திருக்குறள் இன்பத்துப் பாலில் ‘கற்பியல்’ என்ற பகுதியில் மூன்றாவது அதிகாரமாக இடம்பெற்றிருப்பது ‘கண்விதுப்பழிதல்’ ஆகும். உடலை அள்ளிச் சுருட்டி உடலுக்குள்ளேயே எறியும் அடங்காக் காமநோயால் மனம் புழுங்கி வெம்பித் தவிக்கும் நிலையினை இந்த அதிகாரம் எடுத்துக்கூறுகிறது.
கண்தாம் கலுழ்வ தெவன்கொலோ தண்டாநோய்
தாம்காட்ட யாம்கண் டது
இது காதலின் வேதனையை ஆழமாக வெளிப்படுகிறது. காதலின் துன்பத்தை உணர்ந்ததற்குக் காரணம் தன் கண்கள்தான் என்று கவிஞர் கூறுகிறார். அந்தக் கண்கள்தான் காதலரை முதலில் காட்டின. அந்தக் காட்சி மனத்தில் நிறைந்து, பிரிவின் வேதனையாக மாறியது. இப்போது அந்தக் கண்கள் காதலரை மீண்டும் காண முடியாமல் கண்ணீர்ச் சிந்துகின்றன.
அதனால் கவிஞர், “அவரை நீயே காட்டினாய்; இப்போது மீண்டும் காட்டுமாறு அழுவது ஏன்?” என்று தன் கண்களையே கேட்கிறார். இவ்வாறு காதலின் நினைவுகளும் பிரிவும் கலந்த துயரத்தை இக்குறட்பா உணர்ச்சிமிக்க முறையில் வெளிப்படுத்துகின்றது.
இது காதலில் காணப்படும் உணர்வுப் பரிமாற்றங்களையும் அதன் உளவியல் தாக்கங்களையும் நுணுக்கமாகச் சொல்கிறது. இதன் வழியாக, மனத்தின் வேதனை, கண்களின் தாக்கம் மற்றும் அந்த மனநிலை உண்டாக்கும் மாறுபட்ட மனச்சுழற்சி பற்றி நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
“தண்டா நோய்” என்பது காமம் என்னும் தீராத நோய். இந்நோய் ஒருவனை எப்படிப் பாதிக்கிறது என்பதை உணர்த்த, தோழர் வள்ளுவர் சிறியதொரு விசாரணையை எளியதாய் நமக்குள் நடத்துகிறார் – ‘‘இந்தக் காதல் நோய் யாரால் ஏற்பட்டது?’’
“தாம்காட்ட யாம் கண்டது” – இங்கிருந்து நோயின் மூலக் காரணம் ஆரம்பமாகிறது. காதலியின் கண்களில் தெரிந்த ஒரு பார்வை, ஒரு சிரிப்பு அல்லது ஒரு துளி மழலைச் சொல்கூட, நம்முடைய உள்ளத்தை முழுவதும் ஈர்த்து, அதன் மேல் பூத்தையலாகப் பதிந்து விடும். இந்தக் கண்களின் பார்வை, காதலுக்கான வாசல் திறப்பது போலச் செயல்படுகிறது.
இதுவே உளவியல் அடிப்படையில் முதல் காட்சித் தூண்டுதல் (First visual trigger) எனப்படும். ஒருவரின் மனத்தைத் தொற்றும் மிகுந்த சக்தி கொண்ட அறிகுறிகளாகக் கண்களும் அதன் பார்வையும் விளங்குகின்றன.
‘பார்வை’ என்பது ஒருவரின் உணர்வுகளின் பிரதிநிதியாகும். அந்தக் கண்கள் காட்டிய அன்பும் அன்பின் ஈர்ப்பும் இதயத்தை திரும்பவைக்கும் வலிமை கொண்டவை.
“கண்தாம் கலுழ்வ தெவன்கொலோ” எனக் காதலர் தம் கண்கள் இப்போது கண்ணீர் விட்டு அழுவதைப் பார்க்கும் பொழுது, முன்பே அக்கண்கள்தான் இந்த நோயைக் காட்டியதே என்ற எண்ணம் நாயகிக்கு மிகுந்த உளவியல் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இது உணர்ச்சி முரண்பாடு (Emotional contradiction) எனப்படும். ஒருவர் தமது துன்பத்துக்குக் காரணமான ஒன்றால் பின்பு தாமே வாடும்போது, மனத்தில் ஒரு தவிர்க்க முடியாத மாற்று உணர்வு தோன்றுகிறது. அந்தச் சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொள்ள மனது முன்வராது. இதுவே தற்கால உளவியலில் அறிவாற்றல் மாறுபாடு (Cognitive dissonance) எனும் மனஅழுத்தமிக்க நிலையை உருவாக்குகிறது.
இந்தக் குறளில் காதலியின் வினாவான, ‘‘அந்தக் கண்கள் தான் என் மனத்தில் காதலை விதைத்தன; இன்று அந்தக் கண்கள் தான் ஏன் கண்ணீர் சிந்துகின்றன?’’ என்பது ஒரு தீவிரமான உளவியல் தடுமாற்றமாகும். இத்தகைய ஏக்கம், தனிமை, பிழை உணர்வு, இருவரும் பகிர்ந்த உறவின் வேதனை ஆகியவற்றை ஒரேநேரத்தில் கொண்டுவரும் மாறுபாடுகள் மனத்திற்கு மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.
இந்தத் திருக்குறள், மனத்தில் உருவாகும் காதல் உணர்வுகள் எப்படி ஒரு பார்வையால் தொடங்கித் தொடர்ந்து முழு வாழ்வையும் பாதிக்க வல்லது என்பதை உணர்த்துகிறது. ‘பார்வை’ என்பது வெறும் காட்சி அல்ல; அது உணர்வுகளை, நம்பிக்கையை, ஏக்கத்தையும் அழைக்கும் ஒரு நுணுக்கமான உளவியல் திசையே. நம்மை நோக்கிச் சிரித்த கண்கள் இன்று அழுதால், அந்தக் கண்களின் மொழி எவ்வளவு பலமுடையதோ என்பதற்கான உயிரோட்டமான சான்றாகவே இந்தக் குறள் அமைகிறது.
தெரிந்துணரா நோக்கிய உண்கண் பரிந்துணராப்
பைதல் உழப்பது எவன்
இதில் கவிஞர் தன் கண்களிடம் பேசுகிறார். காதலரின் வருகையையும் பிரிவையும் அறியாமல், அன்று அவரைக் காட்டியது தன் கண்கள்தான் என்கிறார். அதே கண்கள் இப்போது பிரிவால் துன்பப்பட்டு அழுகின்றன. கவிஞர், “இது நம்மால் நடந்ததே, அதை நாம் தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் அல்லவா? அப்படியிருக்க துன்பப்படுவது ஏன்?” எனக் கேட்கிறார்.
