந்தும் இருக்கிறது. அது ஆறுதல்தரும் உணர்ச்சி (Emotional soothing). அதாவது, அவள் ஒரு பார்வையால் தந்த மன வலியை, இன்னொரு பார்வையால் நீக்குகிறாள். இது ஒரு மன உறுதிப்படுத்தலாக, உணர்ச்சிச் சரிபார்ப்பாக (Emotional validation) அமைகிறது.
இந்தக் குறள் காதல் என்பது வெறும் நுண்குணம் அல்ல, அது ஓர் உட்போர் என்று நமக்குச் சொல்கிறது. இதன் மூலம், காதல் என்பது ஒரேநேரத்தில் துன்பமும் இன்பமும் கொடுக்கும் சிக்கலான உளவியல் அனுபவம் என்பதை நம்மால் உணர முடிகிறது. காதலின் பார்வை மட்டுமே — வார்த்தை இல்லாமல் — ஒரு மனிதனின் மனநிலையை மாற்றக்கூடியது என்பதே இக்குறளின் உள்ளார்ந்த கருத்து.
கண்களவு கொள்ளும் சிறுநோக்கம் காமத்தில்
செம்பாகம் அன்று பெரிது
நான் கவனிக்காமல் இருக்கும் நேரத்தில், அவள் மறைமுகமாக என்னை நோக்கி விடும் அந்தச் சிறிய பார்வை மிகப் பெரும் அர்த்தம் கொண்டது. அது சாதாரணமான பார்வை அல்ல, காதலின் பாதியையும் தாண்டி நிற்கும் உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த நொடியில் அவளின் மனத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் பாசமும் பற்றும் தெரிகிறது. அவளது அந்த ரகசியப் பார்வை, வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு இதயத்தைத் தொடும். அது காதலின் உண்மை உருவம் போலவும் அதன் இனிமை மற்றும் ஆழம் எவ்வளவு பெரிதெனவும் உணர்த்துகிறது.
இக்குறள் ‘பார்வை’யின் உளவியல் தாக்கத்தை மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது. ‘பார்வை’ என்பது, மனத்தின் வெளியூட்டமான ஒரு சக்தியாகக் கருதப்படுகிறது. அதிலும் காதலுக்குள் நிகழும் பார்வைகள், சோதனையும் சுகமும் ஒரேநேரத்தில் தரவல்லவை.
திருவள்ளுவர் இங்கே பேசுவது, ஒரு பெண்ணின் கண்களின் ‘சிறுநோக்கம்’ பற்றி. அது வெறும் பார்வை மட்டுமல்ல, ஓர் உள் உணர்வுச் செய்தி. இது உளவியலின் அடிப்படையான கருத்தாகிய சொற்கள் அல்லாத தொடர்பை (Non-verbal communication) நமக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. ஒருவர் பேசாமல் ஒருவர் மீது பார்வையிடும் தருணம், அவர் உள்ளத்தின் அமைதியைச் சிதறடிக்க முடியும்.
இக்குறளில் “கண்களவு கொள்ளும்” என்ற சொல் உணர்ச்சிக்களவு (Emotional theft) எனும் உளவியல் உணர்வை வெளிக்கொணர்கிறது. பார்வையால் அவர் மனத்தையே கைப்பற்றிவிடும். அதேநேரத்தில் “சிறுநோக்கம்” என்பதன் மூலம், அந்தக் கண்கள் மிகத் தீவிரமாக, ஆனால் மிகக் குறுகிய நேரம் மட்டும் நோக்குகின்றன என்பதை உணர்த்துகிறார்.
இந்தச் சிறிய பார்வையின் தாக்கமே, காதலின் செம்பாகம் அல்ல; அதைவிடப் பெரிது என்று கூறுகிறார். இது ‘உளவியல் பெருக்கம்’ (Psychological amplification) எனும் உளவியல் விளக்கத்தோடு ஒத்துபோகிறது. குறுகிய, ஆனால் தீவிரமான ஒரு பார்வை, பெருமளவு மனோவியாதிகளை (எண்ணம், கனவு, ஏக்கம், வருத்தம் போன்றவற்றை) ஏற்படுத்தி விடும்.
காதல் என்பது பெரும்பாலும் கண்களில் ஆரம்பிக்கிறது. பார்வையின் தாக்கமே அடுத்தகட்ட உணர்வுகளின் தொடக்கமாக அமைகிறது. இது மிரர் நியூரான்ஸ் (Mirror neurons) என்ற நவீன உளவியல் கருத்தையும் நமக்குக் காட்டுகிறது – எதிரில் உள்ளவரின் உணர்வுகளை, பார்வையின் மூலமே நம்முள் பிரதிபலிக்கச் செய்கிறது.
இந்தத் தவிக்கவைக்கும் சிறுநோக்கம், காதலன் மனத்தில் வலிமையான சிந்தனைகளை ஏற்படுத்துகிறது. அவன் நினைவுகளால் வெந்து விடுகிறான். இப்படி, ஒருவரின் உள்ளத்தையே உருக்கக்கூடிய சக்தி பார்வைக்கு உண்டு என்பதே திருவள்ளுவரின் ஆழமான புரிதல்.
காதலில் கண்களின் சுருக்கமான பார்வை என்பது வெறும் அழகுக்குறியீடு அல்ல; அது ஒருவரின் உள்ளத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் உளவியல் சக்தியாகிறது. அந்தச் சிறு பார்வை காதலின் பாதி அல்ல; காதலின் முழுப் பெருக்கமாக இருக்கிறது என்பதைத் இங்கு எடுத்துரைக்கிறார். இது பார்வையின் உளவியல் ஆழத்தை உணர்த்தும் ஒரு சான்றாக அமைகிறது.
