தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் சிறுகதை என்னும் வடிவத்திற்கு முற்றிலும் புதிய, ஆழமான பரிமாணத்தை வழங்கியவர் ‘சிறுகதை மன்னன்’ புதுமைப்பித்தன். சமூகத்தின் மீதான அவரது தீர்க்கமான விமர்சனங்களே அவரது கதைகளுக்கான அடிநாதமாக அமைந்தன.
தனிமனிதனும் ஒட்டுமொத்த சமுதாயமும் தங்களுக்குரிய குறைந்தபட்சப் பொறுப்புணர்வைக்கூடச் சற்றேனும் வெளிப்படுத்தாமல் சுயநலக் கூட்டமாகப் பொறுப்பின்றி நடந்து கொள்வதைக் காணும்போது புதுமைப்பித்தனின் அடிமனத்தில் எழும் அடக்க முடியாத மனக்கொதிப்பே அவரது படைப்புகளின் உயர்வுக்குக் காரணமாக அமைகிறது.
இந்த மனக்கொதிப்பு, ஒரு கட்டத்தில் தன் எல்லையை மீறும்போது சமூகத்தின் இழிநிலையைக் கண்டு விரக்தியின் விளிம்பில் அவர் சத்தமாக நகைக்கத் தொடங்கிவிடுகிறார். இந்த அதீத மனக்கொதிப்பும், அதன் விளைவாக எழும் இருண்ட புன்னகையும் (Dark Humor) ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப்பிணைந்து, ஒரு புதுவித இலக்கிய வடிவெடுத்து அவரது அத்துணை சிறுகதைகளிலும் குருதியாகப் பாய்ந்துள்ளன.
சமூகத்தின் மீதான கோபத்தை வெறுமனே கத்திக் கூறாமல், கலையின் நுட்பத்தோடு, எள்ளலும் பகடியும் கலந்த முரண்நகையாக வெளிப்படுத்துவது அவரது தனிச்சிறப்பு. இதற்கு மிகச் சிறந்த, காலத்தால் அழியாத உதாரணமாக அவரது ‘மகாமசானம்’ என்ற சிறுகதையினைக் கூறலாம்.
இக்கதையின் களம் ஒரு பரபரப்பான நகரத்துச் சாலை. “அவசரம்.. அவசரம்.. அவசரம்..” எனத் தங்கள் அன்றாடத் தேவைகளை நோக்கியும் உலகியல் இச்சைகளை நோக்கியும் ஒருவித இயந்திரத்தனமான துடிப்புடன் திக்கற்றுப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் மனித உடல்கள் நிறைந்த சாலையோரத்தில்தான் இக்கதை நிகழ்கிறது. அங்கு இரண்டு துருவங்களை ஒன்றிணைக்கிறார் ஆசிரியர்.
ஒருபுறம், அந்தப் பரபரப்பான வீதியில் எவ்வித அவசரமும் இன்றி, தன் வாழ்வின் இறுதிப் பயணத்தை நோக்கிச் சாவகாசமாகச் செத்துக்கொண்டிருக்கும் அநாதையான ஒரு கிழட்டுப் பிச்சைக்காரன்.
மறுபுறம், உலகத்தின் அத்தனை நிகழ்வுகளையும் எவ்விதக் களங்கமுமின்றி ஆச்சரியத்துடனும், விரிந்த விழிகளுடனும் இரசிக்கும் ஒரு சிறு குழந்தை. இந்த இருவரையும் இக்கதையில் மிக இயல்பாகச் சந்திக்கச் செய்துள்ளார் புதுமைப்பித்தன். வாழ்வின் இறுதிக்கட்டமான மரணமும் வாழ்வின் தொடக்கக்கட்டமான மழலையும் சந்தித்துக் கொள்ளும் ஒரு தத்துவப் புள்ளியாகவே இவர்களின் இந்தச் சந்திப்பினை நாம் கூறலாம். இறப்பவன் உலகை விட்டுப் போகிறான், குழந்தையோ உலகை மெல்ல மெல்லப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறது.
