இருவர் உள்ளத்தில் மட்டுமே பொதித்து வைக்கப்பட்டிருந்த இரகசியங்கள் அவ்விருவரின் மெய்ப்பாடுகள், செயல்பாடுகளின் வழியாகப் பிறர் அறியநேர்ந்து, அவர்கள் அந்த இரகசியங்களை ‘இட்டுக்கட்டி’, ‘ஊதிப்பெருக்கி’ ஊர் முழுக்கப் பரப்புவதால் அவ்விருவரின் மனமும் கலங்கும். ஓர் இரகசியம் அம்பலமாவதால் பிறருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும். ஆனால், அந்த இரகசியத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு மனக்கொந்தளிப்பைத் தரும்.
திருக்குறள் இன்பத்துப் பாலில் ‘களவியல்’ என்ற பகுதியில் ஏழாவது அதிகாரமாக இடம்பெற்றிருப்பது ‘அலரறிவுறுத்தல்’ ஆகும். புறணி பேசுதலில் உண்மையும் புனைவும் சமஅளவில் கலந்தே இருக்கும். அதனால், ‘புறணி’ என்பது தூய பொய்யும் அல்ல, தூய மெய்யும் அல்ல.
அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப்
பலரறியார் பாக்கியத் தால்
தன்னுடைய காதல் ஊரெங்கும் பேசப்படும் விஷயமாகிவிட்டதால்தான் தன்னுடைய உயிர் இன்னும் நிலைத்து உள்ளது என்று காதலன் கூறுகிறான். மக்கள் அவன் காதலைப் பற்றிப் பேசுவது அவனுக்குப் பெருமையையும் உயிர்க்குத் துணையையும் அளிக்கிறது. அவனைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் இதன் உண்மையான காரணத்தையும் அவன் உள்ளத்திலிருக்கும் ஆழ்ந்த காதலையும் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஆனால், அவன் இதையே தன் பாக்கியமாகக் கருதுகிறான். அதாவது, காதல் நிறைவேறாவிட்டாலும் அதன் நினைவு மற்றவர்களின் வாய்மூலம் நிலைப்பது அவனுக்கு மகிழ்ச்சியான சாதனையாகிறது.
இந்தக் குறளில், காதலின் உள் வேதனையும் அதன் வெளிப்பாடுகள் சமூகத்தில் எப்படிக் கவனிக்கப்படாமலோ, புரியப்படாமலோ தானாக மறைந்துபோகின்றன என்பதையும் அதற்குக் காரணமாக உள்ள மனத்திறனையும் பாக்கியத்தையும் திருவள்ளுவர் நுணுக்கமாகச் சொல்லுகிறார். இது மனவியல் பக்கத்தில், உணர்வுகளை அடக்கி வைக்கும் திறனைப் பற்றியும் சமூகத்தில் உணர்ச்சி மறைத்தல் (Emotional masking) எனப்படும் ஒளிவு முறைமையைக் குறித்தும் பேசுகிறது.
“அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும்” என்ற வரியில், ஒரு நபர் காதலால் ஏற்படும் ஆழமான மனவலியைப் பற்றிக் கூறப்படுகின்றது. காதலின் பிரிவால் ஏற்பட்ட வேதனை, மனத்தின் ஆழத்திலிருந்து “அலரெழ” – அதாவது பொங்கி வெளிப்பட விரும்பும் வேதனையாக எழுகிறது. இது நம் உயிரையே ஆபத்தில் ஆழ்த்தும் அளவுக்குத் தீவிரமாக இருக்கலாம். உளவியல் அடிப்படையில் இதை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு (Emotional turmoil) அல்லது உள் முரண்பாடு (Internal conflict) எனலாம். ஆனால், அந்த வேதனை நம் உயிரைப் போக்காமல் நிற்கும். அது எப்படிச் சாத்தியமாகிறது?
இதற்குப் பதில், இரண்டாவது வரியில் வருகிறது – “பலரறியார் பாக்கியத்தால்”. நம் பாக்கியம் காரணமாகவே, அந்த வேதனை வெளிப்படாமல் தடுக்கப்படுகிறது. இது உளவியல் அடிப்படையில் மிக முக்கியமான புள்ளி. சில நபர்கள், தங்களுடைய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தாமல், அதை உள்ளேயே அடக்கி வைத்துக்கொள்ளும் திறனைக் கொண்டிருப்பார்கள். இது மனதார்ந்த கட்டுப்பாடாகவும் (Emotional regulation) புரிந்து கொள்ளலாம்.
இந்த வகையான கட்டுப்பாடு பலருக்கு இல்லை. அதனால்தான், அந்த நபரின் உள்ளத்தில் எவ்வளவு கொந்தளிப்பு நடக்கிறது என்பதைப் பலர் அறியமாட்டார்கள். அவர்கள் அதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அந்த நபர் அமைதியாக இருக்கிறார் என நினைக்கிறார்கள்.
அறியாதவர்கள் பார்வையில், காதலால் வேதனைப்பட்ட நபர் சாதாரணமாகவே இருக்கிறார் எனத் தோன்றலாம். ஆனால், உண்மையில், அந்த நபர் மிகுந்த உள் நெருப்பில் சிக்கியிருப்பார். இதனால்தான், சில நேரங்களில் மன அழுத்தத்தில் இருக்கும் ஒருவர், வெளியிலோ சிரிப்புடன் இருக்கலாம்; ஆனால், உள்ளுக்குள் கொந்தளிப்பில் இருக்கலாம். இது புன்னகை மனச்சோர்வு (Smiling depression) எனப்படும் உளவியல் நிலைக்கு ஒப்பானது.
தோழர் வள்ளுவர் இந்தக் குறளில், காதல், வேதனை, மனவலிப்பு, பாக்கியம் மற்றும் உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே வரியில் நுட்பமாகப் பேசுகிறார். ஒருவர் தம் வேதனையை வெளிக்கொணராமல், அதை எதிர்கொள்வது மனவலிமையின் அறிகுறியாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்த வெளிப்பாடின்றிப் பிறரால் அந்த வேதனையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பது உண்மை. உளவியல் அடிப்படையில் இது மிக முக்கியமானக் கருத்து. மனத்தின் உள் நிலையை வெளிப்படையாக அறிய முடியாததனால், பலர் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் விடுகிறார்கள். இக்குறள், காதலின் ஆழமான உளவியல் தன்மையை மிக அழகாகவும் ஆழமாகவும் எடுத்துரைத்துள்ளது.