நோக்கினாள் நோக்கி இறைஞ்சினாள் அஃதவள்
யாப்பினுள் அட்டிய நீர்
நான் கவனிக்காத நேரத்தில், அவள் என்னைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வைத் தவிர்க்க முடியாத அமைதியோடு இருந்தது; பார்த்த பின்னர் அவள் நாணத்தால் தலைகுனிந்து கவலைப்பட்டாள். அந்த நாணம், அவளின் சுத்தமான உணர்வை வெளிப்படுத்தியது. இதுவே எங்கள் இருவருக்கிடையில் காதல் வளரும் விதமாகும். அவளின் அந்தச் செயல் நிழலால்கூடக் காதலை அறிந்துவைக்கும் சக்தியுடன் இருந்தது. அவள் ஊற்றிய அந்த நீர்ப் போல மனங்களில் மென்மையாகக் கலந்தும் ஆழமாக வேரோடியும் காதல் செடியாக மாறியது.
திருக்குறளில் காணப்படும் காதல் உணர்வுகள் அனைத்தும் ஒரு தீவிரமான உளவியல் அடித்தளத்தில் இயங்குகின்றன. குறிப்பாக, இக்குறளில் இடம்பெறும் காதலியின் பார்வையும், பதிலும், அவளது மனநிலையும் நாம் உளவியல் அடிப்படையில் ஆராய்ந்தால், அது மிக ஆழமான மனித உறவுகளின் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
“நோக்கினாள்” என்பது ஒரு தொடக்கத் தருணம். ஒருவரைக் காதலிக்க ஆரம்பிக்கும் நிலை பெரும்பாலும் பார்வையில்தான் துவங்குகிறது. காதல் மனநிலையில் உள்ளவர், அந்தக் கணத்தில் பிணைக்கப்படுகிறார். இதன் விளைவாக, மனத்தில் சலனம் ஏற்படுகிறது – இது காதலின் முதல் அலை.
அவளும் எதிர்நோக்க, அதேவேளை, அவள் “இறைஞ்சினாள்” என்கிறார் வள்ளுவர். இங்கே, ‘இறைஞ்சல்’ என்பது வெறும் ‘தாழ்ந்துபோதல்’ அல்ல; அது அடக்கம், நாணம், பணிவு, ஆன்ம உறுதி ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடு. காதலின் உளவியல் ஒரு முக்கிய அம்சம் இது – காதல் உணர்வுகள் வெளிப்படும் பொழுது, மனத்தில் ஒரேநேரத்தில் ஒரு தனிப்பட்ட இனம் புரியாத நாண உணர்வு தோன்றுகிறது. அதுவே அவளின் பார்வையைத் தாழ்த்த வைக்கிறது.
இந்தக் குறளில், “அஃதவள் யாப்பினுள் அட்டிய நீர்” என்ற வாக்கியம் மிக ஆழமான உளவியல் உத்தரவை நமக்குத் தருகிறது. “யாப்பு” என்பது ஒரு நெறியுரு. அவள் உள்ளத்தில் அமைந்திருக்கும் காப்பாற்றிய, கட்டுப்படுத்திய அன்பின் வடிவம். அந்த நெறிமுறை என்பது வெறும் வெளிப்படையான ஆசை அல்ல, அது ஆழமான உணர்ச்சிக் கட்டுப்பாடோடு கூடிய உண்மை அன்பு.
இந்த நெருக்கமான பார்வை பரிமாற்றம், ஒரு காதலியின் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து வரும் பாசத்தையும், தன்மை கலந்த கவர்ச்சியையும் ஒருங்கே காட்டுகிறது. இது உணர்ச்சிக் கட்டுப்பாடு (Emotional regulation) எனப்படும் உளவியல் சூத்திரத்தைக் குறிக்கிறது. அவள் தன் உணர்வுகளை வெளிக்கொணராமல், ஒரு நாணமும் மரியாதையும் அடங்கிய அமைப்பில் காட்டுகிறாள்.
இத்தகைய பார்வை, மனத்தைப் பருவமயமாக்கி, உறவின் தொடக்கக்காலத்தில் ஒரு நெருங்கிய உணர்வுப் பாலம் கட்டுகிறது. இந்த அணுகுமுறை, காதல் உறவுகளில் நேரும் நுட்பமான உளவியல் இயக்கங்களை அழகாகச் சித்தரிக்கிறது.
இந்தத் திருக்குறள், பார்வையின் மூலமாக நிகழும் காதல் உணர்வின் உளவியல் சூட்சுமங்களை மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. காதலின் ஆரம்ப நிலை, பார்வை பரிமாற்றம், நாண உணர்வு, மற்றும் மனத்தின் நெறிமுறைகள் என அனைத்தும் இக்குறளில் இணைந்து, காதலின் உளவியல் அமைப்பை நமக்குக் காட்டுகின்றன.
யான்நோக்கும் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
தான்நோக்கி மெல்ல நகும்
நான் அவளை நேரில் பார்க்கும்போது, அவள் நாணமுடன் தலைகுனிந்து நிலத்தைப் பார்ப்பாள். அது அவளின் உடைந்த நாணம், அந்த அழகான அமைதி, மனத்தில் உள்ள தாங்க முடியாத உணர்வைக் காட்டுகிறது. ஆனால் நான் கவனிக்காத நேரத்தில், அவள் மறைமுகமாக என்னைப் பார்ப்பாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு தெரிகிறது, அது அவளின் மனத்தின் இனிமையை வெளிப்படுத்துகிறது. அவள் சிரிப்பு, வார்த்தைகளின்றிக் காதலை உணர்த்தும் சிறிய இசை போல; அது மனத்தை மென்மையாக ஆட்கொள்ளும் சக்தி கொண்டது. இவ்விரண்டு தருணங்களும் அவளின் உணர்வின் ஆழத்தையும் நாணத்தையும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் காதலின் மெல்லிய உளவியல் வெளிப்பாட்டை மிக நுட்பமாகத் தந்துள்ளார். ‘காதல்’ என்பது, வெறும் வெளிப்படையான உணர்ச்சி அல்ல. அது, இருவர் மனத்திலும் நிகழும் நுண்ணிய உளவியல் பரிமாற்றமாகும். இக்குறளில், காதலியின் நாணம், அகப்படக்காத விருப்பம், அந்தரங்க உணர்வுகள், ஒளிந்த விருப்பத்தின் உளவியல் தோற்றங்கள் ஆகியன சிறப்பாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
குறளின் முதல் இரண்டு வரிகளில், “யான்நோக்கும் காலை நிலன்நோக்கும்” எனக் கூறுகிறார். இதன் பொருள், நான் அவளிடம் பார்வை செலுத்தும் தருணங்களில் அவள் நிலத்தை நோக்குகிறாள். இதன் உளவியல் அர்த்தம் என்னவெனில், இது நாண உணர்வு, சுய விழிப்புணர்வு (Self-Awareness) என்பவற்றின் வெளிப்பாடாகும். காதலின் ஆரம்ப நிலையில், ஒருவர் எதிர்வரும் பார்வையில் நேரடியாகப் பார்க்காமல், பார்வையைத் தவிர்க்கிறார்கள். இது அந்தரங்க உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் போது ஏற்படும் உணர்ச்சிப் பாதுகாப்பு பொறிமுறை (Emotional defense mechanism) ஆகும்.