இச்சிறுகதையின் முதல் பக்கத்தில் இடம்பெற்றுள்ள மூன்று நீண்ட பத்திகளும் கதையின் இடச்சூழலை மிக நுட்பமாக வர்ணிக்கின்றன. இந்த வர்ணனை வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களுக்காக அல்லாமல், கதையின் ஆழமான ஓட்டத்திற்குப் பக்கபலமாகவும் கதையின் மையக் கருத்தை வாசகர்களுக்கு விரித்து, அவர்கள் மனத்தைக் கதை நடக்கும் களத்திற்கே இழுத்துச் செல்லவும் பேருதவி புரிகிறது. இத்தகைய நீண்ட, நுணுக்கமான இடச்சூழல் வர்ணிப்பைப் புதுமைப்பித்தனின் புகழ்பெற்ற ‘பொன்னகரம்’ சிறுகதையிலும் நாம் காணலாம்.
வாசகரைத் தன் விவரிப்பால் மெல்ல மெல்ல கதைக்குள் உள்ளிழுத்து, அவர்களை அறியாமலேயே கதையின் விறுவிறுப்பிற்குள் மூழ்கடித்து, பின் ஒரேயடியாகக் கதையின் மையத் தத்துவத்தில் அவர்களைப் புதைத்துவிடும் இத்தகைய எழுத்துத்தி அவருக்கு மிகச் சிறப்பாகக் கைகூடியுள்ளது.
பொதுவாக, இவ்வளவு விரிவான வர்ணனைகளும் பின்புலம் அமைக்கும் உத்திகளும் குறுநாவல் அல்லது நாவல் போன்ற பெரிய இலக்கிய வடிவங்களில்தான் பயன்படுத்தப்பெறும். சிறுகதைக்கு அதற்கான கால அவகாசமோ, பக்க அளவோ இருப்பதில்லை. ஆனால், புதுமைப்பித்தன் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி இவ்வுத்தியினைத் தன் சிறுகதைக்குப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.
இதற்குக் காரணம், புதுமைப்பித்தனின் பல சிறுகதைகள் விரிவான நாவலுக்கான தொடக்கத்தினையும், கனபரிமாணத்தையும் தன்னுள் அடக்கி, அதே சமயம் சிறந்த சிறுகதைக்கான அதிர்ச்சியூட்டும், நறுக்கென்ற முடிவினையும் கொண்டவையாக இருப்பதேயாகும். இதற்குச் சிறந்த சான்றாக, அவரது மற்றொரு படைப்பான ‘கபாடபுரம்’ சிறுகதையினைக் கூறலாம்.
நான்கு அல்லது ஐந்து வயது மட்டுமே நிரம்பிய அந்தச் சிறு பெண்குழந்தை, தான் இதுவரை இவ்வுலகில் வாழ்ந்து கற்றுணர்ந்த மிகச் சிறிய அனுபவங்களின் துணைகொண்டு, மரணம் என்ற அந்த மாபெரும் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்று தோற்றுப் போகிறது. அவளுக்கு மரணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியவில்லை.
ஆனால், மறுபுறம் மரணத்தை மிக நன்குணர்ந்த பெரியவர்கள், அதன் வலியையும் வேதனையையும் அறிந்தவர்கள், அந்தப் பிச்சைக்காரனின் மரணத்தை ஒரு பொருட்டாகவே கருதாமல் விலகிச் செல்கிறார்கள். “நமக்கேன் வீண் கவலை? எங்கோ யாரோ, ஏதோ ஒரு பிச்சைக்காரன் செத்தால் நமக்கென்ன?” என்ற சுயநலச் சிந்தனையோடு தங்கள் போக்கில் போகிறார்கள். மனிதநேயம் என்ற அளவுகோலில் வைத்துப் பார்த்தால், அவர்கள் அனைவரும் தோற்றுத்தான் போகிறார்கள்.
