எழுத்தாளர் சுசித்ரா அவர்களின் ‘மதுரம்’ சிறுகதை, குழந்தைமைக்கும் பிரபஞ்சத்தின் மெய்யியலுக்கும் இடையேயான நுட்பமான உறவை அழகியலோடும் தத்துவார்த்த ஆழத்தோடும் விவரிக்கும் நவீனப் படைப்பாகும். ‘தேன்’ என்ற எளிய பொருளின் ஊடாக, மனிதவாழ்வு, பேரார்வம், அழிவு மற்றும் இயற்கையின் சுழற்சி ஆகியவற்றை இக்கதை மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது.
நான்கு வயது சிறுமி ராதிகாவுக்குத் தேன் என்பது கண்ணுக்குத் தெரியாத தங்க ரிப்பன் இழை போலத் தெரிகிறது. பெரியம்மாவின் பூஜையறையில் உள்ள பித்தளைச்சிமிழில் இருக்கும் தேனைச் சுவைக்கும் கணத்தில் அவள் அடையும் பரவசம், அவளது ஆன்மா உலகியலின் முதல் அதிசயத்தை உணரும் தருணமாக அமைகிறது. மலர்களில் ஊரும் தேனை உண்டு வாழும் பட்டாம்பூச்சிகளையும் அந்தத் தங்க வெளிச்சத்தையும் காணும் அவள், பிரபஞ்சமே தங்க இழையால் ஆனது என்று கற்பனை செய்கிறாள்.
அம்மாவிடம் “தேன்னா என்ன?” என்று அவள் கேட்கும்போது, அம்மா தரும் “Honey – அமிழ்தம்” என்ற விளக்கம் அவளது கற்பனையை மேலும் விரிவுபடுத்துகிறது. இந்த அறிதல் வெறும் தகவல் சார்ந்ததன்று; அது அவளது புலன்களையும் உணர்வுகளையும் தட்டி எழுப்பும் ஆன்மிகத் தொடக்கம். மலர்களுக்கும் பட்டாம்பூச்சிக்கும் இடையே உள்ள கண்ணுக்குத் புலனாகாத ரகசியத்தை அவள் தன் சுண்டுவிரல் நுணியில் உணர்கிறாள்.
அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் மூன்றாம் மாடியில் உள்ள ‘பால்கனி’யில் வட்டமடிக்கும் சிறிய பட்டாம்பூச்சியைக் காணும் ராதிகா, அதற்குத் தேன் ஊட்டி மகிழ விரும்புகிறாள். ஆனால், அவளது அந்த நல்லெண்ணம் அறியாமைப் பிழையாக மாறி, அந்தச் சிறிய உயிரின் மரணத்தில் முடிகிறது. ‘பிளாஸ்டிக் பை’யில் தேனை வைத்து, அதில் பட்டாம்பூச்சியை அமரச் செய்யும்போது, அந்தச் சிற்றுயிர் தேனின் கனமான திரவத்தில் மூழ்கித் திணறி இறந்துபோகிறது.
இங்கே மனிதன் இயற்கையின் மீதும் மற்ற உயிர்களின் மீதும் கொண்டுள்ள அதிகாரம் மற்றும் பரிசோதனை மனப்பான்மை எவ்வளவு கொடூரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தன் பசியைத் தீர்க்கவோ அல்லது அன்பைக் காட்டவோ முயன்ற சிறுமி, அறியாமையால் உயிரைப் பறித்துவிடுகிறாள். அந்தத் தேனின் பிசுபிசுப்பு விரல்களில் ஒட்டிக்கொள்வதும் பின்னர் அது நீரால் கழுவப்பட்டு மறைவதும் மனிதனின் குற்ற உணர்வின் குறியீடாகும்.
பட்டாம்பூச்சியின் இறப்புடன் கதை முடிந்துவிடுவதில்லை. செடியின் கீழே விழுந்து கிடக்கும் அந்தப் பச்சை நிற முக்கோண உடல் மீது எறும்புகள் ஊர்ந்து செல்வதை ராதிகா கூர்ந்து கவனிக்கிறாள். அந்தச் சிற்றுயிரின் மீதான எறும்புகளின் ஊர்வலம், பிரபஞ்சத்தின் தவிர்க்க முடியாத சுழற்சியை (Cycle of Life and Death) வெளிப்படுத்துகிறது.
அன்றிரவு ராதிகாவின் கனவில் எறும்புகள் ஏறி, அவளது உடல் அவளிடமிருந்து விடுபடுவதாக வரும் காட்சி மிக முக்கியமானது. அது பயத்தைத் தருவதற்குப் பதிலாக, அவளை இயற்கையுடன் முழுமையாக இணைத்துக்கொள்கிற நிலையைத் தருகிறது. தனிமனித உடல் அழிந்தாலும் அது மீண்டும் மண்ணுடனும் இயற்கையுடனும் கலக்கிறது என்ற பேரருவக் காட்சியை இக்கனவு விவரிக்கிறது.
மறுநாள் காலை வெளிச்சம் பரவும் வேளையில், ராதிகா முந்தைய நாள் பட்டாம்பூச்சி விழுந்த இடத்தைப் பார்க்கிறாள். அங்கு அந்த உடலின் எச்சங்கள் மண்ணோடு மண்ணாகியிருப்பதை உணர்கிறாள். எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி, தன் சுண்டுவிரல் நுணியால் அந்த மண்ணின் ஒரேயொரு துளியைத் தொட்டு நாவில் வைத்துச் சுவைக்கிறாள்.
இந்த இறுதிச் செயல் சாதாரணமானதன்று. இது தேனின் தித்திப்பை மட்டும் சுவைப்பது அன்று; வாழ்வின் அழகு, மரணத்தின் வலி, இயற்கையின் சுழற்சி மற்றும் எல்லாவற்றையும் கடந்து நிற்கும் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியம் ஆகிய அனைத்தையும் உள்வாங்கும் ‘அனுபூதி நிலை’ (Epiphany) ஆகும். அறியாமையில் தொடங்கிய அவளது தேடல், இயற்கையின் மீதான முழுமையான புரிதலோடும் சரணடைதலோடும் நிறைவடைகிறது.
சுசித்ராவின் ‘மதுரம்’ சிறுகதை, ஒரு குழந்தையின் மனத்தைக் கண்ணாடிபோலப் பயன்படுத்தி, அதில் பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தை மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்துள்ளது. தேன், பட்டாம்பூச்சி ஆகியனவற்றின் வழியே மனித வாழ்வின் பரிணாமத்தையும் இயற்கையுடன் நாம் கொள்ள வேண்டிய பந்தத்தையும் இக்கதை மிகச் சிறந்த தமிழ் நடையில் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
– – –