அதன்பின், “நோக்காக்கால் தான்நோக்கி மெல்ல நகும்” என்கிறார். இதன் மூலம் வள்ளுவர் மிகவும் ஆழமான உளவியல் உண்மையைத் தருகிறார். நான் அவளைப் பார்க்காத நேரங்களில், அவள் என்னைப் பார்த்து மெல்லச் சிரிக்கிறாள். இங்கே அவளது சிரிப்பு வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல; அது உணர்ச்சி வெளிப்பாடு (Emotional expression) ஆகும். அவள் சிரிப்பும் பார்வையும் இரண்டும் காதலின் உண்மையான உள்ளார்ந்த உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
இக்கட்டத்தில் “மெல்ல நகும்” என்பது முக்கியமானது. இது ஒரு சுழன்று வரும் காதல் உணர்வு, அதாவது வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்காத, ஆனால் உள்ளே நிரம்பி வழியும் மகிழ்ச்சி. இது சொற்களில் வெளிப்படாத பாசம் (Non-verbal affection) ஆகும். அதாவது வார்த்தைகளின்றிக் காதலைத் தெரிவிக்கும் ஓர் உளவியல் நடைமுறை.
இந்த இரு நிலைகளும், காதல் ஒத்துழைப்பு சார்ந்த, இருதரம் உணர்வு நிலைகள் கொண்ட ஒன்று என்பதை உணர்த்துகின்றன. ஒரு புறம் நாணம், மறைவு, பகிர்வில் தயக்கம்; மறுபுறம் அழகிய அனுமதி, உள்ளத்தில் உறுதி, சிரிப்பு எனும் சிறு சைகை மூலமாக அன்பை வெளிப்படுத்தும் பாங்கு.
இது பாசத்தால் கட்டுப்பட்ட காதல் உளவியல். இதுபோன்று, காதலின் ஆரம்ப நிலைகளில் – குறிப்பாகக் களவியல் (வெளிப்படாமல் காதல் நிகழும்) அத்தியாயத்தில், இருவரும் ஒருவரையொருவர் உளவியல் அடிப்படையில் ஆராய்கிறார்கள். பார்வையின் நேர்மை, மறைவு, சிரிப்பின் நேரம் – இவை அனைத்தும் மனக்கணிப்பு மூலம் உணரப்படுகின்றன.
இக் குறள், காதல் ஒரு வார்த்தையற்ற உளவியல் தொடர்பாகவே ஆரம்பிக்கின்றது என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது. பார்வையை மறைத்து மெல்லச் சிரிக்கும் காதலி, தன் அன்பை வார்த்தையின்றி வெளிப்படுத்துகிறாள். இது காதல் என்பது கண்களாலும், சிரிப்பாலும், நாணத்தாலும் கட்டமைக்கப்படும் ஓர் ஆழ்ந்த உளவியல் நிகழ்வாக இருப்பதைத் தோழர் வள்ளுவர் நன்கு உணர்த்துகிறார்.
குறிக்கொண்டு நோக்காமை அல்லால் ஒருகண்
சிறக்கணித்தாள் போல நகும்
நேராகக் கவனிக்காத போதும், அவள் ஒரு கண்ணைச் சுருக்கி என்னைப் பார்ப்பாள். அந்தப் பார்வை சற்று நெகிழ்ச்சியாகவும் சற்று விளையாட்டாகவும் இருக்கும்; அது என்னைப் பற்றிய அவளின் உணர்வை மெல்ல வெளிப்படுத்துகிறது. பார்த்த பின்னர் அவள் தனக்குள் தானே மகிழ்வாள். அந்த மகிழ்ச்சி, அவளிடமுள்ள காதல், பாசம் மற்றும் சின்ன சிரிப்பின் கலவையாக மாறிவிடுகிறது. வார்த்தைகளின்றி நடக்கும் இந்த நடிப்பு, நம் இருவருக்கும் இடையே இனிய இணைப்பை உருவாக்குகிறது. அவளின் அந்தச் செயல், மனத்தில் ஒரு மென்மையான மகிழ்வை விதைக்கும். இது காதலின் அழகையும் நன்றியையும் உணரச் செய்யும் மெல்லிய விதையாகும்.
இந்தக் குறளில், வள்ளுவரின் நுட்பமான உளவியல் பார்வை காதலின் எண்ணத் தொடர்புகளை நம்மெதிரில் விரித்துக்காட்டுகிறது. காதலின் ஆரம்ப நிலைகளில், உணர்வுகள் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுவதில்லை. குறிப்பாக, பெண்ணின் உணர்வுகள் மென்மையும் நாணத்துடனும் கூடியிருப்பதால், அவள் அதை நேரடியாகச் சொல்ல மறுக்கிறாள். அந்த மறைப்பும் மறைமுக சைகைகளும் உளவியலின் மிகச் சிறந்த வெளிப்பாடுகளாக அமைகின்றன.
