எழுத்தாளர் ஜே.பி. சாணக்யாவின் ‘ஆண்களின் படித்துறை’ சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கிய வெளியில் சமூக-வாழ்வியல் விவாதங்களை எழுப்பும் படைப்பாகும். இக்கதை வெறும் பாலியல் சார்ந்த ஏக்கங்களைப் பேசுவதோடு நின்றுவிடாமல், ஆணாதிக்கச் சமூகம் பெண்களின் உடலை எவ்வாறு தனக்கான நுகர்வுப் பொருளாகவும் பொதுவெளியின் சொத்தாகவும் பார்க்கிறது என்பதையும் அதற்கு எதிராகப் பெண்கள் தங்களை எவ்வாறு தகவமைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதையும் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
தனிமனித வாழ்வியற்கோணத்தில் இச்சிறுகதையை அணுகும்போது, எழுத்தாளர் ஜே.பி. சாணக்யா மனித மனங்களின் முரண்பாடுகளை, குறிப்பாகப் பெண் உளவியலின் தத்தளிப்புகளைச் சமரசமின்றி வெளிக்கொணர்ந்துள்ளார் என்பதனை அறியமுடிகிறது.
இக்கதையின் தொடக்கமே அன்னம்மாளின் உடலை மையமாகக் கொண்டுதான் தொடங்குகிறது. கணவனை இழந்த பெண், தன் வீட்டுக்கு முன் வந்தடைந்த பொதுவான ‘படித்துறையில்’ நீராடுவதைக் காட்சிப்படுத்துவதன் மூலமே தன் மீதான சமூகப் பார்வையை எதிர்கொள்கிறாள்.
அன்னம்மாள் தன் உடல் மீதான ஆண்களின் வெறித்தனமான பார்வைகளை நன்கு அறிந்திருக்கிறாள். அதை மறைத்துக்கொள்ளாமல், பகிரங்கமாகத் தன் நீராடலைக் காட்சிப்படுத்துவதன் மூலம் ஆண்களின் காமப் பார்வையைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதாக அவள் நம்புகிறாள். இது ஒருவகையில் அவளது வாழ்வியல் சார்ந்த தற்காப்பு உத்தியே!.
சமூகத்தின் விதிகளுக்குப் பயந்து ஒதுங்கி வாழ்வதைவிட, அந்தச் சமூகத்தின் வக்கிரப் பார்வைகளையே தனக்கான பிழைப்பு முறை என அவள் கருதுகிறாள்.
அன்னம்மாளுக்கும் அவரது மகளான லலிதாவுக்கும் இடையிலான மோதல் என்பது வெறும் தாயும் மகளும் கொள்ளும் கருத்துவேறுபாடு அன்று; அது இரண்டு வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் வாழ்வியல் தத்துவ மோதலாகும்.
வாழ்க்கையின் அடிமட்ட யதார்த்தங்களை உணர்ந்துகொண்ட அன்னம், ஆண்களின் உலகத்துடன் சமரசம் செய்துகொண்டு, தனக்கான பொருளாதார மற்றும் உணர்வுசார் பாதுகாப்பைத் தானே தேடிக்கொள்கிறாள். அவளுக்கு ஒழுக்கம் குறித்த சமூகத்தின் போலி அறங்கள் மீது எந்த மரியாதையும் இல்லை.
இளம்பருவத்தில் இருக்கும் லலிதா, காதலும் கல்யாணமும் முறைப்படி இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள். ஆனால், தன் தாயின் நடத்தைகளும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஆண்களின் வக்கிரமான அணுகுமுறைகளும் அவளது கனவுகளை நொருக்குகின்றன. சமூகத்தின் முன் தன் குடும்பம் ‘அசிங்கப்பட்டுவிட்டதாக’ அவள் கருதும் அவமானம் அவளைத் தீவிர மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாக்குகிறது.