இதன் மூலம் காதலில் ஏற்படும் பிரிவு வேதனையும் மனம் தன்னையே குற்றம் கூறும் நிலையையும் கவிஞர் உணர்ச்சியோடு வெளிப்படுத்துகிறார். காதலின் இனிமையும் துன்பமும் இணைந்த மனநிலையை இந்த வரிகள் நயமாகச் சொல்கின்றன.
இந்தக் குறளில் காதலின் மனக்குருதியையும் அதிலுள்ள எதிர்பார்ப்புக் குழப்பத்தையும் உளவியல் பாணியில் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளார் தோழர் வள்ளுவர்.
‘காதல்’ என்பது அறிவால் ஆராய்ந்த உணர்ச்சி அல்ல; அது கண்கள் வழியாக நேரடியாக மனத்தில் பதியும் துடிப்பு. ஆனால், அந்த உணர்வு பின்னாளில் நம்மை உணராமல் வாட்டும் போது, உள்ளத்தில் ஓர் எதிர்மறை யோசனை தோன்றுகிறது “தெரிந்துணரா நோக்கிய உண்கண்” – காதலரின் கண்கள், ஆராயாமல், யாரென்று முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ளாமல் ஒருவரை நோக்குகின்றன. அந்த நோக்கம், பார்வை, விழியின் அந்த மினுமினுப்பே காதலின் விதையாக மாறுகிறது. இது உளவியலில் தன்னிச்சையான பாசம் (Spontaneous affection) எனப்படும். ஏதோ வியப்பு, ஈர்ப்பு, மகிழ்ச்சி எனப் பல உணர்வுகளின் கலவையாகக் கண்கள் ஒருவர் மீது ஒளிரும் கணத்தில் ‘காதல்’ பிறக்கிறது.
ஆனால், இந்தப் பார்வையில் அறிவின் பகுதி மிகச் சிறியது. அதில் சிந்தனை இல்லை; உள்ளார்ந்த அறிவோ, தூய எண்ணங்களோ இல்லை. வெறும் உணர்ச்சி நடனம் மட்டுமே. அதனால்தான் அது தெரிந்து உணரா நோக்கம் எனப்படுகிறது.
இப்பொழுது, அந்தக் கண்கள் தான், அப்போது பெருமூச்சை ஊதிய பார்வையோடு ஒருவர் மனத்தில் காதல் விதைத்தன. ஆனால், இன்று அந்தக் கண்கள் அன்போடு பழகுவதில்லை. உரையாடுவதில்லை. உருக்கமோ, பரிதாபமோ தெரியவில்லை. இதுவே கவலையின் ஆரம்பம்.
“பரிந்துணராப் பைதல் உழப்பது எவன்?” – இன்றைக்கு அந்தக் கண்கள் ஏன் இந்த வேதனைக்குத் துணை போகவில்லை? அந்தப் பார்வை ஏன் உறுதியாகத் திரும்பவில்லை? இப்போதைய காதல் வெறுமனே ஒருவனுக்கு ஏக்கம், தவிப்பு, தனிமை ஆகியவற்றையே அளிக்கிறது.
இது உளவியலில் உணர்ச்சிப் பற்றின்மை (Emotional detachment) எனப்படும். ஒருவரின் உணர்வுகள் தொடரும் போதிலும் எதிர்ப்பார்க்கும் பாசப் பார்வை மறைந்து போனதைக் காணும்போது, மனத்தில் புழுக்கம் இல்லை. அதன் இடத்தில் வினாகள், துக்கங்கள், மன அழுத்தங்கள் தாம் நிரம்பிவருகின்றன.
அன்பில் ஈர்ப்பு மட்டும் போதாது. புரிதலும் உணர்வின் பிரதிபலிப்பும் முக்கியம். கண்கள் தாம் ஆரம்பித்த காதலை, மனத்துடன் தொடராத போதும் எதிர்பார்ப்புகளை நியாயமாக நிறைவேற்றாத போதும் துன்பம் உருவாகிறது. இதுவே பலரும் காதலில் அனுபவிக்கும் ‘உணர்ச்சிப் பொருந்தாமை’ (Emotional mismatch) ஆகும்.
இந்தக் குறட்பா, காதலின் ஆரம்பமும் முடிவும் ஒரே கண்களால் நிகழ்வதை வலியுறுத்துகின்றது. சிந்திக்காமல் ஈர்த்த பார்வை, உணர்வில்லாமல் நெஞ்சை பிய்க்கும் பார்வையாக மாறும்போது அதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் மனத்துக்குள்ளாகும் உளவியல் போராட்டம் எளிதானதல்ல. ‘காதல்’ என்பது ஒருதரம் பார்வையால் பிறந்தாலும் பராமரிக்கப்பட வேண்டும். இல்லையெனில், மனத்தில் எங்கும் வலி பரவும்.
கதுமெனத் தாநோக்கித் தாமே கலுழும்
இதுநகத் தக்க துடைத்து
இதில் கவிஞர் தன் கண்களின் நிலையை நினைத்துப் பேசுகிறார். ஒருகாலத்தில் காதலரைச் சிறிதளவு நேரமாவது பார்ப்பதும் பெரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், இன்று அந்த நினைவுகளை நினைத்து, தனிமையில் இருந்து துன்பத்தால் கண்கள் கண்ணீர் விடுகின்றன. அதை நினைத்துப் பார்த்தால் சிரிக்கத்தான் தோன்றுகிறது என்று கவிஞர் கூறுகிறார்.
இதன் மூலம் காதலின் வேதனைக்கும் நினைவின் வலிக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது. ஒரு காலத்தில் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது, இப்போது துன்பத்தின் காரணமாக மாறியுள்ளது. காதலின் மாற்றத்தையும் மனத்தின் இயல்பையும் எளிமையாகக் கூறும் குறட்பா இது.
தோழர் வள்ளுவர் காதல், துன்பம், மன உளைச்சல் ஆகியவற்றை உளவியல் பாணியில் மெய்யான உணர்வுகளுடன் சித்தரிக்கிறார். இந்தக் குறளில், ஒருவர் காதலுக்குள்ளாகும் போதும் பின்னர் அதே காதலில் ஏற்படும் வேதனையின் தாக்கமும் அதன் உளவியல் முரணும் வெளிப்படையாகப் பதிவாகியுள்ளது.
“கதுமெனத் தாநோக்கி” – காதலின் பிறப்பிடம் பார்வையே. ஒருவரைப் பார்த்த உடனே மனத்தில் ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது. இது மனவியலில் உடனடி ஈர்ப்பு (Instant attraction) என அழைக்கப்படுகிறது. இந்தக் கண்கள்தான், ஆராயாமல், சிந்திக்காமல், உணர்வின் ஊக்கத்தால் ஒருவரை நோக்கின. அந்தப் பார்வை விரைவில் சிருஷ்டிக்கப்படும் காதலின் வித்தாகிறது.