இக்குறளில் வரும் “குறிக்கொண்டு நோக்காமை” என்பது முக்கியமான உளவியல் மனநிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இதில் காதலியின் அமைதியான ஆன்மிகச் செயல்பாடுகள் உள்ளடக்கமாகின்றன. அவள் உள்ளத்தில் எட்டிப் பார்க்கும் விருப்பம் இருந்தாலும், வெளியில் அதைப் பாராட்ட மறுக்கும் சுயக் கட்டுப்பாட்டுப் பொறிமுறை (self-restraint mechanism) செயல்படுகிறது. காதலுக்குள் ஓர் உளவியல் எதிர்பார்ப்பு உள்ளது. அது தன்னை வெளிப்படுத்தும் முன், மற்றவர் மனநிலையை உணர வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு. அதனால், அவள் என்னை நேராகத் துணிந்து நோக்குவதில்லை.
“ஒருகண் சிறக்கணித்தாள் போல நகும்” என்பது மிகச் சுவையான உளவியல் செயல்பாட்டை வெளிக்கொணர்கிறது. ஒரு கண்ணைச் சுருக்கிச் சிரிப்பது என்பது வெளிப்படையாகக் காதல் தெரிவிக்காத, ஆனால், நகைச்சுவைபடத்திலும் ஒளிந்த பாசத்திலும் கூடிய சொற்கள் அல்லாத பாச சமிக்ஞை (Non-verbal affection signal) ஆகும். இது நுண்வெளிப்பாடு (Microexpression) எனும் உளவியல் களத்தில் வரும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வாகும்.
அவள் தன்னுடைய உணர்வுகளை அவளே முழுமையாக ஒளிக்க முயற்சி செய்தாலும், அது அவளின் உடல்மொழி (Body language) மூலமாக (சிரிப்பு, கண் சுழற்சி, முகம்) வெளிப்படுகிறது. இதுவே நம்மைப் பரவசப்படுத்துகிறது. காதலில், மௌன சைகைகளே மிகுதியாகப் பேசும்.
இக்குறளின் சூட்சுமம் என்னவெனில், காதலியின் உணர்வு வெளிப்பாடுகள் தன்னியக்கமான, தன்னிச்சையாக (Involuntary) முறையில் நிகழும் உண்மையைத் தாங்கியுள்ளது. “கணித்தாள் போல நகும்” என்பது அவள் எண்ணங்களின் சுழற்சி, எதிர்பார்ப்பு, நாணம், மகிழ்ச்சி ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே சிரிப்பில் கலந்த வடிவமாகும். இது இரட்டை நிலை உணர்ச்சி அனுபவம் (Dual-state emotional experience) ஆகும். அதாவது ஒரேநேரத்தில் நாணமும், சுதந்திர உணர்வும் அவளில் பரிணமிக்கின்றன.
இச்சிறு செயல், காதலனுக்குப் பெரும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஏனெனில், இத்தகைய பார்வையும் சிரிப்பும், அவளது உள்ளத்தின் உண்மையான விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரே வழியாக அமைகின்றன.
இந்தக் குறள், காதலின் உளவியல் உன்னதத்தைக் கூறும் ஓர் அழகிய காட்சி. ஒரு பெண் தன் காதலை நேராகச் சொல்லாமல், நாணத்துடன் கண் சுழற்சியும், மென்மையான சிரிப்பும் கொண்டு வெளிப்படுத்துகிறாள். இது காதல் உணர்வுகளின் நுட்பமான, ஆனால் மிக வலுவான உளவியல் பிம்பமாகும். இது மொழிக்கு அப்பாலான மன உணர்வுகளின் அமைதிச் சுழற்சியை நன்கு விளக்குகிறது.
உறாஅ தவர்போல் சொலினும் செறாஅர்சொல்
ஒல்லை உணரப் படும்
அவள் புறத்தில் அயலார் போல வெறுப்புடன் பேசினாலும், அது வெறும் வெளிப்புறமான நடிப்பு மட்டுமே. அவள் மனத்தில் உண்மையான சினம் இல்லை; அதற்குப் பதிலாக, அன்பும் பாசமும் நிம்மதியும் நிரம்பி உள்ளன. காதலை மறைத்து இருப்பது சில நேரங்களில் தேவையான சித்திரமாகும். ஆனால், அது எளிதில் தெரியும். நேரம் கடந்து, அந்த உண்மையான அன்பு அவளது நடத்தை, பார்வை, செயல் எல்லாவற்றிலும் வெளிப்படும். புறநோக்குக் கடுமொழிகளும், உள்ளம் நிரம்பிய அன்பின் நெகிழ்ச்சியையும் உணர்த்தும் மெல்லிய விரிவாக அது மாறும்.
இந்தக் குறளில், வள்ளுவர் மனித உறவுகளின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளைப் பேசும் ஒரு நுட்பமான உளவியல் உண்மையை நம்மிடையே வைக்கிறார். உறவுகள், காதல், நட்பு என எந்தத் தொடர்பிலும் உணர்வுகள் முக்கியமானவை. ஆனால் அவை எல்லாம் நம்மால் வெளிப்படையாகவே புரிந்து கொள்ள முடியாது. இதைச் சுட்டிக்காட்டும் வகையில் இந்தக் குறள், உளச்சிந்தனையும் வெளிச்சொற்களும் எப்படி மாறுபடக்கூடும் என்பதைப் பேசுகிறது.
”உறாஅ தவர்போல் சொலினும்” என்ற வாக்கியம், ஒருவரின் சொற்கள் நம்மிடம் உறவு இல்லாதவரைப் போலத் தோன்றக்கூடும் என்று சொல்கிறது. சில நேரங்களில், நம்மை நேசிக்கும் நபரும், தன் உணர்வுகளை மறைக்க காரணமுள்ள சூழ்நிலையால், அன்பற்றது போல பேசுவார். அது நாணம், அவமானம், அல்லது நடத்தை ஒழுக்கம் ஆகிய காரணங்களால் ஏற்படலாம். ஆனால் அவர்கள் உள்ளத்தில் நமக்கு எதிராகப் பகை கிடையாது. இது உணர்ச்சி முரண்பாடு (Emotional contradiction) ஆகும்.