மலரன்ன கண்ணாள் அருமை அறியாது
அலரெமக்கு ஈந்ததிவ் வூர்
காதலன் தன் காதலி மலர் போன்ற அழகிய கண்களைக் கொண்டவள் என்பதை நினைவுகூர்ந்தபடியே, அவளை நேரில் காணும் வாய்ப்புத் தன்னிடம் இல்லை என்பதை உணர்கிறான். ஆனால், இதை அறியாமல் ஊர்மக்கள் அவர்களின் காதல் குறித்துப் பேசுகிறார்கள். அவர்கள் பேச்சுகள் அவனைத் துன்பப்படுத்தாமல், மாறாக நன்மையையே அளிக்கின்றன. ஏனெனில், அந்தப் பேச்சுகள் அவன் காதலியை நினைவூட்டுகின்றன. அவளைப் பற்றிய அவனின் நினைவுகள் அவன் மனத்தை உயிர்ப்பிக்கின்றன. எனவே, ஊரின் பேச்சுகள் அவர்களது காதலுக்குத் துணையாகவும் ஆறுதலாகவும் மாறுகின்றன.
இங்கு காதலின் ஆழமும் சமூகத்தின் மேலோட்ட பார்வையும் உணர்வுகளின் மறைமுகத் தன்மையும் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார். இந்தக் குறளை உளவியல் கோணத்தில் அணுகும்போது, மனிதனின் மனநிலையைச் சமூகப் புரிதலின் வரம்பு குறித்தும் சமூகத்திலுள்ள தவறான தீர்ப்பு (Misjudgment) அல்லது மேலோட்டமான மதிப்பீடு (Superficial evaluation) சார்ந்தும் பேச முடிகிறது.
“மலரன்ன கண்ணாள்” எனக் கூறுவது, காதலியின் பார்வை, அழகு, நற்பண்புகளைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. “மலர்” என்பது இங்கு வடிவ அழகு மட்டுமல்ல; அதன் பின்னால் உள்ள மென்மை, பாசம், சிந்தனை, உணர்ச்சி என்பவையும் குறிக்கிறது. அந்தப் பெண் மிக அருமையானவள், உண்மையான காதலைக் கொண்டவள்.
“அருமை அறியாது” – சமூகத்தின் பார்வை அவளது உண்மையான உள்ளத்தை அறிந்ததில்லை. இது ஒரு புலனுணர்வுச் சார்பு (Perceptual bias). மனவியல் அடிப்படையில் கூறப்பட்டால், சமூகத்தில் உள்ளவர்கள், ஒருவர் பற்றிய மேலோட்டமான தகவல்களின் அடிப்படையில் முடிவெடுக்கிறார்கள். அந்தப் பெண்ணின் அடக்கமான நடத்தை, வெளிப்படுத்தாத உணர்வுகள் அல்லது அமைதியான செயல்கள் அவரை “அருமையற்றவள்” என்று தவறாகப் புரிந்து கொள்ளத் தூண்டியிருக்கலாம்.
“அலர் எமக்கு ஈந்ததிவ் வூர்” – இங்கு, அந்தப் பெண் மீது தவறான விமர்சனங்களைச் செய்த இந்த ஊரார், காதலருக்கேனும் எதிர்பாராத வகையில் உதவியாகியிருக்கிறார்கள். இங்கு நாம் தலைகீழ் உளவியல் (Reverse psychology) போன்ற உளவியல் நிலையைக் காணலாம். பொதுவாக, விமர்சனங்கள், அவமதிப்பு போன்றவை ஒருவர் மீது பாசம் கொண்டவருக்கு அவள்மீது அதிக பற்றுதலை உருவாக்கலாம். இதுவே, சில நேரங்களில் காதலின் தீவிரத்தை மிகுதிப்படுத்தும்.
எதைக் கண்டதும் கேட்டதும் உண்மை என நினைக்கும் சமூகத்தின் பழக்க வழக்கங்கள் அனைத்தும் இக்குறளில் அடங்கியுள்ளன. அந்த ஊரார் அந்தப் பெண்ணின் உள்மனத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமையால், அவள்மீது குற்றம் சுமத்துகிறார்கள். ஆனால், அந்த விமர்சனங்கள் காதலருக்கு அவளை வலியுறுத்தும் காரணமாகின்றன.
இக்குறள் உணர்வுகளை நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறது. மனிதன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தாததாலோ, பிறர் அவற்றைக் கவனிக்கத் தவறுவதாலோ, சமூகத்தில் தவறான புரிதல்கள் உருவாகின்றன. ஒருவரது உண்மையான அடையாளம், நேர்மையான மனநிலை பலரால் புரிந்து கொள்ளப்படாமை ஓர் உணர்ச்சித் துண்டிப்பை (Emotional disconnect) உருவாக்குகிறது. ஆனால், அதே துண்டிப்பு காதலின் ஆழத்தை உணர்த்தும் ஒரு வலிமையான வெளிப்பாடாகவும் உறவின் நெருக்கத்தை வளர்க்கும் தூண்டுதலாகவும் விளங்குகிறது. இது காதலின் உள் யுத்தமும் சமூகத்தின் புற மறுப்பும் இடையே ஏற்படும் உணர்வுப் போராட்டத்தின் நுட்பமான உளவியல் ஆகும்.
உறாஅதோ ஊரறிந்த கெளவை அதனைப்
பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து
காதலன் – காதலிக்கு இடையே உள்ள காதலை ஊர்மக்கள் அறிந்து பேசத் தொடங்கியதும் அது ஒரு நன்மையாக மாறிவிட்டது என்பதே. முன்பு, “இந்தக் காதல் திருமணமாக முடியுமா?” என்ற ஐயம் இருந்தது. ஆனால், ஊர் முழுவதும் அதைப் பற்றிப் பேசுவதால், அந்த ஐயம் நீங்கி, திருமணம் நடந்துவிட்டது போன்ற மனநிறைவு ஏற்பட்டது. அதாவது, மக்கள் அவர்களது காதலை ஏற்றுக் கொண்டது போல் உணர்வு ஏற்பட்டதால், காதலன் மனத்தில் நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் பெருகுகிறது. அவன் இதையே தன் வாழ்க்கையின் சிறந்த நிகழ்வாக உணர்கிறான்.
இதில் ஒரு நுட்பமான மனஉணர்வை, வெளிப்படையாகக் கூறாமல், மறைமுகமாக எடுத்துரைக்கிறார். இது காதலின்போது ஏற்படும் சமூக அழுத்தங்களை, குற்றவுணர்வுகளை மற்றும் அதன்வழி உருவாகும் உளவியல் மாற்றங்களைச் சித்தரிக்கிறது. காதல் என்பது மனித மனத்தில் மிக ஆழமான உணர்வாக இருக்கிறது. அதற்கு எதிராகச் சமூக விமர்சனம் எழும்பும்போது உள்ளத்தில் ஏற்படும் நிலைமைகள் இக்குறளில் ஆழமாக வெளிப்பட்டுள்ளது.
இங்குக் “கெளவை” என்பது ஊரார் பேசும் அலரழிப்பு அல்லது நிந்தனை. பொதுவாகக் காதலில் இருப்பவர் ஒருவருக்கொருவர் வெளிப்படையாக இருத்தல் அல்லது சமூக ஒழுங்குகள் புறக்கணிப்பது போன்ற காரணங்களால், ஊரார் பேசும் வாய்மொழிகள் உருவாகும். சமூகக் கடிதங்களாகப் பரவும் இந்தக் கெளவைகள், மனத்தில் தவறான உணர்வினை உருவாக்குகின்றன.