அந்த நேரத்தில், பார்வையின் நோக்கம் மகிழ்ச்சி, அதிர்ச்சி, ஈர்ப்பு ஆகியவற்றின் கலவையாக இருக்கும். ஆனால், அதற்குப் பிறகு, அந்தக் காதலில் பூரணத்தன்மை இல்லாதபோது, உறவுகள் தவிக்கும் நிலைக்குச் செல்லும். அப்போது அதே கண்கள் வேதனையால் கரைக்கின்றன.
“தாமே கலுழும்” – அதே கண்கள் இப்போது கண்ணீரால் கலங்குகின்றன. இது உளவியலில் அறிவாற்றல் மாறுபாடு (Cognitive dissonance) எனப்படும். அதாவது, ஒரே மனம், ஒரே உணர்வு, ஒரே நபரைப் பற்றியே இரு முரணான உணர்வுகளில் சிக்கிக் கொள்கிறது. காதலின் ஆரம்பத்தில் அதே கண்கள் ஆர்வத்துடன் அந்த நபரைக் கண்பார்வையில் பெற்றன. இன்று அந்த நபரின் பிரிவால், அன்பின் இன்மையால் அதே கண்கள் அழுகின்றன.
இது உணர்வுப் போட்டி மட்டுமல்ல; ஓர் உளவியல் குழப்பமும்கூட. நம்மை இன்பத்திற்கு இட்டுச் சென்ற உணர்வே இப்போது நம்மை நலிவுக்குத் தள்ளுகிறது என்பதற்குள் உள்ள முரண்தன்மையைத்தான் குறளின் இறுதியில் கூறுகிறார் தோழர் வள்ளுவர்.
இந்த மனநிலையை உளவியல் உணர்ச்சி முரண்பாடு (Emotional irony) எனும். உணர்வுகள் நம்மை ஈர்க்கும் போது அதை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஆனால், அதன் விளைவுகள் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கும் அளவுக்கு மோசமாக இருக்கலாம். இந்தக் காதல் என்ற வேதனையின் நகைச்சுவை என்னவென்றால், அதே கண்கள் துவக்கமும் முடிவும் நிகழ்த்தும். ஒருபோதும் யாரும் அடுத்த கட்டத்தில் இது துன்பமாவதாக எண்ணாது. ஆனால், காதல் எனும் சுழற்சியில் இதுவே பெரும்பாலான உணர்வுகளின் உண்மை நிலை.
இதில், காதலின் உளவியல் பின்னணியை மிக அழகாக, நையாண்டி போக்கில் விளக்குகிறார். ஒருவர் அன்பால் ஒருவரைப் பார்த்த கண்கள், இன்று துன்பத்தால் கரையும் நிலை, மனித உளத்தின் உணர்வுப் பிசைந்து என்பதைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. அந்த உணர்வுகளின் வேடிக்கை தன்மை உணரும்போது, நம்மைப் பற்றி நாமே சிரித்துக்கொள்ளத்தான் தோன்றும்.
பெயலாற்றா நீருலந்த உண்கண் உயலாற்றா
உய்வில்நோய் என்கண் நிறுத்து
இதில் காதலின் ஆழ்ந்த துன்பத்தை உணர்ச்சியோடு வெளிப்படுத்துகிறார். மை தீட்டப்பட்ட தன் கண்கள்தான் காதலரைப் பார்த்து, அந்தக் காதல் துன்பத்தைத் தந்ததாகக் கூறுகிறார். அந்தத் துன்பம் இவ்வளவு பெரியது; அதிலிருந்து தப்பிக்கவும் சாதாரணமாக வாழவும் முடியவில்லை. இப்போது அந்தக் கண்களே கண்ணீர்விட்டு அழ முடியாமல் நீர் வற்றிப் போயிருக்கின்றன. இதன் மூலம் காதல் மனத்தை எவ்வளவு ஆழமாகப் பாதிக்கிறது என்பதையும் பிரிவால் ஏற்படும் உள் வேதனையைப் பேச முடியாத நிலையையும் கவிஞர் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார். காதலின் வலியை உணர்ச்சிகரமாகச் சொல்லும் அழகான குறட்பா இது.
இதில் திருவள்ளுவர் காதலின் உணர்வுகளை மிக நுட்பமாகவும் மனித மனத்தைத் திறந்த பார்வையில் ஆராய்ந்தும் சித்தரித்துள்ளார். இந்தக் குறளில், காதலின் வெளிப்பாடானக் கண்ணீரும் அதனை ஏற்படுத்தும் மனவுரோமும் தீராத நோய் எனக் கூறப்படும் காதல் வேதனையின் உளவியல் காரணங்களும் நுட்பமாகச் சொல்லப்படுகின்றன.
மனிதனின் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டும் முதன்மை உறுப்புகள் கண்கள். மகிழ்ச்சி, துக்கம், வெறுப்பு, அன்பு போன்ற அனைத்தும் முதலில் கண்களில் தெரிகின்றன. இந்தக் குறளில், “உண்கண்” என்று குறிப்பிடப்படும் காதலரின் கண்கள், ஒருவனின் உள்ளத்தில் நிலைபெற முடியாத காதல் நோயை விதைத்துள்ளன. அந்தக் கண்கள், முதலில் புன்னகையுடன் நெருங்கி, பாசம் ஊட்டி, நெஞ்சில் பாய்ந்த காமநோயின் வித்தைக் கரைத்தன.
அந்தக் கண்களில் இருந்த பார்வை, அந்தப் பார்வையில் இருந்த ஈர்ப்பு, அது ஏற்படுத்திய மன அழுத்தம் ஆகியன அனைத்தும் ஒருவரின் மனத்தில் தீரவே முடியாத பிணியாக நிலைகொண்டது. ஒருவரின் பார்வை, அதன் தாக்கம் மனத்தில் ஆழமாகப் பதியும்போது அது நீண்ட காலம் நிலைக்கும் தாக்கமாக மாறிவிடுகிறது.
“உய்வில்நோய் என்கண் நிறுத்து” – என்னிடம், விலக இயலாத, உயிர்க் கெடுக்கும் நோயை நீயே ஏற்படுத்திவிட்டு விட்டாய். உணர்வுகள் உடல் நிலையிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். காதலில் தோல்வி, பிரிவின் வலி, நிராகரிப்பு ஆகியவை மனத்திலும் உடலிலும் மிகுந்த பீடனத்தை ஏற்படுத்தும். அது தூக்கம் குறைதல், உணர்ச்சி தளர்ச்சி, கண்ணீர், ஒயர்வு ஆகிய வடிவங்களில் வெளிப்படும்.
“பெயலாற்றா நீர் உலந்த உண்கண்” – காதலரின் கண்கள், எனது நிலைமையைப் பார்த்தும் அதற்குச் சின்னஞ்சிறு கருணையும் காட்டாமல், அழ முடியாத அளவுக்கு உலந்துவிட்டன. காதலர் கண்கள் மட்டுமல்ல, அவரின் அன்பும் பரிவும் வறண்டுவிட்டன. இது உணர்ச்சிப் பற்றின்மை (Emotional detachment) எனப்படும். ஒருவர் நம் மேல் கொண்ட அன்பு இல்லாமல் போகும்போது ஏற்படும் மனக்காயம் பெரும் உளவியல் தாக்கத்தை உருவாக்கும்.