அந்த நிலையில், “செறாஅர்சொல் ஒல்லை உணரப்படும்” என்பது மிக முக்கியமான உளவியல் உண்மையைச் சொல்லுகிறது. உண்மையான நேசம் அல்லது பகை என்பது வெறும் வார்த்தைகளில் மட்டுமல்ல; அதனை உணர்ச்சிகளும், உடல் மொழியும், பார்வையும், முகபாவனைகளும் நமக்குத் தெரிவித்துவிடும். இவற்றை நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் குறிப்பாகக் காதலனோ, நண்பனோ, குடும்பத்தினரோ உடனடியாக உணர்வார்கள்.
உளவியல் அடிப்படையில், மனிதர்கள் உணர்ச்சி நுண்ணறிவு (Emotional intelligence) உடையவர்கள். அதாவது ஒருவர் சொல்வதைவிட அவர் சொல்லாதது, அல்லது அவர் வெளிக்காட்டும் உணர்ச்சிகளை அடிப்படையாக வைத்து அவரின் உண்மையைப் புரிந்து கொள்வதற்கான இயற்கையான திறமை நம்மில் இருக்கிறது. இதனால்தான் ஒருவரின் சொற்கள் அல்லாத தடயங்களான (Non-verbal clues) முகக்குறிப்பு, கண்ணோட்டம், மென்மையான சுவாசம் அல்லது புன்சிரிப்பு போன்ற உணர்ச்சிகளின் உண்மையை வெளிக்கொணர்கின்றன.
எதிர்பாராத நேரங்களில், நம்மை நேசிக்கிற ஒருவரிடமிருந்து கடுமையான வார்த்தைகள் வந்தாலும், நாம் மனத்தளவில் அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னுள்ள உணர்வைப் புரிந்து கொள்கிறோம். ஏனெனில், உண்மை அன்பு என்பது மெய்ப்பொருள் உணர்வாக நம்மைத் தீண்டுகிறது. வள்ளுவரின் “ஒல்லை உணரப்படும்” என்பதே இதை நேரடியாகக் கூறுகிறது.
இந்தக் குறள், உண்மையான அன்பும், அதை மறைக்க வேண்டிய சூழ்நிலைகளும், அதனுடன் தோன்றும் சொற்களின் வெளிப்புறப்பாடும் அனைத்தையும் இணைத்துச் சொல்கிறது. அன்பு உணர்வுகள் எப்போதும் வார்த்தை வழியே வெளிப்படாது. சில நேரங்களில் காயப்படுத்தும் வார்த்தைகளுக்குள்ளும் பாசம் இருக்கலாம். ஆனால், உண்மை பாசம், அதன் நுணுக்கமான வெளிப்பாடுகள் வாயிலாக, வினாடிகளில் நம் உள்ளத்துக்குள் நுழைந்து உணரப்படுவதையும் தோழர் வள்ளுவரின் இந்தக் குறள் மூலம் நமக்கு விளங்குகிறது.
செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும்
உறாஅர்போன்று உற்றார் குறிப்பு
வெளியில் வெறுப்பாகப் பேசிப் பகையை வெளிப்படுத்துவது போல இருக்கிறவரும், புறநோக்கி இருப்பவரும், உண்மையில் பகை உணர்வு இல்லாமல் இருக்கலாம். அவள் புறநோக்கில் அயலார் போல நடித்தாலும், உள்ளத்தில் அன்பும் பாசமும் நிரம்பி இருக்கும். இந்த இரு செயல்களும், அவளின் உண்மையான உணர்வுகளை மறைக்கின்ற சின்னங்கள் போல இருக்கின்றன. அவளின் உண்மையான தன்மை, நடையிலும் பார்வையிலும், சில சிறிய குறிப்புகளிலும் வெளிப்படக்கூடியது. இந்தச் சிறிய அடையாளங்களே, புறநோக்கு நடிப்பின் பின்னால் இருக்கும் அன்பையும் நெகிழ்ச்சியையும் உணர்த்தும். எனவே, புறநோக்குக் கடுமை உண்மையான மனத்தை மறைக்கிறதைக் காட்டும் ஓர் உத்தியாகும்.
இந்தக் குறள், மனித உறவுகளில் பாசமும், சிக்கலான உளஉணர்வுகளும் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதை நுணுக்கமாகக் கூறுகிறது. காதல், நட்பு, குடும்பம் போன்ற நெருக்கமான உறவுகளில் உணர்வுகள் சில சமயம் நேரடியாக வெளிப்படாமல், எதிர்மறையான போக்குகளில் வெளிக்காட்டப்படலாம். இது உளவியல் அடிப்படையில் உணர்ச்சி மறைத்தல் (Emotional masking) எனப்படும்.
“செறாஅச் சிறுசொல்லும்” என்ற வார்த்தை, ஒருவரின் சொற்கள் கடுமையாகத் தோன்றினாலும் அதில் உண்மையான பகை இல்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. சில நேரங்களில், ஒருவர் சினமாகப் பேசுவது, அவரின் மனத்தில் உள்ள பதட்டத்தையும் பராமரிப்பு உணர்வையும் காட்டலாம். இது உன்னதமான பாசம் (Sublimated affection) எனப்படும் அன்பு அல்லது அக்கறையின் மாறுவேட வடிவம்.
“செற்றார்போல் நோக்கும்” என்பதன் பொருள், முகத்தில் விருப்பமின்றி, வெறுப்போடு ஒருவர் பார்ப்பது. ஆனால், உண்மையில் அவர் நம்மிடம் வெறுப்புடன் இல்லாமல், பெருமூச்சுடன் தன் அன்பை மறைத்திருப்பதையே இது சுட்டுகிறது. இது முரண்பட்ட இணைப்பு நடத்தை (Conflicted attachment behaviour) எனப்படலாம். உணர்வுகள் சீராக வெளிப்படாத நேரங்களில் மனிதர்கள் இப்படியான எதிர்மறைச் செயல்களில் ஈடுபடலாம்.
“உறாஅர்போன்று உற்றார் குறிப்பு” என்பது இதனை நன்கு விளக்குகிறது. புறமாக, அயலானது போல நடக்கும் அவர்களின் செயல், உண்மையில் நம்மிடம் அன்பும் நெருக்கமும் கொண்டவர் காட்டும் சூட்சமமான அறிகுறி. அன்பு நெருக்கமான உறவுகளில், வன்முறையாகக் காட்டப்படும் வாக்கியங்கள், உடனடி நெருக்கத்திலிருந்து ஏற்படும் உணர்ச்சிப் பீடங்களால் வருகின்றன. இது உளவியல் பாதுகாப்பு பொறிமுறை (Psychological defense mechanism) ஆகும்.
