நவீனத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில், குறிப்பாகப் புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியத்தில் அ. முத்துலிங்கத்தின் இடம் எவராலும் பிரதியீடு செய்ய முடியாத அளவிற்குத் தனித்துவமானது. இயல்பாகவே முத்துலிங்கத்தின் கதைத்தளம் மற்றும் கதை சொல்லும் முறை ஆகியவை பிற தமிழ் எழுத்தாளர்களிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவை. அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை, அதன் அத்தனை சிக்கல்களையும் உட்கூறுகளையும் பிற மனிதர்களின் மனவோட்டங்கள் வழியாகவே வேடிக்கை பார்க்கும் தேர்ந்த பார்வையாளராகத் தன்னை நிறுத்திக் கொள்கிறார்.
எந்தவொரு செயற்கையான புனைவுப் பூச்சும் இன்றி, தனது கூர்மையான அவதானிப்பின் மூலம் தன் கண்முன் விரியும் காட்சிகளையே அவர் மிகச் சிறந்த கதைத்தளமாக மாற்றிவிடுகிறார். அவரது கதைகளில் மனிதப் போராட்டங்கள், உலகளாவிய செய்திகள், துயரங்கள் என அனைத்தும் மெல்லிய நகைச்சுவை இழையோடவும் ஆழமான தத்துவார்த்தப் பார்வையுடனும் வெளிப்படுகின்றன. ‘ஒரு சாதம்’ (உண்மையில் ‘ஒரு சதம்’) என்ற அவரது புகழ்பெற்ற சிறுகதை, இந்த அத்தனை கூறுகளையும் தன்னுள் அடக்கிய மிகச்சிறந்த இலக்கியப் படைப்பு.
முத்துலிங்கத்தின் படைப்புகளில் வாசகர்கள் வியக்கும் முக்கிய அம்சம், அவரது கதைகளில் இழையோடும் கட்டுரைத் தன்மையும் அவரது கட்டுரைகளில் பொதிந்திருக்கும் கதைத் தன்மையுமே ஆகும். அவர் தனது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் உலகப் பயணங்களில் தான் சந்தித்த மனிதர்களையும் சேகரித்த அரிய தகவல்களையும் மிக லாவகமாகக் கட்டுரையாகவோ அல்லது கதையாகவோ உருமாற்றி விடுகிறார்.
பல கதைகளில் முத்துலிங்கம் என்ற அந்தப் படைப்பாளியே கதைமாந்தராக நின்று கதையை நகர்த்திச் செல்வதைக் காண முடியும். ஆனால், அந்தக் கதைமாந்தர் எந்த இடத்திலும் தன் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்துவதில்லை; மாறாக, அங்கு நடைபெறும் எல்லாவற்றிற்கும் வெறும் சாட்சியாக, நடப்பவைகளை உள்ளவாறே பதிவு செய்யும் நடுநிலையான தரப்பாக மட்டுமே செயல்படுகிறார்.
ஏன் அவர் கதையையும் கட்டுரையையும் இப்படிப் பிரிக்க முடியாதபடி கலக்க வேண்டும்? என்ற கேள்வி இலக்கிய விமர்சகர்களிடையே எழுவதுண்டு. இது இருவேறு இலக்கிய வடிவங்களை ஒருங்கிணைத்து புதிய பரிமாணத்தை உருவாக்கும் அவரது நுட்பமான முயற்சியாகவே படுகிறது. ஒருவிதத்தில் பார்த்தால், சிறுகதை, கட்டுரை ஆகிய இரண்டுமே மனித மனத்தின் ஆழங்களைத் தொடும் படைப்பிலக்கியங்கள் தானே! அந்த எல்லையைத் தகர்ப்பதன் மூலம் முத்துலிங்கம் தனது எழுத்திற்கு நம்பகத்தன்மையையும் (Authenticity), ஆவணச் சிறப்பையும் வழங்கி விடுகிறார்.
முத்துலிங்கம் தன் கதைகளில் மனித உணர்வுகளுக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் தருகிறாரோ, அதே அளவிற்குத் தரவுகளுக்கும் (Data/Information) அதீத முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார். அவர் தேர்ந்த நாவலாசிரியராக மட்டுமன்றி, உலகத் தகவல்களை மாணவர்களுக்குப் புகட்டும் நல்ல ஆசிரியரின் தோரணையோடு அந்தத் தரவுகளின் வழியாகவே கதையினை மிக சுவாரஸ்யமாக நகர்த்திச் செல்கிறார்.