அத்துடன், நம்மை விட்டு விட்டவர், தாம் விட்டு சென்றதற்கே வருத்தப்படாமல் இருப்பதும் நமக்குள் இன்னும் பெரும் சோகத்தை உண்டாக்கும். இதுவே கைம்மாறு கருதாத காதல் (Unreciprocated love) எனப்படும்.
இந்தக் குறள், காதலின் உளவியல் வெளிப்பாடுகளுள் ஒன்றான பரிதாபமான பிரிவின் விளைவுகளை மிக நுட்பமாகக் காட்டுகிறது. காதலின் பார்வை எவ்வளவு ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதையும் அது ஒருவரின் மனத்தையும் உடலையும் எவ்வாறு உலுக்கிவிடும் என்பதையும் தோழர் வள்ளுவர் மிக எளிமையான சொல்லாட்சியில் உரைத்துள்ளார்.
உணர்வு வெறுமனே உள் உலகம் மட்டுமல்ல, அதை உருவாக்கும் கண்கள், பார்வை, அன்பின் திருப்பும் மற்றும் பிணைப்பு ஆகியன எல்லாம் மனத்தில் சிக்கலான தாக்கங்களை உருவாக்கும் என்பதைத் தோழர் வள்ளுவர் நேர்த்தியாகக் கூறுகிறார்.
படலாற்றா பைதல் உழக்கும் கடலாற்றாக்
காமநோய் செய்தஎன் கண்
இதில் கவிஞர் தன் கண்களால் ஏற்பட்ட காதல் வேதனையை வெளிப்படுத்துகிறார். காதலரை முதலில் கண்டது தன் கண்கள்தான்; அதனால் அவர்மீது அளவுகடந்த காதல் உருவானது. அந்தக் காதல் கடலுக்கும் ஒப்பாக மிகப் பெரியதாக இருந்தது.
ஆனால், இன்று அதே கண்கள் தூங்க முடியாமல் துன்பத்தால் வாடுகின்றன. இவ்வாறு காதல் மனத்தில் மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் தருவதாகக் கவிஞர் உணர்த்துகிறார். காதலின் இனிமை பிரிவால் துன்பமாக மாறும் போது, அந்த வேதனை கண்களில் வெளிப்படுகிறது. இதன் மூலம் காதலின் ஆழமும் அதன் பின்வரும் வலியும் உணர்த்தப்படுகிறது.
இந்தக் குறளில், காதலின் ஆரம்ப நிலை அதன் தாக்கம், அதன் பின்னணியில் மனத்தின் நிலை மற்றும் இறுதியில் ஏற்படும் மன வேதனை ஆகியவை நுட்பமாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.
என் கண்கள், கடந்தகாலத்தில் ஒரு கடல்போல் ஆழமும் விசாலமுமான காதல் நோயை உருவாக்கின. அந்தக் கண்கள் இன்று ‘படலாற்றா பைதல் உழக்கும்’ – அதாவது, தூங்க முடியாமல், அமைதியாக இருக்க முடியாமல், களைப்புடன் தவித்து வருகின்றன.
கண்கள், உடலின் வெளிப்படையான உணர்வுப்பொருள்கள். காதலின் தொடக்கத்தில் பார்வை மூலம் ஏற்படும் ஈர்ப்பு, அது மனத்தில் விதைக்கும் பாசம், நெஞ்சில் உருவாகும் ஆசை ஆகியவை அனைத்தும் மன அழுத்தத்தையும் பின்னாளில் வருத்தத்தையும் உருவாக்குகின்றன.
காதல் என்பது ஒரு மனநிலை. அது ஒருவரை உயர்விக்கும் சக்தியும் கொண்டது. அதேபோல் அழிக்கக் கூடிய ஆற்றலும் கொண்டது. இங்குப் பேசப்படுவது முழுமையடையாத காதல் (Unfulfilled love) எனப்படும் ‘நெகிழ்ச்சி’. அந்தக் காதலின் தூண்டியாக இருந்த கண்கள் – காதலரின் பார்வை, அழகும் உரையாடும் கண்கள், இன்று அவரின் மனத்தை உறையவைக்கும் காரணமாகி இருக்கின்றன.
இது அறிவாற்றல் மாறுபாடு (Cognitive dissonance) எனும் உளவியல் நிலையை உருவாக்குகிறது. அதாவது, ஒரு பொருள் அல்லது நபரிடம் ஒரேநேரத்தில் இரு மாறுபட்ட உணர்வுகளைக் கொள்ளும் நிலை. அன்பும் கோபமும் நினைவும் ஒருசேர குவியும் நிலை.
குறைந்த தூக்கம், தூங்க இயலாமை என்பன உணர்வுப்பூர்வ உளைச்சலின் வெளிப்பாடுகளே!. இந்தக் குறளில், “படலாற்றா பைதல் உழக்கும்” என்பது தூக்கமின்மை நிலைக்கு நேர்த்தியான குறிப்பாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
மனம் அமைதி அடையாது, நினைவுகள் தொடர்ச்சியாக வந்துகொண்டே இருக்கும். இது ஓர் உணர்ச்சி அதிர்ச்சி (Emotional trauma) வாகும். இதற்குக் காரணமாக அமைந்தது பற்றிக் கூறும்போது, “கடலாற்றாக் காமநோய் செய்த என் கண்” எனத் தோழர் வள்ளுவர் நகைச்சுவையுடனும் வருத்தத்துடனும் பேசுகிறார். காரணமே தானாகிக் காயம் அடைந்த நிலை.
இக்குறள் உணர்வுகள் தவிர்க்க முடியாதவையெனும் உண்மையை உணர்த்துகிறது. கண்கள் ஒருபோதும் சிந்திக்காது; ஆனால், மனம் அதில் தோய்ந்து முடிவுகளையும் கோளாறுகளையும் ஏற்படுத்திக் கொள்கிறது. இதன் முடிவில் என்னும் உண்மை, காதல் என்பது மனத்தின் உச்சஅழுத்தமெனும் சித்தாந்தத்துடன் ஒத்துபோகிறது.
இக்குறள், ஒரு காதலின் தொடக்கம் எப்படி அழகாக இருந்தாலும் அது நிறைவேறாதபோது ஏற்படும் உளவியல் வலியை மிகச்சரியான உவமைகளால் விளக்குகிறது. கடல்போல ஆழமுள்ள காதலின் நோயைக் கண்கள் விதைத்து, பின்னர் அதே கண்கள் உறங்க முடியாத துயரத்துடன் துடிக்கின்றன என்ற வண்ணம், உணர்வின் வலிமையையும் மனத்தின் சிக்கல்களையும் வெளிக்கொணர்கிறது.
