நவீனத் தமிழிலக்கிய உலகில் வரலாற்றுப் புனைகதைகளுக்கும் மானுட மனத்தின் ஆழங்களைத் தொடும் உளவியல் புனைகதைகளுக்கும் தன் தனித்துவமான எழுத்து நடைமூலம் உயிர் ஊட்டியவர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். காலத்தின் ஓட்டத்தையும், அதிகாரத்தின் கோர முகத்தையும் உழைக்கும் எளிய மக்களின் வாழ்வியலையும் ஒன்றிணைத்து அவர் எழுதியுள்ள பல கதைகள் தமிழ் வாசகர்களிடையே பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. அந்த வரிசையில் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் வரலாற்றுக் பின்னணியைக் கொண்டு எழுதப்பட்ட படைப்புதான் ‘வண்ணம்’ என்ற சிறுகதை.
நிலத்தை விளைநிலமாக மாற்ற உழைக்கும் எளிய மக்களின் வியர்வையும் கண்ணீரும் அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் தன்னிச்சையாகவும் அறமின்றியும் செயல்படும் அதிகார வர்க்கத்தின் விறைப்புத்தன்மையும் இக்கதையின் வழியே மிக அழுத்தமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. வெறும் வரலாற்றுப் புனைகதையாக மட்டுமின்றி, சமகால அதிகார அமைப்புகளின் மீது தொடுக்கப்பட்ட சாட்டையடியாகவும் இந்தச் சிறுகதை திகழ்கிறது.
கதையின் தொடக்கமானது திருவிதாங்கூரை ஆண்ட வீரகேரள வர்மா விசாகம் திருநாள் மகாராஜாவின் காலத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. கிழக்கே வேளிமலையின் அடிவாரக் காடுகளையும் மேற்கே கடலோர சதுப்பு நிலங்களையும் கொண்டிருந்த அப்பகுதியில், நெல் விளைவிக்கத் தென்பாண்டி நாட்டிலிருந்து வேளாளர்களை அரசு அழைத்து வந்து குடியேற்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் ஒருதலைமுறைக்கு வரியும் இல்லை, தீர்வையும் இல்லை என்று சலுகைகள் வழங்கப்பட்டாலும் அந்த வெற்று நிலத்தை விளைநிலமாக மாற்றுவதற்கு உழுகுடிகள் பட்ட அரும்பாடுகள் சாதாரணமானவை அல்ல.
காடுகளையும் சதுப்பு நிலங்களையும் வெட்டிச் சீர்செய்வது. கயிறுகட்டி மாடுகளை இழுத்து உழுவது. எருமைவிட்டு உழுதாலும் நெல்லுக்குப் பதிலாகக் கோரைப்புல் முளைத்து எழுவதை எதிர்கொள்வது. மூங்கில் வெட்டிப் போட்டுக் காற்றோட்டம் செய்வது, சால்வெட்டி நீரை வடியச் செய்வது, சாம்பல் மற்றும் சுண்ணம் இட்டு நிலத்தை வளப்படுத்துவது… என இத்தனை கடின உழைப்புக்குப் பிறகும் நிலத்தில் கோரையின் ஆதிக்கம் அவ்வப்போது தலைதூக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. கோரையுடன் போராடி, ஒரு தலைமுறை மலங்கிழங்கு தின்று வாழ்ந்து, பல இன்னல்களுக்குப் பின்னர்தான் அவர்கள் நெல்லை எடுக்கத் தொடங்குகின்றனர். ஆனால், இந்த உழைப்பின் எதார்த்தம் எதையும் அறியாத அதிகார வர்க்கம், காகிதத்தில் எண்களை வைத்துத் தீர்வை நிர்ணயிக்கிறது.
உழுகுடிகளுக்கும் அரசருக்கும் இடையே பல அடுக்கு அதிகார நிலைகள் உள்ளன. கதையில் சுட்டப்பட்டுள்ள படிநிலைகள் இவை: உழுகுடி – அளவையாளர் – எழுத்தர் – கண்டெழுத்து அதிகாரி – மேலெழுத்துக்கார் – உள்ளூர்க் காவலதிகாரி – பிரவத்தியார் – சர்வாதிக்கார் – வலிய சர்வாதிக்கார் – மன்னர்
மன்னரின் ஓர் உத்தரவு இத்தனை படிநிலைகளைக் கடந்து உழுகுடிகளுக்கு வந்துசேர்வதற்கும் உழுகுடிகளின் மன்றாடல் மறுபடியும் இத்தனை படிநிலைகளைக் கடந்து மன்னரை அடைவதற்கும் பருவங்கள் கடந்துவிடுகின்றன. இந்த நீண்ட நிர்வாகக் கட்டமைப்பில் இரண்டு முக்கியச் சிக்கல்கள் உள்ளன:
- தொடர்பின்மை: நிலத்தைப் பற்றியோ, உழுகுடிகளின் வியர்வை பற்றியோ எந்தத் துளிஅறிவும் இல்லாத பரதேசப் பிராமணர்களும் அதிகாரிகளும் எண்களின் அடிப்படையில் மட்டும் வரியை நிர்ணயிக்கின்றனர்.