மனித மனம் எப்போதும் நேரடியாகத் தம்முடைய உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாது. குறிப்பாகக் காதலிலும், நெருக்கமான உறவுகளிலும், சில நேரங்களில் நாணம், பண்பாட்டியல் கட்டுப்பாடுகள் அல்லது உட்பட்ட குழப்பங்கள் ஆகியவை உணர்வுகளை நேரடியாக வெளிக்கொடுக்க விடாமல் தடுக்கும். இதனால், அந்த உணர்வுகள் பல சமயம் எதிர்மறைச் செயல்களில் வெளிப்படலாம். கடுமையான சொற்கள், கூசும் பார்வை அல்லது தவிர்க்கும் நடவடிக்கைகள் ஆகியவையாக.
ஆனால், உண்மை அன்பின் மீது நம்பிக்கை உள்ளவர்கள், இந்தக் குறளைப் போலவே அந்தச் செயலில் உள்ள சத்தியத்தையும், உணர்வின் அடிப்படையையும் உணரக் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். இது உளவியலில் பச்சாதாப புரிதல் (Empathic understanding) எனப்படும். அவர்கள் வெளிப்படாத உணர்வுகளையும் உணர்ந்து விடும் திறமையை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
இந்தக் குறள், உணர்ச்சிகளைப் புரிந்து கொள்ளும் நுணுக்கமான பார்வையை நமக்குத் தருகிறது. உண்மை அன்பும் நெருக்கமும் எப்போதும் இனிமையாக மட்டும் வெளிப்படாது. சில நேரங்களில் கடுமையிலும், உதிர்ச்சியிலும்கூட அது மறைந்திருக்கும். அதை உணர்வதற்கான உள்ளுணர்வும் சிந்தனையும் நம்மிடம் இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தோழர் வள்ளுவர் நமக்குத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறார்.
அசையியற்கு உண்டாண்டோர் ஏஎர்யான் நோக்கப்
பசையினள் பைய நகும்
யாரோ, எவரோ போல அவள் புறம் பேசினாலும் நான் அவளைக் கவனிக்கும்போது அவள் மனம் மென்மையாக நெகிழுகிறது. அந்த நெகிழ்ச்சியில் அவள் மனத்திற்குள் மெல்ல சிரிக்கின்றாள். அந்தச் சிரிப்பில் இனிமை, சிறிய மகிழ்ச்சி ஆகியன தெரிகின்றன. அவை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத, உள்ளத்தின் உண்மை உணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன. அச்சிரிப்பிலும், அவளுக்கு உள்ளே ஒரு குறிப்பு, ஒரு சின்ன குறிக்கோள் இருப்பதை உணர முடிகிறது. அவள் நடத்தை, பார்வை, சிரிப்பு அனைத்தும் சேர்ந்து, அவளின் உண்மையான மனநிலையையும் அன்பையும் நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றன. இதனால் அவளின் பாசமும் உணர்வும் நன்றாக உணரப்படுகிறது.
இந்தக் குறள், காதலின் உளவியல் பரிமாணங்களை நன்கு விளக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது. இதில் காதலின் பார்வை, பரிபூரண உணர்வு, மென்மை, ஈர்ப்பு ஆகியவற்றின் உள் இயக்கங்களைத் தோழர் வள்ளுவர் கவியரசர் போல அல்லாமல் உளவியலாளரைப் போலச் செம்மையாகச் சொல்கிறார்.
“அசையியற்கு உண்டாண்டோர் ஏஎர்யான் நோக்க” என்பது, இயற்கையிலேயே மென்மையாக அசையும் தன்மையுடைய பெண், காதலரின் பார்வையை உணரும்போது ஏற்படும் உளவியலான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இங்கு முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது சொற்கள் அல்லாத தொடர்பினைத்தான். காதல் சம்பந்தப்பட்ட உறவுகளில் வார்த்தைகள் மட்டுமல்லாது, பார்வை, சிரிப்பு, உடல் மொழி போன்றவை முக்கியமான பங்கு வகிக்கின்றன. அவற்றின் மூலம், ஒருவர் மற்றவரிடம் தமது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
அவள் “பசையினள் பைய நகும்” — அவள் மெதுவாக, மெல்ல சிரிக்கிறாள். அந்தச் சிரிப்பு வெறும் முகவிளைவு அல்ல. அது உள்ளத்தின் ஈர்ப்பு, தழுவும் ஆசை, கூடியிருக்கும் விருப்பத்தின் வெளிப்பாடு. இதனைப் பாசப் புன்னகை (Affectionate smile) என உளவியல் அடிப்படையில் அழைக்கலாம். இது காதலின் முதற்கட்டத்தில் மிக முக்கியமான அறிகுறி. இது, காதலுக்கான உறுதியான சைகையாகும். இது பரஸ்பர அங்கீகாரம் (Mutual recognition) ஆகும். ஒருவரும் மற்றொருவரும் ஒரே உணர்வில் இருப்பதை உறுதி செய்யும் செயலாகும்.
இந்தக் குறளில் வரும் காதலியின் சிரிப்பும் மென்மையும், அவளது நாணமும் நுட்பமான உணர்வுகளும் ஒரேநேரத்தில் வெளிப்படுகின்றன. இது ஒருவர் உணர்வை மற்றொருவர் ஏற்று அதற்கு இயல்பாகத் தகுந்த முறையில் பதிலளிப்பது.
இது காதலியின் சுய விழிப்புணர்வினை எடுத்துரைக்கிறது. அவளுக்கு, தன் முகத்தில் என்ன நடக்கிறது, யார் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதும் தெரியும். அதற்கேற்பத்தான் அவள் சிரிக்கிறாள். இது கட்டுப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சி வெளிப்பாடு (Controlled emotional expression) எனப்படும். காதலுக்குள் இருக்கும் இந்த மென்மையான கட்டுப்பாடான வெளிப்பாடு, உணர்ச்சிகளின் ஊடுருவலால் அமைந்த உள் கலை.