அதற்குப் பிறகு வரும் பாகம் “அதனைப் பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து” என்பது தான் மனவியலின் உச்சக் கோட்பாடு. இந்த வார்த்தைகள், மனம் எப்படி ஒரு அபத்தமான விசயத்தையே, இன்பமாக மாற்றிக் கொள்ளுகிறது என்பதைப் புகழ்கின்றன.
இங்குக் காதலர் ஒருவர், கெளவையை — அண்டைவர்கள் சொல்லும் விமர்சனத்தை — உண்மையில் இழிவாக உணராமல், அதில் ஒரு நன்மையைக் காண்கிறார். இது அறிவாற்றல் மாறுபாடு (Cognitive dissonance) எனப்படும் உளவியல் கருத்துடன் தொடர்புடையது.
ஒரு புறம், சமூக அலர் பேசப்படுவதால், மனத்தில் குற்றவுணர்வு உண்டாகும். ஆனால், மற்றொரு புறம், அந்தக் குற்றவுணர்வை மறைக்கவோ எதிர்கொள்ளவோ நம்மால் அதை “நல்லதாக”ப் புரிந்துகொள்வதற்கான உணர்ச்சி மறுசீரமைப்பு (Emotional reframing) நடக்கிறது. அதாவது, “இது குற்றமல்ல; இளமையிலே யாருக்கெல்லாம் காதல் வராது?” என்ற வகையில் ஒருவர் தன்னை நிமிர்த்திக் கொள்கிறார்.
“பெறாஅது பெற்றன்ன” எனும் சொற்றொடர், இன்பத்தைப் பெற முடியாத நிலையில்கூட, மனம் அதை பெற்றதுபோல ஆசைப்படும் என்ற உண்மையை நமக்குச் சொல்லுகிறது. இது மனநலம் சார்ந்த எதிர்கொள்ளலைப் பிரதிபலிக்கிறது.
ஒருவரது தனிப்பட்ட உணர்வுகள், சமூகம் எதிராக நின்றாலும் தாங்கும் சக்தி வாய்ந்தவை. ஆனால், அவை பொதுவாக வெளிப்படாது. அந்தச் சமரசம் – காதலைப் பிரபலமாகக் கொண்டாட முடியாமல், அழுத்தங்களை உள்வாங்கி, அதையே நன்மையாக மாற்றிக் கொள்வதுதான் இக்குறளின் உள் நோக்கம்.
தோழர் வள்ளுவர் இந்தக் குறளில் காதலின் சமூக எதிர்ப்புகளையும் அதனைக் கொண்டாடும் மனப்பாங்கும் அதனுடன் சரிவரச் சமரசமடையும் உளவியல் தத்துவங்களையும் ஒரே வரியில் கூறுகிறார். உணர்வுகளை வெளிக்காட்டும் திறமை இல்லாத இடத்திலும், மனிதன் அதனுள் ஓர் இனிய உணர்வை உருவாக்கிக் கொள்கிறான். இதுவே, மனித உளவியல் சிக்கலின் ஓர் அழகிய பரிமாணமாக விளங்குகிறது.
கவ்வையால் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல்
தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து
காதலர்களின் காதல் வளர்வதற்கு ஊர்மக்கள் பேசுவது ஒரு காரணமாக இருக்கிறது. மக்கள் பேசுவது, அவர்களின் காதலைப் பற்றி ஆர்வமும் உயிரும் உள்ளதாக உணர வைக்கிறது. அவர்களின் பேச்சு இல்லையென்றால், அந்தக் காதல் சுவையற்றதாகவும் உயிரற்றதாகவும் மாறிவிடும். அதாவது, ஊரார் விமர்சனமோ, கிசுகிசுப்போ காதலின் உணர்ச்சியை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது. அவர்களின் பேச்சு காதலர்களுக்கு மகிழ்ச்சியான ஊக்கமாக மாறுகிறது. இதனால், காதல் இன்னும் இனிமையாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் உருவாகிறது என்பதே கருத்து.
இதில், காதலின் தனித்துவத்தை மிகவும் நுண்ணிய உளவியல் பார்வையில் எடுத்துரைக்கிறார். பொதுவாகக் காதல் என்பது ஒரு ஆள்திறனுள்ள, ஆழமான உணர்வு. ஆனால், அந்த உணர்வைத் தூண்டுவது மட்டுமல்ல, வளர்க்கும் சூழ்நிலைகளும் பல வகையான மனநிலைகளையும் உருவாக்குகின்றன. அந்தவகையில், “கவ்வை” – என்றால், ஊராரின் அலர், நிந்தனை, கிண்டல் எனக் கொள்ளலாம் – காதலின் பரிசுத்த உணர்வையே வலுப்படுத்தும் ஒரு வெளிச்சூழல் உந்துதலாக இங்குக் கூறப்பட்டுள்ளது.
மனவியலில், சில நேரங்களில் வெளிப்புற குற்றச்சாட்டு, விமர்சனம் அல்லது சமூக அழுத்தங்கள் ஓர் எண்ணத்தைப் பராமரிக்க அல்லது இன்னும் வலிமைப்படுத்த தூண்டுவதைக் காணலாம். இதனை உளவியல் எதிர்வினை (Psychological reactance) என அழைப்பர். ஒருவரது உணர்வுகள் எதிர்க்கப்பட்டால், அவை மாறாமல் இன்னும் வலிமையாக மாறும். இதுவே இங்குக் காதலுக்குச் சூட்டாக அமைவது “அலர்” அல்லது “கவ்வை”.
தொழிலாளர்கள் ஒரு நியாயமான விசயத்தை வலியுறுத்தும்போது எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டால், அந்தக் கோரிக்கையைப் பெரிதாக்குவதுபோல், காதலும் ஊரார் பேசுவதை எதிர்கொண்டபின், தன்னிச்சையாய் அல்ல, சமூகத்தின் எதிர்மறைப் பார்வையின் எதிராகவே தன்னைப் பாதுகாக்க முற்படுகிறது. இதுவே, இங்குக் “கவ்வையால் கவ்விது காமம்” எனக் கூறப்படுவது.
இது காதலின் உளவியல் வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கியக் கட்டமாகும். யாரும் எதுவும் பேசவில்லை எனில், காதல் ஒரு தனிமனித உணர்வாகவே சுருங்கிவிடும். சுடரேற்றும் காற்றுபோல், சமூகத்தில் பரவும் அலர், அந்த உணர்வுக்கு ஒரு வெளியுருவாகச் செயல்படுகிறது. இவ்விதமாக, உணர்வு ஓர் அனுபவப் பகிர்வாக மாறுகிறது. அதாவது, “நாம் மட்டும் இல்ல; ஊராருக்கும் இது தெரிகிறது” எனும் உணர்வு காதலை உறுதிப்படுத்துகிறது.