ஓஒ இனிதே எமக்கிந்நோய் செய்தகண்
தாஅம் இதற்பட் டது
இதில் கவிஞர் தன் கண்களிடம் ஒரு வகையான குற்றச்சாட்டுடன் பேசுகிறார். காதலரைப் பார்த்து காதல் துன்பத்தை ஏற்படுத்தியது அந்தக் கண்கள்தான். அந்தத் துன்பம் மனத்தை வாடச்செய்தது. இப்போது அதே கண்களே தூங்க முடியாமல் கண்ணீர் வடித்து அழுகின்றன. அதை நினைத்தால் கவிஞருக்குச் சற்றே நியாயம் போலத் தோன்றுகிறது.
ஏனெனில், துன்பத்தின் காரணமாக இருந்த கண்களே அதன் விளைவையும் அனுபவிக்கின்றன. இதன் மூலம் காதலின் துயரத்தையும் தன்னைத் துன்பப்படுத்தியதற்கான தண்டனையைப் போலக் கண்கள் அனுபவிக்கும் நிலையும் அழகாக வெளிப்படுகின்றன. இது காதலின் வேதனையையும் உணர்ச்சியையும் பிரதிபலிக்கும் அழகிய வரியாகும்.
காதலின் வரவேற்பு, இனிமை, எதிர்பார்ப்பு, பிரிவின் வேதனை, நிறைவேறாத ஆசைகள் மற்றும் மனத்தின் துடிப்புகளை அபூர்வமான நுண்ணுணர்வுடன் தோழர் வள்ளுவர் எடுத்துரைக்கின்றார். இக்குறளில், காதல் தோல்வியின் பின்விளைவுகளையும் அதில் கண்களின் பங்கு குறித்தும் அவர் சிந்திக்க வைக்கிறார்.
‘ஓஒ இனிதே எமக்கிந்நோய் செய்தகண்’ என்று கூறும் வரியில், கண்கள்தான் இந்தக் காமநோயின் ஆரம்ப காரணமாகச் சுட்டிக் காட்டப்படுகின்றன. பார்வை என்பது காதலின் முதல் வாசல். ஒரு நிமிட பார்வை ஆயுள் துயரைத் தூண்டக் கூடியது. அந்தக் கண்கள்தான் ஒருவரை இன்னொருவரிடம் ஈர்த்தன, ஆசைப்பட்டன, நெஞ்சில் தொற்றின. அந்த நேரத்தில் அது இனிமையானதாக இருந்தாலும் இன்று அது காயமாகியுள்ளது.
இந்தக் குறளிள் உள்ள உணர்வுப் பழிகொள்வது போன்ற மனநிலை. “நாம் இந்தக் காதல் நோயால் மிகுந்த வேதனையில் இருக்கின்றோம்; அதற்குக் காரணமான கண்களே இன்று அதே வேதனையை அனுபவிக்கின்றன என்பதைப் பார்க்கும்போது, இதைச் சமமாகக் கருதலாம்” எனக் கவிஞர் கூறுகிறார். இது ஒரு வகையான உளவியல் பூரிப்பு என அழைக்கப்படும் ஒன்று.
இது உணர்ச்சிச் சரிபார்ப்பு (Emotional validation) எனும் உளவியல் கருத்துடன் நெருக்கமாகத் தொடர்புபட்டிருக்கிறது. நாம் அனுபவிக்கும் வலியை, அதற்குக் காரணமானவர்கள் புரிந்துகொள்வதோடு அதே வலியை அனுபவிப்பது மனநிறைவை தரும். இது மனத்தில் ஏற்படும் ஓர் உணர்ச்சி வெளியேற்றம்.
காதல் தோல்வியின் பின்னடைவு பெரும்பாலும் தனிமை, துக்கம், ஏக்கம் போன்ற உணர்வுகளாக மாறுகிறது. இதனால், மனத்தில் ஏற்படும் குழப்பங்கள், தூக்கமின்மை, நொந்தநிலை போன்றவை உண்டாகின்றன. இங்கு, அந்த நோயை ஏற்படுத்திய கண்கள் தாமும் வாடுகின்றன என்ற உணர்வு, ஒரு பரிசுத்த ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது.
“ஓஒ இனிதே!” எனும் தொடக்கம் – வேதனையின் நடுவிலும் ஒரு மெல்லிய நகைச்சுவையாக அல்லது தள்ளிப்பார்க்கும் உணர்ச்சியாகக் காணப்படுகிறது. இதுவே தோழர் வள்ளுவர் காட்டும் நுட்பம். மிகுதியான துன்பத்தையும் இலக்கியத்திலும் வாழ்விலும் சமநிலையில் பேசும் திறமை அவருக்குக் கைவந்துள்ளது.
இவ்வாறு பார்வையின் விளைவாக ஏற்படும் காதல், அதன் மனவியல் தாக்கங்கள், அதனோடு இணைந்த நெஞ்சப் போராட்டங்கள் அனைத்தும் நமக்கு முக்கியமான செய்தியைக் கூறுகின்றன. உணர்வுகள் அடுத்தவரின் செயலால் உருவாகினாலும் அதன் வலி நமக்குள் வாழ்கின்றது. ஆனால், அந்த வலிக்கு பதிலடி கிடைக்கும்போது மனத்தில் ஏற்படும் சுமை குறையத் தொடங்குகிறது.
இக்குறள், காதல் தோல்வியின் உளவியல் தாக்கங்களை மிக அழுத்தமாகவும் உணர்ச்சிமிக்க வடிவிலும் நமக்குக் கூறுகிறது. கண்கள் ஏற்படுத்திய காதல் நோயால் அவையும் வாடுகின்றன என்ற எண்ணம், நம்மைச் சற்றே நிமிர வைக்கும். மனத்திற்கு இதமாக அமையும்.
உழந்துழந் துள்நீர் அறுக விழைந்திழைந்து
வேண்டி அவர்க்கண்ட கண்
இதில் கவிஞர் தன் கண்களிடம் சினத்துடனும் துயருடனும் பேசுகிறார். காதலரைப் பார்த்த நாளில் அந்தக் கண்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தன; ஆனால், அதே பார்வையே இப்போது பிரிவு துன்பத்திற்குக் காரணமானது. அதனால் கவிஞர், “அன்று அளவுக்கு மீறி பார்த்த அந்தக் கண்களின் உள்ளே இருக்கும் கண்ணீர் எல்லாம் இன்று துன்பத்தில் வற்றிப் போகட்டும்!” என்று கூறுகிறார். இதன் மூலம் காதலின் இனிமை எவ்வாறு துயரமாக மாறுகிறது என்பதை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார். காதலின் நினைவுகள் நெஞ்சை வதைக்கும்போது, அதற்குக் காரணமான கண்களையே குற்றம் கூறும் மனநிலையை இந்த வரிகள் உணர்ச்சிகரமாகச் சித்தரிக்கின்றன.