இச்சிறுகதையின் தொடக்கத்தில், சாலையோரம் நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே கடந்து செல்லும் ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் பொறுப்பின்மையும் கதையின் இறுதியில் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு அலட்சியமாகச் செல்லும் தனிமனிதனான தந்தையின் பொறுப்பின்மையும் மிகக் கடுமையாகச் சாடப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இந்த இரண்டு இருண்ட பகுதிகளுக்கு மத்தியில், மையப்பகுதியில் அந்தச் சிறுமியின் மாசற்ற பொறுப்புடைமையும் மனிதநேயமும் மிக அழகாகச் சுட்டிக்காட்டப் பெற்றுள்ளன. எவ்விதப் பற்றுமற்ற ஒரு சிறுமிக்கு ஒரு சக மனிதன் மீது இருக்கும் குறைந்தபட்ச இரக்கமும், பரிவும்கூட, முதிர்ச்சியடைந்த பிற மனிதர்களுக்குச் சற்றேனும் இல்லையே என்பதே புதுமைப்பித்தனின் தீராத மனவேதனையாகும்.
இதனை விளக்கும் வகையில் லதா ரஜினிகாந்த் அவர்கள் கூறுவது போல, ‘சிறார்கள் சின்னஞ்சிறிய மனிதர்கள்; ஆனால் அவர்களிடம் இயல்பாகவே குடி கொண்டிருக்கும் மனிதநேயம் கூட, வளர்ந்த பெரிய மனிதர்களிடம் இருப்பதில்லை’ என்பதே இக்கதையின் ஆழமான மையக்கருத்தாகும்.
சக மனிதன் மீதான மனிதநேயம் நாளுக்கு நாள் குறைவுபட்டுப் போய்க் கொண்டிருப்பதால்தான், உயிருள்ள மனிதர்கள் வாழும் இவ்வுலகம், உணர்ச்சியற்ற பிணங்கள் எரியும் ஒரு பெரிய சுடுகாடாக (மகாமசானமாக) மெல்ல மெல்ல மாறிவருகிறது என்று புதுமைப்பித்தன் பெரும் கவலை கொள்கிறார். இந்தக் கொடூரமான சமூக உண்மையைக் கண்டு அவருக்குள் எழும் மனக்கொதிப்பினைத் தாங்க இயலாமல், அது அவருக்குள்ளாகவே ஒருவித விரக்தி கலந்த நகைப்பாக மாறி, கதையின் வரிகள் தோறும் எள்ளலாகக் கசிந்துள்ளது.
முழுக்கதையுமே இரண்டு வெவ்வேறுபட்ட பார்வைகளின் (கண்களின்) வழியாக வாசகர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஒரு கண், சமுதாயத்தை விமர்சிக்கும் எழுத்தாளர் புதுமைப்பித்தனுடையது; மறுகண், உலகை ஈர்ப்புடன் நோக்கும் அந்தச் சிறுமியினுடையது.
புதுமைப்பித்தனின் முதிர்ந்த பார்வையில், மனித மரணம் என்பது “ஒருபோதும் ஈடுகட்ட இயலாத பேரிழப்பு”. அது வாழ்வின் துயரம். ஆனால், அந்தச் சிறுமியின் வெள்ளந்திப் பார்வையில் மரணம் என்பது ஒரு “வேண்டியபோதெல்லாம் நிகழ்த்திப் பார்த்துக் கொள்ளத்தக்க ஒரு புதுவித வேடிக்கை அல்லது வித்தை”. அவளுக்கு அது ஒரு விளையாட்டைப் போலத் தோன்றுகிறது. அதனால்தான், மரணத்தின் விளிம்பில் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பிச்சைக்காரனைப் பார்த்து அச்சிறுமி, “இன்னும் ஒருதரம் அப்படிக்காட்டு” என்று வெகுளியாகக் கேட்கிறது. இது வாசகரின் நெஞ்சை உலுக்கும் ஒரு வலிமிகுந்த முரணாகும்.