இந்த நிலையில் காதலியின் சிரிப்பு, பரிமாணங்களில் எண்ணி முடியாத பெரும் வார்த்தையாகக் காதலரின் உள்ளத்தில் பதிகிறது. அவர் இதனை ஒரு சமயம் சிரிப்பாக மட்டுமல்லாமல், ஓர் ஏற்றுக்கொள்ளும் சமிக்ஞை (Signal of acceptance) என்றும் உணர்ச்சிப் பிணைப்பை உறுதிப்படுத்துதல் (Confirmation of emotional bond) என்றும் புரிந்து கொள்கிறார். காதல், ஒரு வழிக்காட்டாத வழி. அங்கே சிரிப்பும் பார்வையும், மொழியாகிறது.
இந்தக் குறட்பா காதல் உணர்வுகளின் நுட்பத்தை மிக அழகாகவும், உளவியல் சாரமாகவும் விவரிக்கிறது. மென்மை, நாணம், சிரிப்பு, பார்வை எனக் காதலில் நடக்கும் எதுவும் சாதாரணமாக இல்லாமல், மிக ஆழமான உணர்ச்சிகளால் நிரம்பியவை. இந்தக் குறளில் வள்ளுவர், உணர்வுகளின் நுட்பங்களைச் சொல்வதில் உளவியலாளரின் கூர்ந்த பார்வையுடன் கலந்த கவிஞராகப் புலப்படுகிறார்.
ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு நோக்குதல்
காதலார் கண்ணே உள
காதலர்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட இயல்பு உண்டு. அவர்கள் பொது இடத்தில் இருப்பினும், ஒருவருக்கொருவர் விரும்பும் பார்வையை நேராக வெளிப்படுத்தாமல், அந்நியரைப் பார்ப்பது போல நடிக்கின்றனர். இது அவர்கள் காதலை மறைத்து, பிறரைக் கவனிக்காதபடி காட்டும் ஒரு நுட்பமான நடிப்பு. ஆனால், அந்த நடிப்பு, உண்மையில் உள்ள உணர்வை மறைக்க முடியாது; புறநோக்கு நடையில்கூட, அவர்கள் நட்பையும் பாசத்தையும் சில சின்னங்களிலிருந்து உணர முடியும். இதுவே காதலர்களின் இனிய ரகசியம்; வெளியில் சாதாரணமாக நடிக்கும்போதும் உள்ளே ஆழமான அன்பை அவர்களுக்குள் பத்திரமாக வைத்திருப்பார்கள்.
இந்தக் குறளில் வள்ளுவர், காதலின் உள்மனச் சூழலை மிக நுட்பமாக எடுத்துரைக்கிறார். காதலன் அல்லது காதலியின் உணர்வுகள் புறத்தில் வெளிப்படாதபோது, அன்பு இல்லாதவர் போல நடந்துகொள்வது இயல்பானது. ஆனால் அந்த நடிப்பு உண்மையிலேயே காதலின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
“ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு நோக்குதல்” என்பது, ஒரு காதலர், மற்றவர் உணர்வுகளை வெளியில் காட்டாமல், அவர் மீது தனிப்பட்ட ஈர்ப்பு இல்லை எனத் தோன்றும் வகையில் பார்ப்பதைக் குறிக்கிறது. இது, உணர்ச்சி மறைத்தல் (Emotional masking) எனப்படும் உளவியல் விளக்கத்திற்கு ஒத்ததாகும். உண்மையான உணர்வுகளை மறைத்து, ஒரு செயற்கை வெளிப்பாட்டைக் காட்டுவது.
இத்தகைய வெளிப்பாடுகள் பெரும்பாலும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகள், நாணம், மரியாதை, மற்றும் பிறர் பார்வை ஆகிய காரணங்களால் ஏற்படுகின்றன. குறிப்பாகத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்கள் தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதில் பெரிதும் தயக்கம் காட்டுவர். இது நம் பாரம்பரியமுமாகும். இதனை உளவியல் அடிப்படையில் உள் உணர்ச்சிக் கட்டுப்பாடு (Internal emotional regulation) எனலாம். உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தாமல் உள்ளுக்குள் கட்டுப்படுத்துவது காதலின் ஒரு பாரம்பரியமான தன்மை.
இங்கு முக்கியமாக, காதலர் தன் உணர்வை வெளியில் காட்டவில்லை என்றாலும், அவர் பார்வையில் ஒரு சிறிய மாற்றம்கூட உணர்ச்சி நிரம்பியதாய் இருக்கக் கூடும். இவற்றை ‘நுண் வெளிப்பாடுகள்’ (Micro expressions) என்று உளவியல் வரையறை செய்கிறது. சில நொடிகளில் வெளிப்படும் முக அசைவுகள், அவர் உண்மையில் என்ன உணர்கிறார் என்பதை வெளிக்காட்டும்.
“காதலார் கண்ணே உள” என்ற வரி, இந்தச் செயற்கைப் பார்வை, உண்மையான காதலின் வெளிப்பாடாகவே இருக்கிறது என்பதைக் கூறுகிறது. இது நெருக்கத்தின் முரண்பாடு (Paradox of intimacy) எனும் உளவியல் உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது. காதலின் ஆழமான உணர்வுகள், சில சமயங்களில் வெளிப்படாதபோதே நம்மால் அவற்றை உணர முடிகிறது.
இந்தச் செயற்கையான ஒட்டுமொத்தப் பார்வை, இருவருக்குள்ளான இரகசிய உறவினைக் குறிக்கிறது. இருவரும் பொதுமக்கள் மத்தியில் இருக்கும்போது, அவர்கள் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால், ஒரு ‘பொதுநோக்கு’ போன்றதிலே அவர்கள் காதல் பரிமாறப்படுகிறது. இந்தத் தொடர்பு வெளிப்படாத, ஆனால் உறுதியான தொடர்பு ஆகும்.