இந்தக் குறளில் தோழர் வள்ளுவர் காதலின் உளவியல் நிலைகளை மிகுந்த நுட்பத்துடன் விவரிக்கிறார். காதலின் ஆரம்பத்தில் கண்கள் எப்படி நெகிழ்ந்து, ஒருவர் மீது ஈர்ப்படைந்து, அவரைப் பார்ப்பதில் தீராத ஆசை கொண்டனவோ, அதே கண்கள் இன்று பிரிவால் வருந்தி, கண்ணீரும் இல்லாதபடி வாடி வருந்துகின்றன என்று காதல் வேதனையைக் கவிதையாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
“விழைந்திழைந்து வேண்டி அவர்க்கண்ட கண்” என்று வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்க்கும் உணர்வியல் நிகழ்காலம், இக்குறளின் முதன்மை உணர்ச்சியாக உள்ளது. காதலின் தொடக்கத்தில், ஒருவரைக் காணும் ஆவலுடன் கண்கள் நிரம்பிப் பரிதவிக்கின்றன. ஒவ்வொரு பார்வையும் ஓர் ஏக்கம், ஓர் ஆசை, ஓர் ஆசீர்வாதமாக மாறுகிறது.
ஆனால், “உழந்துழந் துள்நீர் அறுக” என்று வரும் வாக்கியத்தில், காதலர் பிரிவால் ஏற்பட்ட வலியைப் பிரதிபலிக்கின்றனர். அந்த ஆசையை எழுப்பிய கண்களே, இப்போது துயரத்தால் தீர்ந்துள்ளன. கண்ணீரைப் பருகும் அளவிற்கு அழுது அழுது, இப்போது அது வரக்கூடிய நீரும் இல்லாத நிலையில் இருக்கின்றது.
இக்குறள், ஒருவருடைய மனநிலைகள் எவ்வாறு காதலின் வேறுபட்ட கட்டங்களில் மாறுகின்றன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
- ஆரம்பத்தில்: பார்வை – ஆசை – விருப்பம்
- பின்னர்: பிரிவு – ஏக்கம் – துன்பம்
- இறுதியில்: துன்பத்தின் உச்சம் – நம்பிக்கையிழப்பு – உயிரும் கண்ணீரும் வற்றும் நிலை
இதில் காணப்படுவது உணர்ச்சிச் சோர்வு (Eemotional exhaustion) எனப்படும் உளவியல் நிலை. ஒருவர் தொடர்ந்து மனவேதனையால் பாதிக்கப்படும்போது உடலும் மனமும் தளர்ந்து, உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டும் சக்தியையே இழக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இதைத்தான் தோழர் வள்ளுவர் “உழந்துழந் துள்நீர் அறுக” என்ற வார்த்தையால் வெளிப்படுத்துகிறார்.
காதல் என்பது எப்போதும் எதிரொலி பெறும் பிணைப்பு அல்ல. ஒருவர் விழைந்தும் மற்றொருவர் வெகு தொலைவில் இருந்தால், அது மனத்தில் உறுதியாகக் குடிகொள்கிறது. காதலர் மறைந்துவிட்ட பிறகு, அந்த இடைவெளி மனத்தில் பெரிய குழியாக மாறுகிறது. அந்த வெறுமையை நிரப்பும் உளவியல் முயற்சியே, நெஞ்சுக்குள்ள துயரத்தை மிகுதிப்படுத்துகிறது.
இது பிணைப்புக் கோட்பாடு (Attachment theory) எனப்படும் உளவியல் கொள்கையுடன் தொடர்புடையது. ஒருவர் நெருக்கமாக உணர்ந்த பிணைப்பு இடைமறையும் போது, மனம் புண்பட்டு, ஆழமான மன உளைச்சலில் சிக்கிக்கொள்ளும்.
இதில் தோழர் வள்ளுவர், காதல் என்பது வெறும் இனிமையல்ல, அது அழுகும் வேதனையும் என்பதைக் கூறுகிறார். “அவரைப் பார்த்த கண்கள் இன்று கண்ணீரும் இல்லாமல் வாடுகின்றன” என்பது உணர்ச்சிகள் வாடிப்போய், ஏமாற்றம் வேரடித்திருக்கும் மனநிலையைக் காட்டுகிறது.
இது ஒப்பீட்டுக் கருத்துங்கூட. ஒருபோதும் கண்ணீர்த் துளிக்காத கண்களுக்கும் துளிக்கத் துளிக்கத் துளியின்றி வறண்ட கண்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டைத் தோழர் வள்ளுவர் இங்கு ஒப்பீடு செய்துள்ளார்.
பேணாது பெட்டார் உளர்மன்னோ மற்றவர்க்
காணாது அமைவில கண்
இதில் கவிஞர் காதலில் ஏற்பட்ட மன வேதனையை வெளிப்படுத்துகிறார். “அவர் மனதார என்னை விரும்பவில்லை, ஆனால் வாயால் மட்டுமே காதலைச் சொன்னார். இருந்தாலும் அவர் நலமாக இருக்கட்டும்” என்று அவர் கூறுகிறார். இதில் தன் மனத்தின் பெருமையையும் மன்னிக்கும் மனப்பான்மையையும் காட்டுகிறார். ஆனால், அவரைக் காண முடியாத துன்பம் தன் கண்களுக்குத் தூக்கம் வராமல் துன்பப்படச் செய்கிறது. இதனால் காதலின் உண்மையான ஆழம், பிரிவின் வேதனை, ஒருபுறம் அன்பும் மறுபுறம் மன வருத்தமும் இணைந்த மனநிலையை இந்த வரிகள் மிக எளிமையாகவும் உணர்ச்சியோடும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இது, காதலின் எதிர்பாராத, ஒருபுற (unilateral) நிலையைச் சிந்தனையுடன் வலியுறுத்துகிறது. காதலில் இருவரும் ஒரே அளவில் மனம்வைத்து பங்கேற்க வேண்டும் என்பதே வழக்கமான எண்ணம். ஆனால், வாழ்க்கையில் அப்படி நடக்காது. ஒருவரின் உணர்வுகள் முழுமையாக இருக்க, மறுபுறம் அதற்குத் தக்கபடி பதில் கிடைக்காத நிலை மிகுந்த வேதனையையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. அதைத்தான் இக்குறள் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
“பேணாது பெட்டார்” எனும் சொற்றொடர் மிக முக்கியமானது. அது “உண்மையில் விருப்பமின்றி”, ஆனால், “தோற்றத்தில் அல்லது வார்த்தைகளில் விருப்பம் காட்டியவர்” என்று பொருள்படும். இது ஒரு “முன்கூட்டிய உணர்வுப் பாவனை”யின் விளைவாகும். அர்ப்பணிப்பு இல்லாத பாசம். உணர்வுகளுக்கு நேரான பதிலை எதிர்பார்த்தவனை ஏமாற்றும் நிலை இது.