‘ஒரு சக மனிதனின் மரணம் என்பது, மற்றொரு மனிதனுக்குச் சற்றும் ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணத் தோன்றாத அவல நிலை இக்காலச் சமூகத்தில் ஏற்பட்டுவிட்டதே’ என்ற ஆழமான கருத்தை வாசகரின் மனத்தில் ஆணி அடித்தாற்போல வலியுறுத்த, புதுமைப்பித்தன் சில வாக்கியங்களை இரண்டு முறைகளுக்கு மேற்பட்டு, ஒரு சுழற்சியைப் போல இச்சிறுகதையில் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.
“கிழவன் தகரப் பீப்பாயைப் பிடித்துக்கொண்டு செத்துக்கொண்டிருந்தான்”
“ஜனங்கள் அவ்வழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்; வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியாது; சிலர் தெரிந்துகொள்ள விரும்பவில்லை”
இந்த வரிகள் உணர்த்துவது என்ன? ‘மரணம்’ குறித்த அதீத அக்கறையும், பயமும் இங்கு வாழும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஆழமாக உள்ளது. ஆனால், அது ‘தனக்கு’ அல்லது ‘தன் சார்ந்தவர்களுக்கு’ என வரும்போது மட்டும் வெளிப்படும் சுயநலப் பயம். வீதியில் சாகும் அநாதைக்காக அழுவதற்கு இங்கு யாருக்கும் நேரமில்லை. ஆனால் அந்தச் சிறு குழந்தைக்கோ, தன் தந்தை வாங்கித் தரும் மாம்பழத்தின் வாசனையும் ஒன்றுதான், வீதியில் வீசும் மரணத்தின் வாசனையும் ஒன்றுதான்; இரண்டுமே அவளைப் பொறுத்தவரை புதிதானவை, புதுமையானவை – ரசிக்கத்தக்கவைதான். அவளுக்கு உயர்வு தாழ்வு தெரியாது.
இறக்கும் தருவாயில் உள்ள அந்த வயது முதிர்ந்த, ஏழைப் பிச்சைக்காரனுக்கு எப்படியாவது உதவிசெய்ய வேண்டும் எனத் துடிக்கும் அச்சிறுமியின் மனக்கனிவு கூட, அக்குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த தந்தைக்குச் சற்றேனும் இல்லை என்ற அதிர்ச்சியோடுதான் இக்கதை முடிகிறது.
சிறுமியின் தந்தையின் பின்னணி பற்றிய ஒரு நுட்பமான குறிப்பும் இக்கதையில் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. “அவரைப் பார்த்தால் தம் குடும்பத் தேவைகளைத் திருப்தி செய்து கொள்வதற்குக் கஷ்டப்படுபவராகத் தெரியவில்லை”. அவர் வறுமையில் வாடுபவர் அல்லர். ஆனால், வசதி வாய்ப்புகள் நிறைந்துள்ள மனிதர்கள் கூடத் தங்களை விடக் கீழ்நிலையில் உள்ள ஏழைக்கு, அதுவும் குடிக்க நீர்க்கூட இன்றி இறக்கும் நிலையில் தவிக்கும் ஒரு ஜீவனுக்கு உதவ நினைப்பதில்லை என்ற நிதர்சனத்தை ஆசிரியர் சாடுகிறார்.