‘ஒரு சாதம்’ கதையில் அவர் பயன்படுத்தியுள்ள தரவுகளின் வீச்சு நம்மை மலைக்க வைக்கிறது. மகாத்மா காந்தியின் எளிமையான லண்டன் பயணம் பற்றிய வரலாற்றுப் பதிவு, விஞ்ஞானிக்குக் கனவில் தோன்றிய பாம்பின் மூலம் பென்சீன் அணுவின் (Benzene Ring) அடுக்குமுறை கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அறிவியல் நிகழ்வு, 1977-ஆம் ஆண்டில் இலங்கையில் நடைபெற்று ஈழத் தமிழர்களைப் புலம்பெயரச் செய்த கொடூரமான இனக்கலவரம், தமிழ்ப் புராணத்தில் இடம்பெற்றுள்ள சூரபத்மனின் விசித்திரமான வரம், எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வேயின் புகழ்பெற்ற உலகளாவிய நாவலின் மையக்கரு, மற்றும் நமது மரபில் ஊறிப்போன கம்பன், ஒளவையார் போன்றோரின் ஆற்றல்மிகு கவி வரிகள் எனப் பல தரப்பட்ட, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத தகவல்களையும் அவர் தன் கதையில் இணைத்துள்ளார். ஆனால், இவை எதுவும் கதையின் ஓட்டத்திற்குத் தடையாகவோ, துருத்திக் கொண்டோ நிற்காமல் கதை நகர்வுக்கு மிக இயல்பாகத் துணை நிற்கின்றன. தரவுகளின் வழியாகவே பிரம்மாண்டமான கோபுரத்தைக் கட்டியெழுப்பி, இறுதியாக அதன் உச்சியில் கதையின் மையம் என்னும் அழகிய கலசத்தை நிறுத்தி வைக்கும் அசாத்தியமான வித்தை முத்துலிங்கத்திற்கு இயல்பாகவே கைகூடியுள்ளது.
தாய் நாட்டை விட்டுப் பல்லாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் அகதிகளாகப் புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்களின் வலியையும், வாழ்க்கைப்பாடுகளையும் இக்கதை மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது. புதிய குளிர் தேசங்களில் வாழும் அவர்கள், தாங்கள் தாய் நாட்டில் உண்டு பழகிய பாரம்பரிய உணவு வகைகளுக்காக ஏங்குவது, எப்படியாவது தன் இனத்தாரைச் சென்று தேடிக் கண்டுபிடித்துச் சந்திக்கத் துடிப்பது ஆகிய உளவியல் தவிப்புகளை முத்துலிங்கம் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
அதுமட்டுமின்றி, உயர்ந்த கல்வித் தகுதியும், அதீத திறமையும் கொண்ட ஒருவன், பிழைப்புக்காக வேறு வழியின்றித் தகுதியற்ற மிகத் தாழ்ந்த பணியினைச் செய்ய நிர்பந்திக்கப்படும்போது ஏற்படும் அளப்பரிய தர்மசங்கடங்களையும் மன வலியையும் இக்கதை கண்முன் நிறுத்துகிறது. இது புலம்பெயர்ந்த பலரின் உலகளாவிய சோகமாகும்.
இத்தகைய வலிகளுக்கு மத்தியிலும் மனித அறத்தை முத்துலிங்கம் வலியுறுத்தத் தவறுவதில்லை. அகதிகளாகச் சென்று ஒரு புதிய நாட்டில் வந்தடைந்தவர்கள், தனக்கு அடைக்கலம் தந்து வாழ்வு அளித்த அந்த நாட்டிற்கு எக்காரணம் கொண்டும் துரோகம் செய்யக் கூடாது என்ற உயர்ந்த தார்மீகத்தையும்; அதேபோல, தன்னைப் போலவே பல துயரங்களைக் கடந்து அகதியாக வந்த சக மனிதனின் வாழ்வில் எவ்வித நெருக்கடிகளையும் ஏற்படுத்தக் கூடாது என்ற சமூக நீதியையும் இக்கதை அடிநாதமாகச் சொல்லிச் செல்கிறது.