இதில் ‘தன்னைத் தானாக உறுதி செய்தல்’ என்ற செயல்முறை நடைபெறுகிறது. காமம் எனும் உள் உணர்வு, வெளிச்சுற்றத்தின் ஒப்புதலோ, எதிர்ப்போ மூலமாக ஆழமடைகிறது. அலர் இல்லையெனில், அது தனியாகக் குறைந்துவிடும் என்பதே இக்குறளின் சாரம்.
மனிதன் சமூகவிலங்காக இருப்பதால், தனிப்பட்ட உணர்வுகளும் பிறரின் பார்வையால் வலிமை பெறுகின்றன. காதல் என்பது தனிப்பட்டதாகத் தோன்றினாலும் அது சமூகத்தின் பார்வையில் தனக்கு இடமில்லாதபோதும்கூட, அந்த இடத்திற்காக மோதிக் கொண்டே வளர்கிறது. அலர் இன்றி இருந்தால், காதல் ஏற்கனவே சாதிக்கப்பட்டதைப் போல் சுருங்கவும் வாய்ப்பு உள்ளது. இது உணர்ச்சி வலுவூட்டல் (Emotional reinforcement) இல்லாத தனிமையை எடுத்துக் காட்டுகிறது.
தோழர் வள்ளுவர் இக்குறளில் காதல் என்பது தனிமனித உணர்வாகத் தோன்றினாலும் அது சமூக ஊக்கத்தினால் வலிமை பெறும் எனும் உளவியல் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். ‘கவ்வை’ எனும் அலர் இல்லையெனில், காதல் தன்மை இழக்கிறது எனும் செய்தி, உணர்வுகள் எப்படி வெளிச்சூழலால் செறிவடைகின்றன என்பதற்கான அழகிய சான்றாகத் திகழ்கிறது.
களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம்
வெளிப்படுந் தோறும் இனிது
கள் (மதுபானம்) அருந்துவோருக்கு அதை அருந்தும் போதே மகிழ்ச்சி ஏற்படும் போல, தன் காதல் ஊர்மக்கள் வாயிலாகப் பேசப்படும் ஒவ்வொரு நேரத்திலும் மனத்தில் இனிமையும் மகிழ்ச்சியும் உருவாகிறது என்கிறான் காதலன். ஊரார் பேசுவது அவனுக்குத் துன்பம் அளிக்காமல், மாறாகக் காதலின் மகிழ்ச்சியை மேலும் மிகுதிப்படுத்துகிறது. அவனது காதல் ஒரு தனிப்பட்ட உணர்ச்சி மட்டுமல்ல, அதை மற்றவர்கள் பேசுவதால் அது உயிர் பெற்றதாகவும் பெருமை பெற்றதாகவும் உணரப்படுகிறது. இதனால், காதலன் தன் காதலைக் ‘கள்’ போல் இனிமையாக அனுபவிக்கிறான்.
திருவள்ளுவர் இக்குறட்பாவில், மனித மனத்தின் மிக நுணுக்கமான உணர்வுகள் – காதல் மற்றும் காம உணர்வுகள் – வெளிப்படும்போது ஏற்படும் உள் மாற்றங்களை உளவியலின் அடிப்படையில் விளக்குகிறார். குறிப்பாக, ஒரு காதலரின் உள்ளுணர்வுகள் வெளிக்காட்டப்படும்போது, அதில் காணப்படும் இனிமை மற்றும் அதனை மீண்டும் மீண்டும் தேடும் மனநிலை குறித்து இக்குறள் பேசுகிறது.
“களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால்…” எனும் வரியில், காதலின் அனுபவம் கள்ளுண்ணும் தருணத்தை ஒத்ததாகக் கூறப்படுகின்றது. நமது உணர்வுகளில் காதல் ஒரு தனித்துவம் வாய்ந்ததாகும். அது மனத்தில் மயக்கத்தையும் சில சமயங்களில் ஒருவித திருப்தியான வலியையும் ஏற்படுத்தும். இது ஒருவரைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்தும். அதுபோல், ஒருமுறை காதலால் ஏற்படும் உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகள் வெளிப்பட்டவுடன், அந்த அனுபவம் மிகவும் இனிமையாகத் தோன்றுகிறது. அதன் காரணமாகவே, அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் மீண்டும் விரும்பும் மனநிலை உருவாகிறது.
“காமம் வெளிப்படுந் தோறும் இனிது” என்பது உளவியலுக்கு மிக அருகில் உள்ளது. காதலின் உணர்வுகள் உள்ளே அடக்கப்படும் போதெல்லாம், மனத்தில் அழுத்தம் உருவாகிறது. ஆனால், அந்த உணர்வுகள் வெளிக்காட்டப்படும்போது ஓர் உள் சுதந்திரமும் மனத்திற்கான ஓரளவு திகட்டலற்ற இன்பமும் ஏற்படுகிறது. இதனை மனவியலாளர்கள் ‘உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் ஏற்படும் சுத்திகரிப்பு’ என்கின்றனர்.
அதே நேரத்தில், அந்த வெளிப்பாடுகள் எப்போதும் எல்லையைத் தாண்டிவிடாமல் இருந்தால், அது ஒரு நேர்மறை வலுவூட்டலாக (Positive reinforcement) மாறுகிறது. அதாவது, வெளிப்படும் ஒவ்வொரு காதல் அனுபவமும் மனத்தில் ஓர் இனிமையை ஏற்படுத்தி, அதனை மீண்டும் விரும்பத் தூண்டுகிறது.
இக்குறளின் முக்கியமான உளவியல் உண்மை என்னவெனில், காதலின் வெளிப்பாடுகள் ஒருமுறை சந்திக்கப்படும்போது, அதில் ஒரு மனவசியம் உருவாகிறது. அது போலவே, கள்ளுண்ணும் ஒருவன், மயக்கத்தின் சுகத்தைத் தனியாக விரும்புகிறான். அதேபோல், காதலனும் (அல்லது காதலியும்), வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு காதல் தருணத்தையும் இனிமையாய்க் காண்கிறார். இது நடத்தைச் சீரமைப்பு (Behavioral conditioning) எனப்படும் செயல்முறை. ஒரு செயல் ஒருவருக்கு நலன்புரியதென எண்ணப்பட்டால், அதே செயலை மீண்டும் செய்யவேண்டும் என மனம் தூண்டப்படுகிறது.
இத்திருக்குறள், காதல் என்பது ஒரு மயக்கமூட்டும் உணர்வு என உணர்த்துகிறது. அதைத் தணிக்காதே, மறக்காதே, மறைக்காதே என உட்பொருளாகவும் கூறுகிறது. உளவியலின் மொழியில், காதலின் வெளிப்பாடு மன அழுத்தத்தை வெளியேற்றும் ‘வால்வு’ போலச் செயல்படுகிறது. அந்த உணர்வின் இனிமை ஒருமுறை அறியப்பட்டதும் அது மீண்டும் மீண்டும் தேடப்படும் ஒருவித உள்ளுணர்வு விருப்பமாக மாறிவிடுகிறது.