அவ்விதமாக இச்சமுதாயத்தில், மனிதர்களுக்குள்ளே இருக்க வேண்டிய ‘மனிதநேயம்’ என்ற உன்னதப் பண்பு என்றோ உயிரோடு புதைந்துபோய்விட்டது. அப்படி மனிதநேயம் இரக்கமின்றிப் புதைக்கப்பட்ட இந்தச் சமுதாயம், உயிரோட்டமுள்ள மனிதர்கள் வாழும் இடம் அன்று, மாறாக அது பிணங்கள் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு ‘மகாமசானம்’ (பெரிய சுடுகாடு) என்பதே புதுமைப்பித்தன் உரைக்கும் தீர்க்கமான கருத்தாகும்.
சமூக விமர்சனத்தைத் தாண்டி, இச்சிறுகதையில் ஒளிந்திருக்கும் மிகச் சிறந்த கலைநுட்பப் பகுதிகளாகப் பின்வரும் ஐந்து கூறுகளை நாம் அடையாளப்படுத்தலாம்:
- நகர நாகரிகத்தின் அவலம்:
நகரம் என்பது மனிதனை இயந்திரமாக்கும் இடம் என்பதைப் புதுமைப்பித்தன், “நாகரிகம் என்பது இடித்துக் கொண்டும் இடிபட்டுக் கொண்டும் போக வேண்டிய ரஸ்தா (சாலை) என்பதைக் காட்டும் படியாகப் பட்டணம் மாறிவிடுகிறது” என்று வர்ணிக்கிறார். ஒருவன் சாவதைக் கூட நின்று கவனிக்க நேரமில்லாத ஓட்டமே நகர நாகரிகமாக மாறிப்போன அவலத்தை இது சுட்டுகிறது.
- குழந்தையின் உளவியல்:
குழந்தை மனத்தின் எதார்த்தம் ஈடு இணையற்றது. “பட்டாணி வாங்கிக் குடேன் என்று படுத்துக் கிடந்தவரைச் சுட்டிக்காட்டியது” என்ற வரியில் குழந்தையின் உலகம் விரிகிறது. தனக்குப் பிடித்த சுவையான பட்டாணி, கீழே சுருண்டு கிடக்கும் அவருக்கும் பிடித்திருக்க வேண்டும், அதை உண்டால் அவன் எழுந்து விடுவான் என்ற நம்பிக்கை அதற்கு. இது மழலைக்கே உரித்தான பேரன்பு.
- இரக்கமுள்ள ஏமாற்றுக்காரர்கள்:
இறந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு, மற்றொரு பிச்சைக்காரன் தண்ணீர் கொடுத்து உதவுகிறான். அவனுக்குள் இரக்கம் இருக்கிறது. ஆனால் அதே சமயம், சிறுமியைக் கண்டதும் அவளிடம் தன் வறுமையின் காரணமாகப் பணம் கேட்கிறான். வறுமை மனிதனை எப்படிச் சிறுமைப்படுத்துகிறது என்பதையும், இரக்கத்திற்குள்ளும் எப்படித் தந்திரம் நுழைகிறது என்பதையும் இது காட்டுகிறது.
- இரக்கமற்ற வசதியானவர்கள் (பணக்காரர்கள்):
சிறுமியின் தந்தை நல்ல வசதிவாய்ப்புடையவராக இருந்தபோதிலும், அவரின் கணக்குப் பார்க்கும் குணம் மாறவில்லை. ‘தம் கணக்குக்குக் கூடைக்காரியை (பழம் விற்பவளை) ஒப்புக்கொள்ள வைத்து இரண்டு மாம்பழங்களை பேரம் பேசி வாங்கி வருகிறார்’. பணமிருந்தும் மனம் இல்லாத அவர், இறப்பவனைப் பற்றிக் கவலை ஏதுமின்றிக் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டுத் தன் வழியே செல்கிறார். இது மேல்தட்டு மக்களின் மனசாட்சியற்ற தன்மையைக் காட்டுகிறது.