இது காதலில் ஒருபுற பிணைப்பு (Unreciprocated Love) எனப்படும் உளவியல் கோணத்துடன் துல்லியமாகப் பொருந்துகிறது. ஒருபுறமாக ஏற்படும் காதலில், ஒருவர் மேலதிக ஈடுபாட்டுடன் இருப்பார், மற்றொருவர் உணர்வுப் பிணைப்பின்றிப் பழகலாம். இதில், உணர்ச்சி ஏமாற்றம், மன அழுத்தம், சிந்தனையில் தடுமாற்றம், ஏக்கம் மற்றும் சினம் சேர்ந்த கலவையான மனநிலை ஆகியன ஏற்படும். இவை அனைத்தும் காதலின் தனிச்சுற்று உளவியல் பாதிப்புகளாகப் பார்க்கப்படுகின்றன.
“மற்றவர் காணாது அமைவில கண்” – என்ற வரிகளில், கண்கள் என்பது உணர்வுகளின் பிரதான வாசலாகின்றன. அந்தப் பேணாத காதலரைப் பார்க்க முடியாத நிலையில், கண்கள் அமைதியறியாது தவிக்கின்றன. இது வெறித்தனமான முன்யோசனை (Obsessive Preoccupation) எனும் உளவியல் நிலையைக் காட்டுகிறது.
பிரிவின் வலியும் பதிலளிக்காத காதலின் வேதனையும் மனத்தில் ஒரேநேரத்தில் விருப்பம், வெறுப்பு, ஏக்கம் ஆகிய மூன்றையும் ஒருசேர உருவாக்கும். இது சிக்கலான மனநிலைகளில் ஒன்றாகும். மனநலம் பாதிக்கப்படும் அளவிற்குக்கூட இத்தகைய நிலை மனிதரை அழுத்தக் கூடும். சில சமயங்களில் இது உணர்ச்சி அதிர்ச்சி அல்லது பாதிப்புக் கோளாறு எனும் நிலைக்கும் வழிவகுக்கும்.
இதில் தோழர் வள்ளுவர், உணர்வுகள் மீதான பொய்யான செயற்பாடுகளால் ஏற்படும் உள்ளகக் கொந்தளிப்பைக் கூறுகிறார். உண்மையற்ற விருப்பத்தால் ஏமாற்றம் அடைவது, அந்த நபரைக் காணாமலும் மனத்திற்கு அமைதி ஏற்படாமலும் வாழ்தல் என்பது மனித மனத்தின் மிக ஆழ்ந்த வலியைக் காட்டுகிறது. இது மனவளர்ச்சிக் கோணத்தில் காதலை நேர்மையாக அணுக வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.
வாராக்கால் துஞ்சா வரின்துஞ்சா ஆயிடை
ஆரஞர் உற்றன கண்
இதில் கவிஞர் காதலின் இரு நிலைகளையும் அழகாகச் சொல்கிறார். காதலர் வராதபோது, அவரை எதிர்பார்த்து கண்களுக்குத் தூக்கம் வராது. ஆனால், அவர்கள் வந்தாலும், “இப்போது வந்தவர் மீண்டும் எப்போது பிரிவாரோ?” என்ற அச்சம் மனத்தை வாட்டுகிறது. அதனால் அப்போதும் தூங்க முடியாது.
இவ்வாறு இரு நிலைகளிலும் கவிஞரின் கண்களுக்கு அமைதியோ, ஓய்வோ இல்லை. இதன் மூலம் காதலின் ஆழமான துயரம், பிரிவு அச்சம், எதிர்பார்ப்பு, பயம் ஆகிய உணர்வுகள் எவ்வாறு மனத்தை வாடச் செய்கின்றன என்பதைக் கவிஞர் உணர்ச்சிமிக்க நடையில் வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதில் காதலின் உளநிலைச்சூழலை மிக நுட்பமாகவும் உணர்ச்சிகரமாகவும் வர்ணிக்கிறார். காதல் என்பது ஒரு நபரின் முழுமையான மனத்தையும் உடலையும் ஆதிக்கம்செய்யும் உணர்வு. இது நிகழும் போது அந்த நபரின் எண்ணம், தூக்கம், உணவு, அமைதி என அனைத்தும் பாதிக்கப்படும். இக்குறளில், காதலியின் கண்கள் எவ்வளவு துன்பம் அனுபவிக்கின்றன என்பதைக் கூறும் போது, அதன்மூலம் மனத்தின் நிலையும் வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்கப் படுகின்றது.
“வாராக்கால் துஞ்சா” என்பது, காதலர் வராதபோது தூக்கமே இல்லாமல் இருக்கின்ற நிலையைப் புலப்படுத்துகிறது. ஒருவர் நீண்ட நாள்கள் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, மனத்தில் உறுதியற்ற சூழ்நிலை உருவாகிறது.
வருவாரா, வரமாட்டாரா என்ற குழப்பமும் ஏக்கமும் தூக்கத்தைத் தொலைத்து விடுகின்றன. இது உணர்ச்சித் துயரம் காரணமாகத் தூக்கத் தொந்தரவு எனப்படும் உளவியல் நிலையைக் குறிக்கிறது.
அதேபோல், “வரின் துஞ்சா” எனும் வரி இன்னொரு பரிதாபத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. காதலர் வந்தபோதும் தூக்கமில்லாமல் போகிறது. ஏன்? அதற்குப் பல உளவியல் காரணங்கள் இருக்கலாம்:
- காதலரின் வருகையால் ஏற்படும் மிகுதியான மன உந்துதல்
- அவரின் அருகில் இருப்பதற்கான உற்சாகம்
- மீண்டும் பிரிவுக்கான அச்சம்
- எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவடைந்தாலும் அதன் தொடர்ச்சியாகும் மனவெறுப்பு.
இவை தூக்கமின்மையை மிகுதிப்படுத்தக்கூடும். இதுவே உளவியல் பரிந்துரை செய்யும் வகையில், “மிகுதியான உணர்ச்சி உச்சநிலைத் தூக்கத்தைத் தடுக்கக் கூடும்” என்ற சிந்தனையை உறுதிப்படுத்துகிறது.
“ஆயிடை ஆரஞர் உற்றன கண்” – இங்கு “ஆரஞர்” என்பது “துன்பம்” எனப் பொருள்படும். காதலரின் வருகையோ, வராமலிருப்பதோ கண்களுக்கு துன்பம் தருகிறது. இது சிந்தனையின் ஒரு முக்கிய தளமாகும். கண்கள் என்பது உணர்வுகளின் பிரதான வெளிப்பாடாகவே இல்லாமல், உணர்ச்சி அடிப்படையிலான நிலைக்கான ஆய்வுக் கூடமாகவும் செயல்படுகின்றன.