- பொம்மை அதிகாரம்: மன்னரிடம் அதிகாரம் இருக்கிறதென்றாலும், அவர் வெறும் பெயரளவிலான பொம்மை மட்டுமே. உண்மையான அதிகாரத்தைத் தன் கையில் வைத்திருக்கும் வலிய சர்வாதிக்காரரும் சர்வாதிக்காரரும் அரசாட்சியைக் கல்நெஞ்சத்தோடும் அதிகாரத் திமிரோடும் அறமின்றியும் நடத்துகின்றனர்.
கோரை மண்டியதால் ஒருபிடி நெல்கூட விளையாதபோதும், ஆயிரத்தெட்டுக் கலம் நெல் தீர்வை விதிப்பதும் அதற்கு மேல் அபராதமும் படைச்செலவுமாகச் சேர்த்து மொத்தம் 1400 கலம் நெல் செலுத்த வேண்டும் என்று மிரட்டுவதும் அதிகாரத்தின் கொடூர முகத்தைக் காட்டுகிறது.
உழுகுடிகள் தங்களின் நெஞ்சிலறைந்து, கண்ணீர் விட்டு மன்றாடியும் அதிகாரிகளின் கல்நெஞ்சம் கரையவில்லை. மாறாக, வரி கட்ட முடியாததால் ஒட்டுமொத்த அயக்கரை ஊரே திகைத்து, பேதலித்து, இறுதியில் சிலைகளாகச் சமைந்து போகிறது. ஒரு தலைமுறை முழுவதும் உழைத்து உருவாக்கிய அந்த வாழ்வு, அதிகாரத்தின் ஒடுக்குமுறையால் மொத்தமாகச் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது.
ஊரில் எவருமே இல்லை, கற்கோயிலும் சிலைகளும் மட்டுமே இருப்பதை உணர்ந்த வலிய சர்வாதிக்காரரும் படைகளும் அச்சத்தில் நடுங்குகிறார்கள். விஷயம் அரண்மனைக்கு எட்டுகிறது; கணியார்களும் தந்த்ரிகளும் செய்யும் பரிகாரங்கள் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. நாடே அழியும் அபாயம் நெருங்கும்போது, மூத்த தந்த்ரியான ஸ்ரீவல்லப மடம் விஷ்ணு நம்பூதிரி ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறார்:
“அரசன் இங்கே வந்தாகவேண்டும். அவன் இங்கே கிரீடம் கழற்றி வைத்து இந்த மண்ணில் நெற்றி மண்பட தலைதொட்டு வணங்கி பிழைபொறுத்தருளும்படி கோரவேண்டும்.”
மன்னர் வீரகேரளவர்மா தன் கிரீடத்தைக் கழற்றி, எட்டுத்திக்கும் நோக்கி மண்ணில் நெற்றி-முகம்-தோள்-நெஞ்சு படிய விழுந்து வணங்கி, மன்னிப்புக் கோருகிறார். இதன்மூலம், அதிகாரத்தின் கர்வம் மண்ணோடு மண்ணாக மண்டியிடும் காட்சி விவரிக்கப்படுகிறது.
கல்லாகிவிட்ட மக்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப் பெரிய மந்திரங்களோ படைகளோ தேவையில்லை. மூத்த தந்த்ரி தனது ஆடைக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த சிறு மரச்செப்பிலிருந்து, சிவப்புநீல வண்ணச் சிறகுகளுடன் கூடிய ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பறக்கவிடுகிறார். அக்குழந்தை அந்தப் பூச்சியைப் பிடிக்க முயலும்போது அதன் விழிகள் அசைகின்றன, உதடுகளில் புன்னகை எழுகிறது.
குழந்தை பசித்துக் கதறியதும் சிலைகளாக நின்றிருந்த பெண்களின் முகங்களில் கனிவு உயிர்க்கொள்ளுகிறது; அவர்களின் விழிகள் அசைந்து, தாயொருவர் குழந்தைக்கு முலையூட்டுகிறார். அந்தத் தாயின் காலடியிலிருந்து கிளம்பிய நீரூற்று அங்கிருந்த சிலைகளையெல்லாம் நனைக்க, அனைவரும் மீண்டும் மனிதர்களாக உயிர்த்தெழுகின்றனர்.
“நாலு சொட்டு வண்ணம் போதும்” என்பது, துளிக்கருணை இருந்தாலே துவண்டுவிட்ட மனங்களை மீண்டும் துள்ளியெழச் செய்துவிடலாம் என்ற தத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. இக்கதையின் ஒட்டுமொத்த மையக்கருவும் இதில்தான் அடங்கியுள்ளது. அந்தத் துளிக்கருணை அதிகாரக் குடியினரிடமிருந்து உரிய நேரத்தில் எளிய மக்கள் மீது பொழிய வேண்டும்.
“சூழலும் ஏர்ப் பின்னது உலகு” என்ற உண்மையை உணர்ந்து, உழைக்கும் மக்களின் வியர்வையை மதிக்காத எந்த அதிகாரமும் இறுதியில் கல்லாகிச் சமைந்துபோகும் என்பதையே இச்சிறுகதை முன்வைக்கிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘வண்ணம்’ சிறுகதை, ஒரு வரலாற்று நிகழ்வின் ஊடாக மனித மனங்களின் உளவியலையும் உழைப்பின் உன்னதத்தையும் அதிகாரத்தின் வறட்டுத்தனத்தையும் மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளது. எளிய மக்களின் கண்ணீரைத் துடைக்காத எந்த ஒரு பேரரசும் அமைப்பும் காலப்போக்கில் அர்த்தமற்றுப் போய்விடும் என்பதை இப்படைப்பு நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
– – –