இவ்வாறு, காதலும், அதன் வெளிப்பாடுகளும், அந்த அனுபவத்தின் இனிமையும் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு மனவியல் வலையத்தை உருவாக்குகின்றன, அதனைத் தோழர் வள்ளுவர் அழகாகவும் சுருக்கமாகவும் இக்குறளில் பதிவு செய்துள்ளார்.
கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்
திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று
காதலன் அவனும் அவனுடைய காதலியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்ததும் பேசிக் கொண்டதும் மிகச் சிறிய நேரம் மட்டுமே என்கிறான். ஆனால், அந்தச் சிறிய சம்பவம்கூட ஊர்மக்களிடையே பெரும் பரபரப்பாகி விட்டது. அவர் அதை “நிலவைப் பாம்பு பிடித்தது போல்” என ஒப்பிடுகிறார்.
அதாவது, ஒரு சிறு விஷயம்கூட ஊர் முழுக்க ஆச்சரியத்துடன் பரவி விட்டது என்பதைக் காட்டுகிறார். இதன் மூலம் ஊராரின் ஆர்வம், கிசுகிசுப்பு மற்றும் காதல் பற்றிய பெரும் பேச்சு வெளிப்படுகிறது. சிறு சம்பவம்கூடப் பெரிதாகப் பேசப்படும் ஊர் வாழ்க்கையின் இயல்பை இவ்வரிகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இக்குறளில் தோழர் வள்ளுவர், காதலின் வேகத்தையும் அதன் சமூக விளைவுகளையும் உளவியல் அடிப்படையில் ஆழமான சிந்தனையோடு வெளிப்படுத்துகிறார். “கண்டது மன்னும் ஒருநாள்” என்ற வரியால், காதலர் ஒருவரை ஒரே ஒரு நாளில் மட்டும் பார்த்த அனுபவம், எண்ணிக்கையில் மிகக் குறைவானதாக இருந்தாலும் அதன் தாக்கம் மிகப் பெரியது என்பதைத் தெரிவிக்கின்றார்.
மனித மனம் உணர்ச்சிகளால் இயக்கப்படும் இயந்திரம். குறிப்பாகக் காதல் உணர்வு, சிலவேளை நேரில் நிகழாமல், ஒரு பார்வையால், ஒரு புன்னகையால், ஒரு நிமிடக் கவனத்தால் தோன்றி வளரக் கூடியது. இதனை ‘முத்திரை விளைவு’ (Imprinting effect) என உளவியல் கூறுகிறது. அந்த ஒரேநாள் பார்வையே, காதலரின் உள்ளத்தை முழுவதும் ஆக்கிரமிக்கக்கூடிய ஆற்றல் பெற்றதாக மாறுகிறது.
“அலர்மன்னும் திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று” எனும் வரியால், அந்தக் குறுகிய சந்திப்பிலேயே, ஊரெங்கும் பரவி விடும் பேச்சுக்களை தோழர் வள்ளுவர் ஒப்பீடாகச் சொல்கிறார். பாம்பு திங்களைக் (சந்திரனை) விழுங்கும் போது அது ஒரு பார்வைதான் – உண்மையில் பாம்பு இல்லை; ஆனால், அதன் விளைவாக உலகம் சுருங்கி, இருள் சூழ்கிறது. இதுபோல், காதலரைக் கண்டது, உண்மையிலேயே சின்ன சம்பவமாக இருந்தாலும் அதைச் சுற்றிய அலர்கள் ஊரெங்கும் பரவிச் சீரழியும் தன்மை கொண்டதாக்கி விடுகின்றன.
உளவியலின் சமூக அம்சத்தில், சமூகப் பார்வை (Social perception) மற்றும் வதந்தி உளவியல் (Rumor psychology) முக்கியமானவை. ஒரு காதல் நிகழ்வைச் சூழ்ந்து பிறரும் எண்ணம் சொல்லும் போது, உண்மை, வாய்மொழியின் தாக்கத்தில் வேறு விதமாக உருவாகிறது. ஒரு பாம்பு நிலாவை விழுங்கியதாகும் பேச்சு போலவே, காதல் உணர்வுகள் ஊரார் வாயிலாகத் திரிபாகிப் பரவுகிறது.
அந்தச் சந்திப்பு எளிதானதாக இருந்தாலும் அதன் பின்விளைவுகள் காதலரின் மனத்தில் மிகுந்த அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. ஊடுருவும் எண்ணங்கள் (Intrusive thoughts) என்ற வகையான எண்ணங்கள், ஒருவரின் தனிப்பட்ட அனுபவத்தை, சமூக மறுப்பால் நெருக்கடியாக்கும். இதில், காதலன், காதலி ஆகியோருள் ஒருவர் தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியிலிருந்து துரத்தப்படுகிறவர் போல உணரக் கூடும்.
இக்குறள், ஒரு காதல் அனுபவத்தின் உணர்ச்சி ஆழத்தையும் அதன் வெளிக்காணும் தாக்கத்தையும் அழகாக விளக்குகிறது. ஒருநாள் மட்டுமே நிகழ்ந்த பார்வை சம்பவம், பாம்பு திங்களை விழுங்கியதுபோல் ஊரெங்கும் பேசப்படும் ஒரு சமூக நிகழ்வாக மாறுகிறது. இது உணர்வுகளின் இயல்பையும் சமூகக் கலந்துரையாடலின் தாக்கத்தையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தும் உளவியல் காட்சியாகவே அமைந்துள்ளது.
தோழர் வள்ளுவர் இந்தக் குறட்பாவின் வழியாகக் காதலின் தனிப்பட்ட இனிமையைப் பாதுகாப்பதற்கான நுண்ணுணர்வையும் அதனைச் சுற்றிய சமூக அலரின் தீவிரத்தையும் எச்சரிக்கையாகக் கூறுகிறார்.
ஊரவர் கெளவை எருவாக அன்னைசொல்
நீராக நீளும்இந் நோய்
காதலன் தன் காதல் ஒரு பயிர் போல வளர்கிறது என்கிறான். ஊர்ப் பெண்கள் பேசும் பேச்சு அந்தப் பயிருக்கு உரமாகச் செயல்படுகிறது. அதாவது, அவர்கள் காதல் பற்றிப் பேசுவதால் அது மேலும் வலுவாகிறது. அதேநேரத்தில், தாயின் தடைச்சொல் நீராகி அந்தப் பயிரை வளர்க்கிறது. வெளிப்படையாக தடை செய்தாலும் அந்தத் தடைவே காதலைப் பற்றிய நினைவுகளை அதிகரிக்கச் செய்கிறது. இதன் மூலம், காதல் விமர்சனத்தாலும் எதிர்ப்பாலும்கூட வலிமை பெறுகிறது என்பதே கருத்து. காதல் உணர்வு தடுக்க முடியாத இயற்கை வளர்ச்சி என இவ்வரிகள் அழகாகச் சொல்கின்றன.