‘ஒரு சாதம்’ கதையில் வாசகர்களை இறுதிவரை கட்டிப்போடும் சுவாரஸ்யமான உத்தி கையாளப்பட்டுள்ளது. கதையின் முதல் பக்கத்திலேயே ஒரு குறிப்பு உண்டு. பரமனாதன் என்பவன் சிவலிங்கம் வீட்டிற்குச் செல்லும்போது நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு அது. அங்கு ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டவுடன், “இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவனுடைய மூத்தமகள் ‘க்ளுக்’ என்று சிரித்துக் கொண்டே உள்ளே ஓடிவிட்டாள்” என்று கதை தொடங்குகிறது.
அந்தச் சிறு பெண்ணின் திடீர் சிரிப்புக்கு என்ன அர்த்தம், அதற்கான காரணம் என்ன என்று தெரியாமல் வாசகர்கள் திண்டாட வேண்டும், கதைக்குள் முழுமையாக மூழ்க வேண்டும் என்பதே முத்துலிங்கத்தின் இலக்கிய ஆசை. கதையினைத் தொடர்ந்து படிக்கும் வாசகர்கள், அந்த ஆரம்பத் திண்டாட்டத்திலிருந்து மீள்வதற்குக் கதையின் இறுதி வரி வரை பொறுமையாகப் படித்து வர வேண்டியுள்ளது. கதையின் இறுதியில் அந்த முடிச்சு அவிழும் இடம் அபாரமானது.
“பரமனாதனின் மூளையில் பளீரென்று ஒரு மின்னல் அடித்தது. சிவலிங்கத்தினுடைய வீட்டின் பெயர் ஒரு சதம் (One Cent). பரமனாதன்தான் எப்போதும் போல முட்டாள்தனமாக அவசரப்பட்டு ‘ஒரு சாதம்’ என்று நினைத்து விட்டான்.”
சாப்பாடு மீதான அதீத நாட்டத்தாலும், புலம்பெயர்ந்த சூழலில் உணவு குறித்த ஏக்கத்தாலும் சிவலிங்கத்தின் வீட்டின் பெயரை ‘ஒரு சாதம்’ எனப் பரமனாதன் தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறான். இவ்வரிகளைப் படித்தபோதுதான், முதல் பக்கத்தில் அந்தப் பெண்ணின் சிரிப்பிற்கு விடை தெரியாமல் அல்லாடிய வாசகரின் மனத்திலும் பரமனாதனின் மூளையில் பளீரென்று அடித்த அதே மின்னல் அடித்துத் தெளிவு பிறக்கிறது. வாசகனையும் கதையின் பாத்திரமாகவே மாற்றும் தருணம் இது.
இந்தத் தலைப்பின் பின்னால் மற்றுமொரு வாழ்க்கைத் தத்துவமும் நுட்பமும் கதையில் பொதிந்துள்ளது. தனது அலுவலகத்தில் கணக்குப் பார்க்கும்போது விடுபட்டுப் போன வெறும் ‘ஒரு சதம்’ (One Cent) என்ற தொகையினை, தன் அசாத்தியமான உழைப்பாலும் நேர்மையாலும் சிவலிங்கம் சரி செய்கிறான். அந்தச் சிறு கணக்கீட்டுச் சரிசெய்தலால் அவனது தொழில் வாழ்வில் மிகப்பெரிய உயர்வு கிடைக்கிறது. தன் வாழ்வை உயர்த்திய அந்த நேர்மையின் அடையாளமாகவே, அதன் நினைவாகத் தான் புதிதாக வாங்கிய வீட்டிற்கு ‘ஒரு சதம்’ என அவன் பெருமையுடன் பெயர் சூட்டுகிறான்.
கதையின் இறுதிக்குச் சற்று முன்பாகவே, சிவலிங்கம், “என்னுடைய சம்பளம் பத்து மடங்கு பெருகி விட்டது” என்று கூறுவதாக ஒரு காட்சி அமைந்துள்ளது. அதனோடு தொடர்புடைய ஒரு சிறிய உரையாடல் கதையின் இறுதியில் இடம்பெறுகிறது:
“உனக்கு இல்லாமலா என்ரை மகளே! புத்தம் புதுவீடு ஒன்று உனக்குத்தானே வாங்கப் போறேன்.”