இந்தத் திருக்குறள், காதலில் ஏற்படும் வெளிப்படாத உணர்வுகளின் உளவியல் இயல்பைத் துல்லியமாக எடுத்துரைக்கிறது. காதலர் ஒருவர், புறத்தில் அயலவர்போல் நடந்தாலும், அந்த பார்வை ஒரு காதலின் வெளிப்பாடாகவே இருப்பது உண்மை. இது ஒரு காதலின் நுண்மையான உணர்வுப் போக்கையும், சமூகப் பொறுப்பினையும் ஒன்றாகக் கட்டமைக்கும் உளவியல் சித்திரமாகும். காதல் என்பது உணர்வின் வெளிப்பாடுகளின் மேற்பரப்பு அல்ல, அது உள்ளத்தின் மெளனக் கலந்த இசை என்று தோழர் வள்ளுவர் நமக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.
கண்ணொடு கண்இணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல
காதலர்களில் ஒருவருக்கொருவர் கண்களோடு பேசிவிட்டால், பின்னர் வார்த்தைகள் தேவையில்லை. அந்தப் பார்வை, மனத்தின் ஆழமான உணர்வுகளையும் பாசத்தையும் அன்பையும் முழுமையாக வெளிப்படுத்தும். அது சொல்ல வேண்டியதை முன்னதாகவே கூறி விடுகிறது. இவ்வாறு, பார்வை உணர்வின் மொழியாக மாறி, வார்த்தைகளின் உதவியின்றி உண்மையைத் தெரிவிக்கிறது. காதலர்களின் கண்கள் பேசும்போது, மனம் உணர்ந்ததை நேரடியாகப் பரிமாறிக்கொள்ள முடிகிறது. இதனால், அந்தத் தொடர்பு மிக நெருக்கமானதும் உண்மையானதும் ஆகிறது. வார்த்தைகளால் முடியாததைப் பார்வை செய்து முடிக்கின்றது.
வள்ளுவர் இந்தக் குறளில், காதல் உணர்வுகள் எந்த வடிவில் மிகுதியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைக் கூறுகிறார். புனிதமான பார்வைகள், வார்த்தைகளின் தேவை இல்லாமலேயே காதலை வெளிப்படுத்திவிடும். இதனை உளவியல்துறையில் உடல்மொழிசார்ந்த தொடர்பு என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.
உணர்வுகள் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்லாது, உடல்மொழியாலும், குறிப்பாகக் கண்களின் நுணுக்கமான செயல்பாடுகளாலும் வெளிப்படக் கூடியவை. காதலின் முற்றிலும் நம்பிக்கையான, உண்மையான உரையாடல் கண்களிலேயே நிறைந்திருக்கும். இது நம் மூளையின் நுண்தொடர்பு மண்டலத்துடனும் தொடர்புடையது. ஒருவரின் பார்வை, அவரின் உணர்ச்சிகளை எதிராளியின் நரம்பியல் மண்டலத்தில் பிரதிபலிக்கச் செய்கிறது. இதுவே காதலர்களுக்குள் வார்த்தைகள் இல்லாவிட்டாலும் ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொள்ளும் நிலையை ஏற்படுத்துகிறது.
“கண்ணொடு கண்இணை நோக்கொக்கின்” என்பதிலேயே அதிரடித் துணிவு உள்ளது. இரண்டு கண்கள் ஒரேநேரத்தில் இணைந்து ஒன்றைப் போல் தோன்றும் போது, அது பார்வையின் பொருத்தம் மட்டுமல்ல; அது இருவிழிகளும் ஒரே உணர்வைப் பகிர்கின்றன என்பதைக் குறிக்கிறது. இதைக் கண் தொடர்பு ஒத்திசைவு அல்லது கண்பேசும் வார்த்தைகள் (Eye contact synchrony) என்றும் கூறலாம்.
இவ்வாறு கண்கள் பார்வை வாயிலாகத் நிகழும் உணர்வு பரிமாற்றம் மிக ஆழமானது. அந்த நேரத்தில் ஏற்படும் உணர்வுப் பிணைப்பு வார்த்தைகள் இல்லாமலும் மனங்களை இணைக்கும் வல்லமை பெற்றது. எவ்வளவோ கவிதைகளும் காதல் சொற்களும் இருந்தாலும், ஓர் அன்புப் பார்வையின் தாக்கத்தை அதுவே தர முடியாது. இதுவே வள்ளுவர் சொல்லும் “வாய்ச்சொற்கள் என்ன பயனும் இல” என்ற வரியின் ஆழமான உண்மையாகும்.
அதுமட்டுமல்லாமல், காதல் உணர்வுகளில் எளிமை மிக முக்கியமானது. கண்களின் உரையாடல், எதையும் அலங்கரிக்காமல் உண்மையைச் சொல்வதால்தான் அது உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பை உருவாக்குகிறது. இங்கு, ‘உணர்வின் பரிசுத்தத்தைக் காண விருப்பமுடைய ஒருவருக்குப் பார்வையே போதுமானதாக இருக்கிறது’ என்பதனை நம்மால் உணரமுடிகிறது.
இந்தத் திருக்குறள், காதல் என்பது வார்த்தைகளில் இல்லை என்பதையும், உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த கண்கள் மட்டுமே போதுமானவை என்பதையும் நுட்பமாகக் கூறுகிறது. இது மனம், நரம்பியல் அடிப்படையில் ஏற்படும் உணர்வுப் பரிமாற்றத்தின் உளவியல் இயல்பை உணர்த்துகிறது. ‘காதல்’ என்பது, மனங்களின் தொடர்பு; வார்த்தைகள் சில சமயங்களில் தேவையற்றவை. இரண்டு கண்களும் ஒரே உணர்வில் பேசும் பொழுது, மௌனமே மிகுந்த பொருள்பொதிந்த மொழியாக மாறுகிறது.
‘குறிப்பறிதல்’ அதிகாரத்தில் உள்ள பத்துக் குறட்பாக்களும் காதல்களுக்கு இடையிலான கருத்துத்தொடர்பாடலில் மௌன ஊடகங்களின் பங்களிப்புப் பற்றி நமக்குக் கற்பித்துள்ளன.
– – –