இங்கு, காதல் உணர்வும் அதன் வெளிப்பாடுகளும் தனிநபரின் மனத்தில் எவ்வாறு செழித்து வளர்கின்றன என்பதை உளவியல் அடிப்படையில், மிக அழுத்தமான முறையில் சித்தரிக்கின்றார். காதல் என்பது ஒரு நெகிழ்வான மனநிலை; அது வெளிப்படையான ஆதரவினாலும் எதிர்ப்பினாலும் வலுப்பெறக் கூடியது.
இந்தக் குறளில், காதலனின் மனத்தில் விழுந்திருக்கும் காம நோய் (அதாவது காதலால் ஏற்பட்ட ஆழமான உணர்வுப் பிடிப்பு) எவ்வாறு சமூகமும் குடும்பமும் எதிராகச் சொல்வதால்கூடத் தணியாமல் வளர்கிறது என்பதே தத்துவமாகவும் உளவியல் உண்மையாகவும் கூறப்படுகிறது.
முதலில், “ஊரவர் கெளவை எருவாக” என்ற வரியில், காதலனின் நிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் ஊரார் பேசும் கெளவை, அவனது காதல் உணர்வுக்கு எதிரான விமர்சனமாகிறது. ஆனால், அந்த விமர்சனம் காதலனைச் சோர்வடையச் செய்வதற்குப் பதிலாக, அவனது காதலைத் தூண்டும் உரமாகச் (fertilizer) செயல்படுகிறது. இது ஒரு முக்கிய உளவியல் அம்சமாகும்.
உளவியல் எதிர்வினை (Psychological Reactance) எனும் தன்மையின்படி, ஒருவர் எதிர்ப்பைச் சந்திக்கையில், அந்த எதிர்ப்பே அவரின் விருப்பத்தை உறுதிப் படுத்தும். அதேபோல், “அன்னைசொல் நீராக” என்கிற வரி, காதலனின் தாயார் அவனை மடமையுடன் கண்டிக்கின்ற பொழுது அவளது கடும் வார்த்தைகள், காதல் நோயுக்குக் குளிர்ந்த நீராக மாறுகின்றன. அதாவது, காதலைக் குறைக்கும் நோக்கில் சொல்வதெல்லாம், உண்மையில் அந்த உணர்வை வளர்க்கும் ஊட்டச் சத்துக்களாக மாறுகிறது.
இது உணர்ச்சி எதிர்ப்பு வலுப்பெறுதல் (Emotional resistance strengthening) எனப்படும் உளவியல் விளைவைக் குறிக்கிறது. காதலனின் மனம், எதிர்மறையான சூழ்நிலைகளிலும் தனக்குள் உள்ள உணர்வுகளைத் தாழ்த்தாமல், ஊக்குவிக் கின்றது.
இக்காதல் நோய் ஒரு மனநிலை. இது உடலின் நோயல்ல, மனத்தின் பிடிப்பு. காதல் தொடர்புடைய மன நோய்கள், குறிப்பாக வெறித்தனமான காதல் கோளாறு (Obsessive love disorder) போன்றவை, நபர் எதிர்ப்பையும் சமரசமாக ஏற்றுக் கொள்வதில்லை.
இதில், காதலனின் நெஞ்சில் ஏற்பட்ட காதல், பொது மக்களின் விமர்சனமும் தாயின் கட்டுப்பாடும்கூட அவனைத் தடுக்க முடியாமல் இருக்கின்றது. மாறாக, இவை எல்லாம் உணர்ச்சியை வளர்க்க உதவும் எரிபொருள் போலச் செயல்படுகின்றன.
திருவள்ளுவர், இக்குறளில் உணர்வுகளின் உண்மை இயல்பை மிக நேர்த்தியாகக் கூறுகிறார். காதல் உணர்வுகள் அடக்கப்படுவதால் குறையும் அல்ல, மாறாக, தடைப்பட்ட போதுதான் அது தீவிரமடைகின்றது. ஊரார் கூறும் கெளவை மற்றும் தாயின் கண்டிப்பும் காதல் நோய்க்கு உரிய உணவாக, நீராக மாறுகின்றன.
இதுவே காதலின் உளவியல் – உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது; அதன் மீது எதிர்ப்பு நிகழ்ந்தால்கூட அது வளர்கிறது. இது மனித மனத்தின் உணர்வுப் பரிணாமத்திற்கான அழகிய வெளிப்பாடாகும்.
நெய்யால் எரிநுதுப்பேம் என்றற்றால் கெளவையால்
காமம் நுதுப்பேம் எனல்
ஊர்மக்கள் தங்களின் விமர்சனம், அலர் ஆகியனவற்றால் காதலர்களின் காதலை அழித்து விடலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால், அது முடியாதது என்று தோழர் வள்ளுவர் சொல்கிறார். இதை அவர் “நெய்யை ஊற்றி நெருப்பை அணைப்பது” என ஒப்பிடுகிறார். அதாவது, நெய் ஊற்றினால் நெருப்பு அணையாது, மாறாக அது மேலும் எரியும். அதுபோல, ஊரார் பேசுவதாலும் குற்றம், குறை கூறுவதாலும் காதல் அழிவதில்லை; மாறாக அது இன்னும் ஆழமாகவும் வலிமையாகவும் மாறுகிறது. உண்மையான காதலை எந்த எதிர்ப்பும் தடுக்க முடியாது என்பதே தோழர் வள்ளுவரின் கருத்தாகும்.
இங்கு காதலின் உளவியல் தன்மையை மிக நுணுக்கமாகப் பிரதிபலிக்கின்றார். மனித மனம் உணர்வுகளால் ஆட்பட்ட ஒன்று. அதில், காதல், காமம் போன்ற உணர்வுகள் ஆழமாகக் குடிபுகுந்திருக்கும். இவை வெளிப்படுவதைத் தடுக்க, பல்வேறு சமுதாய கட்டுப்பாடுகள், விமர்சனங்கள், எதிர்ப்புகள் இருப்பினும் உணர்வுகளின் இயற்கையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதென்பதே இக்குறளின் ஆழமான உண்மை.
இந்தக் குறளில் “அலர் கூறுவதால் காமத்தை அடக்குவோம்” என்று நினைப்பது, “நெய்யால் நெருப்பை அணைப்போம்” என்று எண்ணுவதைப் போன்றதென்று திருவள்ளுவர் நம்மை எச்சரிக்கிறார். இது உளவியல் எதிர்வினைத் தத்துவத்துக்கு (Psychological Reactance Theory) நேரடியாக ஒத்திருக்கிறது.