அதற்கு அந்த மகள், “அப்ப, என்ரை வீட்டுக்கு என்ன பேர் வைக்கப் போறீங்கள்?” என்றாள்.
உடனே சிவலிங்கம், “பத்து சதம் என்று வைச்சால் போச்சு” என்று கூறுகிறான். அந்த நகைச்சுவைக்குள்ளும் வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியும் நம்பிக்கையும் இழையோடுகிறது.
உலகளாவிய தரவுகளையும், புலம்பெயர்ந்த சூழலையும் பேசினாலும், முத்துலிங்கம் நமது மரபார்ந்த கதை கூறும் உத்தியினையும் இக்கதையில் மிகச் சிறப்பாகக் கையாண்டுள்ளார். வாய்மொழியாகக் கதை சொல்லும் பாட்டிகள் கேட்பவர்களைக் கதைக்குள் ஈர்ப்பதற்காகக் கேள்விகள் கேட்பது வழக்கம். அதே உத்தியை,
“சிவலிங்கத்திற்கு விஸ்தாரமாகக் கதை சொல்வது என்றால் அளவற்ற பிரியம். விடுவானா?”,
“பொன்னுசாமிக்கு இது ஒரு பெரிய சவால். இதை எப்படி அவர் ஏற்பார்?”
என்று நேரடியாக வாசகர் முன் கேள்விகளை எழுப்பும் உத்தியை முத்துலிங்கம் பயன்படுத்துகிறார். தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில், இந்தத் தனித்துவமான உத்தியினைச் சிறுகதை மன்னன் புதுமைப்பித்தனும், கரிசல் இலக்கிய முன்னோடி கி. ராஜநாராயணனும் தங்களது படைப்புகளில் அதிகமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். அந்த ஆளுமைகளின் தொடர்ச்சியாக, ஈழத்தமிழ் இலக்கியத்தில் அ. முத்துலிங்கம் இந்த மரபான உத்தியினை மிகச் சரியாக, நவீனக் கதைக்களத்திற்கு ஏற்பப் பயன்படுத்தி வருகிறார்.
இறுதியாக, ‘ஒரு சதம்’ (ஒரு சாதம்) சிறுகதை பேசும் மாபெரும் தத்துவம் என்பது மனிதனின் வீழ்ச்சியற்ற நம்பிக்கையைப் பற்றியது. போர், கலவரங்களால் தாய்நாட்டை விட்டு, தங்களது உடைமைகள் அனைத்தையும் இழந்து, வெறுங்கையோடு உயிரை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு வெளியேறியவர்கள் ஈழத்தமிழர்கள். முற்றிலும் புதிய, தொடர்பில்லாத பனிநிலத்தில் தங்களின் உடலையும் மூளை உழைப்பையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்டு அவர்கள் தங்களை எப்படி நிலைநிறுத்திக் கொண்டார்கள் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.
முத்துலிங்கம் தன் வரிகளில் சொல்வது போல, “வேலை என்பது, பத்தாம் வகுப்பு படித்தவனைப் பாலர் வகுப்பில் போட்டது போலத்தான்.” அத்தகைய மிகக் கீழ்நிலையிலிருந்து தொடங்கி, மெல்ல மெல்லத் தங்களின் அபாரமான அறிவின் துணையோடும், கடின உழைப்போடும், எத்தகைய சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளையும் தங்களுக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு படிப்படியாக மேல்நிலைக்கு உயர்ந்து வரும் அந்தப் புலம்பெயர்ந்தோரின் வாழ்க்கைப் பயணத்தையே, அந்தக் கண்ணீர் தோய்ந்த வெற்றிகளையே முத்துலிங்கம் இக்கதையில் மையப்படுத்தியுள்ளார். இந்தக் கதையைப் படித்து முடித்த பின்னரும், அதில் ஆழமாகப் பதிவு செய்யப்பெற்றுள்ள அந்தப் போராட்ட மனிதர்களின் வாழ்க்கைத் துயரத்தின் சங்கீதம், மெல்லிய அழியாத நாதமாக வாசகரின் காதுகளில் நெடுங்காலம் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.
– – –