உளவியலில் இது உணர்ச்சி சோர்வு மற்றும் உணர்ச்சி சுமை என அழைக்கப்படுகிறது. அதிக உணர்ச்சிகள், எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் ஏமாற்றங்கள் மூலமாக கண்கள் மட்டுமல்ல, மனமும் சோர்வடைந்து விடுகிறது. ஆனால், இங்குக் கண்கள் பேசும். தூக்கம் இழந்த கண்கள், கண்ணீரால் வாடியவை, விழிக்க வேண்டிய சுமையால் சோர்ந்தவை.
இந்தக் குறட்பா ஒரு நேர்மையான உளவியல் சாட்சியாகும். காதல் என்பது தனி மனிதனை முழுமையாக ஆட்கொள்ளும் உணர்வாகும். அந்த உணர்வில் தூக்கம்கூட வராது. அந்த உணர்வின் தாக்கம் ஒருவரைச் செயலிழக்கச் செய்யக் கூடும். காதலரின் வருகை, பிரிவு, எதிர்பார்ப்பு, அச்சம் ஆகிய அனைத்தும் கலந்தே காதல் உருவாகிறது. இது தூக்கத்தையும் அமைதியையும் கடத்திச் செல்லும்.
மனநலம் என்பது, காதலின் சூழ்நிலைகளால் எளிதில் பாதிக்கப்படும் துடிப்பான அமைப்பு. அந்த அமைப்பின் தாக்கங்களைத் தோழர் வள்ளுவர் நுட்பமாக நம்மிடம் எடுத்துச் சொல்கிறார்.
மறைபெறல் ஊரார்க்கு அரிதன்றால் எம்போல்
அறைபறை கண்ணார் அகத்து
இதில் கவிஞர் பெண்களின் மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறார். பெண்கள் தங்கள் மனத்துள் உள்ள உணர்வுகளை மறைக்க முடியாமல் தடுமாறுவர். அவர்களின் மனம் கண்ணாடியைப் போலத்தான். துன்பம் வந்தால் அதை வெளியில் காட்டிவிடும். அதனால் அவர்கள் உணர்ச்சிகளைத் துன்பத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் பிறரால் எளிதாக அறிந்து கொள்ள முடியும். அதனால்தான் பெண்களின் மனம் மிகவும் நெகிழ்ந்தது எனக் கூறுகிறார். அவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளை உள்ளத்தில் அடக்க முடியாததால், உலகம் அவர்களின் ரகசியத்தை எளிதாகப் புரிந்துகொள்கிறது என்ற உண்மையை உணர்ச்சியுடன் இங்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளார் தோழர் வள்ளுவர்.
இங்குக் காதலின் உள் வேதனையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ஒரு நுட்பமான உளவியல் நிலையை அவர் விவரிக்கிறார். காதல் என்பது ஆழமான மனநிலையாக இருப்பதால், அதன் பிரிவும் ஏக்கமும் மனிதனின் மனத்தையும் உடலையும் துளைக்கும். இவ்வாறு உள்ளார்ந்த உணர்வுகள் வெளிப்படாத பெறாதபோது, அது உடலிலும் செயல்பாடுகளிலும் பிரதிபலிக்கத் தொடங்கும். இதைத்தான் இக்குறள் மிக அழுத்தமாகக் கூறுகிறது.
“அறைபறை கண்ணார்” எனும் வரியில், கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருக்கும் நிலையை ‘அறையப்படும் பறை’ எனக் காட்டுகிறார். பறையை ஒருவர் அறைந்து முழக்கும்போது அது எச்சரிக்கை, அழைப்பு அல்லது உணர்வை வெளிக்கொணர்வதற்கான ஒரு சின்னமாக என மாறி மாறி ஒலிக்கும். இதேபோல், கண்ணீரும் அந்த மனத்தின் அழைப்பாக, அதீத வேதனையின் வெளிப்பாடாகும்.
இங்கு நம்மால் மறைக்க முடியாத உணர்வு, கண்கள் வழியாக வெளிப்படுகிறது. உளவியல் அடிப்படையில் இது சொற்கள் அல்லாத உணர்ச்சிக் கசிவு எனப்படுகிறது. மனத்துக்குள் உள்ள கவலை, ஏக்கம், ஆசை போன்றவை சொல்லாமல் இருந்தாலும் முகபாவனை, கண்கள், உடல் நடத்தை மூலம் வெளிப்படும்.
“மறைபெறல் ஊரார்க்கு அரிதன்று” – வெளிப்படும் உணர்வுகளைக் காண்பது, வெளிப்பாட்டை உணர்வது பொதுமக்களுக்குக் கடினமல்ல என்று இங்குக் கூறப்படுகின்றது. ஆனால், எம்போல் உள்ளோரிடம் இது சற்று வேறுபட்டதாக உள்ளது. ஏனெனில், எங்கள் கண்ணே நம் மனத்தின் வெற்றிடத்தைக் கொண்டுவந்து விட்டுவிடுகிறது. அந்த வகையில் இது எதையும் மறைக்க இயலாத நிலை இது.
உளவியல் அடிப்படையில், சில உணர்வுகள் ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு உடலில் சுமை ஏற்படுத்துகின்றன. மனக்கவலையால் கண்கள் வாடுதல், தூக்கம் குறைதல், கண்களில் அழுகை போன்றவை நிகழ்கின்றன. மனத்தில் உள்ள துயர் உடலில் வெளிப்படுவதை இங்கே தோழர் வள்ளுவர் உணர்த்துகிறார்.
இக்குறளில் உள்ள இடையூறு, உணர்வுகளை ஒழுங்குபடுத்த முடியாத நிலையில் இருக்கிறது. ஒரு நபர் தன் வேதனையை வெளிக்கொணராதபோது, அவை கண்களில் தானாகவே தெறிக்கின்றன. இது மனநலத்தைப் பாதிக்கக் கூடிய காரணியாகவும் இருக்கலாம். உட்பொதிந்த உணர்வுகள் வெளியில் வரவேண்டும் என்பதற்குக் கண்ணீர் சிறந்த வழியாக, வெளிப்பாடாக இருக்கிறது.
காதல் நோயால் துன்புற்ற மனத்தை மறைத்துவைக்க முடியாத நிலையை இங்கு அவர் மிக அழுத்தமாக எடுத்துரைக்கிறார். கண்கள் என்னும் வாசல் வழியாக வெளிவரும் கண்ணீர், அந்த உணர்வின் அறிவிப்பாக இருக்கிறது. பறையைக் கையால் அறையும் போது வரும் ஓசை போல், இதுவும் மனத்தின் கூக்குரலாகவே ஒலிக்கிறது.
எனவே, உணர்வுகளை ஒழுங்குபடுத்த கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், காதலெனும் நோயில், கண்கள் தம்மை மறைத்துக் கொள்ள இயலாமல் உண்மையை ஊராருக்கு உணர்த்தி விடுகின்றன. இது காதல் நோயின் உளவியல் சித்திரமாகவே தெரிகிறது.
– – –