எந்தவொரு உணர்வையும் வெளிப்படுவதிலிருந்து தடுக்கும்போது, அதுவே அதிகம் தூண்டப்படுகிறது. ஒருவர் காதலில் ஆழமாக இருக்கும்போது, அவனை அழிக்கும் நோக்கில் செய்யப்படும் விமர்சனங்கள், எதிர்ப்புகள் (கெளவை) அவன் உள்ளத்தின் தீப்பற்றும் ஒரு நெய்யாகவே மாறுகிறது.
மனித மனத்தின் இயல்பே உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் விதத்தில் செயல்படுகின்றது. குறிப்பாகக் காதல், காமம் போன்ற உணர்வுகள் ஒருவருடைய சுயத்தன்மையோடு கூடிவிட்டால், அதனை அடக்கவே முடியாது.
அதற்கேற்ப, காமத்தைக் கட்டுப்படுத்த ‘அலர்’ கூறுவது ஒரு புற அழுத்தம். ஆனால் அந்தப் புற அழுத்தம், நபரின் மனத்திற்குள் இருக்கும் தீயைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அதையே பெருக்கக்கூடிய ஓர் ஊக்கியாகவே அமைகிறது.
திருவள்ளுவர் கூறுவது, காதல் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட மனநிலைதான் என்றாலும், அதைச் சுற்றியுள்ள சமூகமும் குடும்பமும் தொடர்ந்து அதை விமர்சிப்பதால், அந்த நபரின் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதைப் புரிய வைக்கிறது.
இதில் காதலன் அல்லது காதலியின் மனம், அந்த அழுத்தங்களால் சுருங்காமல், மாறாக இன்னும் தீவிரமடைகின்றது. இது அடக்குவதன் மூலம் உணர்ச்சித் தீவிரம் (Emotional intensification by suppression) எனப்படும் உளவியல் மனநிலை.
மனநோயியல் ஆய்வுகளின்படி, உணர்வுகளை அழுத்துவது அதன் வெளியீட்டையே அதிகமாக்கும்.
இங்குக் காமம் ஓர் ‘உணர்வுத் தீ’; அதைப் புற விமர்சனத்தால் அணைக்க முயல்கிறோம். ஆனால், அந்த விமர்சனமே ஒரு நெய்யாய்ச் செயல்படுகிறது.
இது போன்ற மனநிலை, காதலின் ஆழத்தை விளக்கும், அது ஒழுக்கச் சட்டங்களால் கட்டுப்படாது என்றும் வெளிப்படாத குற்றவுணர்வுகளால் தணியாது என்றும் சொல்கின்றது.
இங்கு, காதல் மற்றும் காம உணர்வுகளின் ஆழத்தையும் அதன் மீது சமூக விமர்சனங்கள் கொண்ட தாக்கமும் உளவியல் நோக்கில் தெளிவாக விவரிக்கிறார். உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு அதைச் சமன்படுத்தும் முயற்சியே உண்மையான தீர்வு; அழுத்தத்தால் உணர்வுகள் நசுக்கப்படவில்லை என்றும் வள்ளுவர் நமக்குக் கூறுகிறார். உணர்வுகளின் தீயை நெய்யால் அணைக்க நினைக்கக் கூடாது!
அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார்
பலர்நாண நீத்தக் கடை
முன்னர்க் காதலர்களின் காதல் குறித்து ஊர்மக்கள் அலருடன் பேசினர். அவர்களைப் பழித்தனர். ஆனால், இன்றோ காதலி அவனை விட்டுப் போகும் வேளையிலும் “பயப்படாதே, உன்னை நான் பிரிய மாட்டேன்” என்று உறுதியளித்துச் சென்றாள். இதனால் அவனுக்குப் பெரும் மனநிம்மதி ஏற்பட்டது. காதலியின் நம்பிக்கைமிக்க வார்த்தைகள் அவனுக்குப் பலமாக மாறின. எனவே, இனி, ஊரார் என்ன பேசினாலும், அவனுக்கு வெட்கம் இல்லை. காதலின் உண்மை அவனுக்குத் தெளிவாகியுள்ளதால், மற்றவர்களின் பேச்சுகள் அவனைத் தளரச் செய்யாது என்பதே இவ்வரிகளின் உட்கருத்து.
இங்கு காதலின் மனஉணர்வுப் புலன்களை நுணுக்கமாக விவரிக்கிறார். காதலின் சிக்கலான உளவியல் உறவுகளில் நம்பிக்கை, வேறுபாடு, வலிமையும் பலவீனமும் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதையும் வெளிக் கொணர்கிறார். இக்குறளில், ஒருவர் மீது வைத்த நம்பிக்கை இடிந்து விழும் போது, அதனுடன் வரும் மனச்சிராய்ப்பும் நாணமும் உளவியல் துயரமும் அழுத்தமாகக் காணப்படுகின்றன.
‘அஞ்சலோம்பு’ எனத் தேற்றியவர், “‘நீ கவலைப்பட வேண்டாம்; நம்மை யாராலும் பிரிக்க முடியாது” என்று உறுதி அளித்தவர்தான், பிறகு அன்பையும் நம்பிக்கையையும் விட்டு விலகி, அந்நபரின் வாழ்க்கையை விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாக்கும்படி செய்துவிட்டால், அந்த நபருக்கு (பொதுவாகப் பெண்களுக்கு) ஏற்படும் மன அழுத்தம் மிகுந்தது.
உளவியல் அடிப்படையில், துரோக உளவியலின் (Betrayal trauma) தாக்கம் இது. நம்பிக்கையோடு வாழ்ந்த ஒருவரால் மரியாதையும் பாதுகாப்பும் பறிக்கப்படும் போது, அதன் தாக்கம் உடல்நலம் மற்றும் மனநலத்தைக் கெடுக்கிறது. இது மனமாற்றம், சமூக அச்சம், சுயவிமர்சனம், தவிர்க்கும் மனோபாவனைகள் போன்ற உளவியல் விளைவுகளை உருவாக்கும்.
இங்கு “அலர்நாண” என்பது முக்கிய உளவியல் மையமாக அமைகிறது. பிறர் நகைச்சுவை, வதந்தி, பழி, அவமானம் போன்றவை ஒரு நபரின் மனத்தில் ஏற்படுத்தும் பிணைப்பு உணர்வுகள் சமூகக் களங்கம் (Social stigma) மற்றும் அவமானத்தால் தூண்டப்பட்ட மன அழுத்தம் (Shame-induced stress) மிக முக்கியமான உளவியல் விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளன.
காதலனின் விலகல் மற்றும் சமூக விமர்சனங்களால், காதலியின் மனம் இருமடங்காகச் சோர்கிறது. இந்த வேதனை வெறும் பிணைப்பு நெருக்கத்தால் அல்ல, ஆனால் காதலன் கொடுத்த நம்பிக்கையின் துரோகம் காரணமாகவும் மிகுதியாகலாம்.