- மரணத்தின் வாசனையும் உயிர்ப்பிரிவும்:
மரணத்தின் பிடியை ஆசிரியர் விவரிக்கும் விதம் அசாத்தியமானது. “அவன் கதையெல்லாம் இன்னும் சிறிது நேரத்திற்குள் சம்பூர்ணமாகிவிடும் (முடிந்துவிடும்). ஆனாலும், அவன் அந்தத் தகரப் பீப்பாயைப் பிடித்த பிடிப்பை விடவில்லை. அந்தப் பிடிப்பில் ஓர் ஆறுதல் இருந்தது. பலம் இருந்தது.” இது உயிரின் மீதான மனிதனின் கடைசி ஒட்டுதலைக் காட்டுகிறது. “பக்கத்திலே யாரோ தண்ணீர் கொடுக்கிறார்கள் என்ற பிரக்ஞை இருந்ததாக மட்டும் தெரியவில்லை. தண்ணீர் வந்தது; குடிக்க வேண்டும்; அவ்வளவுதான் அவன் மனசில். அதற்கு மேல் நினைக்க விருப்பமில்லை; தேவையில்லை; திராணி (தெம்பு) இல்லை”.
இறுதியாக உயிர்ப் பிரியும் கணத்தை, “படுத்துக் கிடந்தவன் கண்கள் விரியத் திறந்திருந்தன. கண்ணின் மணியின் மேல் ஓர் ஈ வந்து உட்கார்ந்தது” என்று முடிக்கிறார். ஈ உட்கார்ந்தும் இமைகள் மூடவில்லை என்பதன் மூலம், அங்கே உயிர் பிரிந்து பிணமாகிவிட்டான் என்பதை இதைவிட நுட்பமாக உணர்த்த முடியாது.
இதில் முதல் பகுதியில் மரணத்தின் விளிம்பில் உயிர்வாழ்வதற்காகப் போராடும் ஒரு மனிதனின் அவல நிலையும் இரண்டாவது பகுதியில் மரணத்தின் மையத்தில் முழுமையாக அகப்பட்டுக் கொண்ட ஒரு மனிதனின் (பிணத்தின்) அசைவற்ற நிலையும் தத்ரூபமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன.
தெருவில் நடந்த ஒரு சாதாரணச் சாவு நிகழ்வினை, தன் ஆழ்ந்த சமூக அக்கறையோடு மிகச் சிறந்த கலைப்படைப்பாக்கியுள்ளார் புதுமைப்பித்தன். இந்த மரண நிகழ்வுக்குச் சாட்சியாக நிற்பது அந்தச் சிறுமி மட்டும்தான். ‘வெறுமனே கதைக்கு அத்தகைய சாட்சிக்காகத்தான் இச்சிறுகதையில் அச்சிறுமி இடம் பெற்றிருக்கிறாளா?’ என்று நாம் கேள்வி எழுப்பினால், அதற்குப் பதில் ‘நிச்சயமாக அதற்காக மட்டும் அன்று’ என்பதுதான்.
இச்சிறுகதையில் வரும் ‘சிறுமி’ இனி வரப்போகும் ‘அடுத்த தலைமுறைக்கான குறியீடு’ (Symbol of future generation). அவளைச் சுமந்து செல்லும் ‘சிறுமியின் தந்தை’ சுயநலமும் அலட்சியமும் கொண்ட ‘தற்போதைய தலைமுறைக்கான குறியீடு’. இன்றைய தற்போதைய தலைமுறையினரின் இந்த இரக்கமற்ற, சக மனிதனை மதிக்காத அலட்சியப் போக்குத் தொடர்ந்தால், அது நாளை அடுத்த தலைமுறையினர் வாழ உள்ள இந்தச் சமுதாயத்தை முழுமையான ஒரு சுடுகாடாக – ஒரு ‘மகாமசானமாக’ மாற்றிவிடும் என்ற எச்சரிக்கையையே புதுமைப்பித்தனின் தீர்க்கதரிசனமான கருத்தாக நாம் இக்கதையின் வழியே உய்த்துணரலாம்.
– – –