இக்கதையில் வரும் ஆண்கள் (கிழவன், டிங்கு, செல்வம், செட்டியார் என அனைவரும்) பெண்களின் உடலை நுகரும் பொருளாக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள்.
பெண்களின் பொருளாதாரச் சார்புநிலையைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் ஆண்கள், காதலின் பெயரால் அவர்களை உணர்வுரீதியாகவும் உடல்ரீதியாகவும் சுரண்டுகின்றனர்.
சமூகத்தில் கௌரவமான மனிதர்களாக மதிக்கப்படுபவர்கள்கூட அந்தத் தனிமை வெளியில் எத்தகைய ஒழுக்கக்கேடானவர்களாக மாறுகிறார்கள் என்பதைச் செட்டியாரின் கதாபாத்திரம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. இங்கு ஆண்கள் தங்களின் குற்றவுணர்ச்சியிலிருந்து எளிதில் தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள்; ஆனால், பெண்கள் மட்டுமே அதன் முழுச் சமூகச் சுமையையும் சுமக்க வேண்டி வருகிறது.
லலிதாவின் முடிவு கதையின் உச்சக்கட்டத் துயரமாகும். அவளது தற்கொலை என்பது வெறும் பலவீனத்தின் வெளிப்பாடு அன்று; அது ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் வன்முறைக்கும் போலித்தனத்திற்கும் எதிராக அவள் நடத்தும் இறுதித் தோல்வியடைந்த போராட்டமாகும்.
தாயின் உலகம் தனக்குரியதன்று என நினைத்து வெறுக்கும் லலிதா, தான் நம்பிய காதலன் செல்வத்தாலும் ஏமாற்றப்படுகிறாள். வாழ்வின் எந்தப் புள்ளியிலும் தனக்கு நிரந்தரமான பாதுகாப்பு இல்லை என்பதை உணரும்போது அவளுக்கு ஏற்படும் வெறுமை அவளை மரணத்தை நோக்கித் தள்ளுகிறது.
லலிதா தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும் கணத்திலும் ஊர் அமைதியாகத் தூங்குகிறது. அன்னம்மாள் தன் மகளின் மரணத்தைக்கூடத் தனது யதார்த்த வாழ்வியலோடு பொருத்திப் பார்த்து, “இந்த மாதக் கடைசியில் செல்வம் லலிதாவைப் பெண்கேட்டு வரப்போகும் செய்தியைத் தெருமுழுக்கப் பரவவிட்டுத்தான் அன்னம் வீட்டுக்கு வருவாள்” என்று முடிப்பது மனித உறவுகளின் கொடூரமான வணிகமயமாதலையும் உணர்வுகளின் மரணத்தையும் கறாராகச் சுட்டிக் காட்டுகிறது.
எழுத்தாளர் ஜே.பி. சாணக்யாவின் ‘ஆண்களின் படித்துறை’ என்ற இந்தச் சிறுகதை, மனித மனங்களின் இருண்ட பக்கங்களை, காமத்தின் பசி முகங்களை மற்றும் சமூகம் பெண்களுக்கு வழங்கும் குறுகிய சட்டகங்களைத் துணிவுடன் வெளிப்படுத்துகிறது.
இக்கதையில் வரும் கதைமாந்தர் எவரும் முழுமையாக நல்லவர்களோ தீயவர்களோ அல்லர்; சூழல் அவர்களை அவ்வாறு இயங்க வைக்கிறது. எழுத்தாளர் ஜே.பி. சாணக்யா எந்தவிதமான பூச்சுகளும் இன்றி, யதார்த்தத்தை அதன் கொடூரமான முகத்தோடு வாசகரின் முன்பாக நிறுத்தியுள்ளார்.
தனிமனிதனின் சுதந்திரம், பெண் உடல் மீதான சமூக ஆதிக்கம் மற்றும் அறச்சிக்கல்கள் குறித்த மிக முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பும் இக்கதை, தமிழ் இலக்கியத்தில் தவிர்க்க முடியாத சமூக ஆவணம்.
– – –