“பலர்நாண நீத்தக் கடை” எனும் அடியில், காதலியின் மனத்தில் ஏற்படும் “நான் என் மீது நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன். ஆனால், என்னை விட்டுச் சென்றார், பிறர் என்ன நினைப்பார்கள்?” என்ற ஒரு தீவிரமான மனஅழுத்தத்தை இக்குறள் விவரிக்கிறது.
இதுபோன்ற மனநிலை ஒரு தனிநபரின் மனச்சோர்வு, தற்கோள் மனப்பான்மை (Self-doubt), மற்றும் தனிமை உணர்வுகளாகவே வளரக்கூடும்.
இக்குறள், காதலின் பின்னணியில் உள்ள உளவியல் அழுத்தங்களை மிக நுட்பமாக வெளிக்கொணர்கிறது. நம்பிக்கையை விட்டு விலகிய காதலன், காதலியை நாணத்திற்கு உள்ளாக்கும்போது, அந்த நாணம் வெறும் சமூக அளவிலானது அல்ல, ஆழமான உளவியல் புண்ணாகும்.
அந்தப் புண்ணில் இருந்து மீண்டெழுவதற்கு உறுதியும் உணர்வுப்பூர்வமான ஆதரவுகளும் தேவை. இக்குறள், நம்பிக்கையின் துரோகமும் அதன் உளவியல் தாக்கங்களும் எவ்வளவு ஆழமானவை என்பதை உணர்த்துகிறது.
தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும்
கெளவை எடுக்கும்இவ் வூர்
இங்குக் காதலன், ‘ஊர்மக்கள் பேசுவது என் காதலியைப் பற்றி அல்ல, அவர்களைப் பற்றியே!’ என்கிறான். அதாவது, ஊர் முழுவதும் அவரை விரும்பிய அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிப் பேசுகிறது. இதன் மூலம் அவருக்கு உறுதி ஏற்படுகிறது. அவர் நம்புகிறார். இனி, தன் காதலியும் அவனைக் காதலிக்கும் போது, திருமணம் நடைபெறும் என்பது நிச்சயம். இதன் மூலம், ஊரின் பேச்சும் காதலியின் நேசமும் அவனுக்கு வாழ்வில் நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் தருகின்றன. காதல் உறவு இனி திடமானது, மற்றவர்களின் கருத்துகள் அதனைத் தடுக்க முடியாது என்பது இவ்வரிகளின் கருத்து.
இந்தக் குறட்பா காதலின் சமூக நிலைப்பாடுகளும் காதலனின் மனப்போக்கிலும் சமூகத்தின் (ஊரார்) தாக்கமும் உளவியல் அடிப்படையில் எவ்வாறு வேரூன்றியுள்ளன என்பதை எடுத்துரைக்கும் சிறந்த சான்றாகும்.
காதல் என்பது இரண்டு நபர்களுக்கிடையிலான தனிப்பட்ட உறவாக இருக்க வேண்டிய ஒன்று. ஆனால், இக்குறளில் காதலின் தனிமை முற்றிலும் கலைந்து, சமூக வட்டத்தால் அது நிர்ணயிக்கப்படுவது போன்ற உணர்வு பிரதிபலிக்கிறது.
“யாம் வேண்டும் கௌவை எடுக்குமிவ் வூர்” என்ற வரியில், காதலியின் விருப்பங்களை ஊரார் கூறும் அலர்தான் (வதந்தி, விமர்சனம் அல்லது பழி) உண்மையில் தீர்மானிக்கின்றன என்கிறார்.
இதில் முக்கியமான உளவியல் கோணமொன்று உள்ளது. கட்டுப்பாட்டின் வெளிப்புற இருப்பிடம் (External Locus of Control) எனப்படும் இது, ஒரு நபர் தன் வாழ்வில் நிகழும் செயல்களைத் தனக்கே உரியவையாக அல்லாமல் பிறரால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதாக உணர்வதைக் குறிக்கும். காதலியின் கண்ணோட்டத்தில், இக்குறளில் காதலரின் நடவடிக்கைகள், ஊரார் சொல்வதைக் கேட்டு வழிநடத்தப்படுவது போன்றதாக இருக்கிறது.
இங்குக் “கௌவை” என்பது வதந்திகளைக் குறிக்கிறது. இவையெல்லாம் உண்மையை விடவும் அதிக விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவை. இவை காதலரின் மனப்போக்கை மாற்றும் அளவுக்குச் சமூக அழுத்தங்களை ஏற்படுத்துகின்றன.
உளவியல் அடிப்படையில் இது சமூக அழுத்தம் (Social Pressure) எனப்படும். சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்பு அல்லது விமர்சனம் காரணமாக ஒருவரின் உணர்வுகள் மாற்றப்படுவது. இந்த அழுத்தம் காதலரை, உண்மையான பாசத்தை மறந்து, ஊராரின் அலரின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்க வைக்கிறது.
“தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர்” – காதலன் உண்மையிலேயே காதலிக்கிறார். ஆனால், அவரது செயல்களில் உறுதியும் நிலைத்தன்மையும் இல்லை. இது இருமுனை இணைப்பு பாணி (Ambivalent attachment style) எனும் உளவியல் கோணத்திற்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. குறிப்பாக, உறவுகளில் உறுதி இல்லாமை, தடுமாற்றம், உடனே விலகுவதும், திரும்ப இணைவதும் போன்ற மனநிலைகள்.
இந்த நிலை காதலிக்கு மன உளைச்சலாகவே இருக்கிறது. தன் உணர்வுகள், காதலரின் செயற்பாடுகள், சமூக விமர்சனங்கள் ஆகிய அனைத்தும் அவளின் நிம்மதியைக் கலைத்துவிடுகின்றன.
இங்கே கருத்துப் பிணக்கம் (Cognitive dissonance) தெளிவாகத் தென்படுகிறது. ஒருபுறம் காதலன் மீது காதல், மறுபுறம் அவரது உறுதி இல்லாத செயல். இவற்றால் ஏற்படும் மனஇரக்கம் மிகப் பெரியது.
இந்தக் குறட்பாவில் தோழர் வள்ளுவர் காதலின் மீது சமூகத்தின் தாக்கத்தை உளவியல் அடிப்படையில் திறம்பட விவரிக்கிறது. உணர்வுகள் ஒரு தனி உலகமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்குப் பதிலாக, அவை வெளியிலிருந்து வரும் விமர்சனங்களால் கட்டுப்படுகிற ஒரு வீண் கனவாக மாறுகின்றன. காதலர் உறுதியாக இருந்தால் மட்டுமே காதலும் நிலைத்து நிற்கும். இல்லையெனில், காதலியின் மனம் ஒருபக்கம் ஊரார், மறுபக்கம் காதலர் என்று இரண்டுபுறமும் கிழிக்கப்பட்டுக் ‘காதல்’ நிலைதடுமாறும்.
– – –