பிரபல எழுத்தாளர் அம்பையின் ‘உற்ற தேகம்’ சிறுகதை, விபத்தொன்றில் இரு கரங்களையும் இழந்துவிட்டு, உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சையின் மூலம் பிறிதொருவனின் கைகளைப் பெறும் இளம் பெண்ணின் அக உலகத்தையும் உடல் மற்றும் பிரக்ஞை (Consciousness) குறித்த ஆழமான தத்துவார்த்த வினாக்களையும் அலசும் மிகச்சிறந்த படைப்பாகும். நவீன மருத்துவ அறிவியலின் வளர்ச்சியையும் தனிமனிதனின் வாழ்வியல் வலிகளையும் தொன்மங்களோடும் தத்துவங்களோடும் இணைத்து இக்கதை பேசுகிறது.
ரயில் விபத்தில் இரு கரங்களை இழந்த பெண், செயற்கைக் கைகளைப் பயன்படுத்தினாலும் ரத்தமும் சதையுமான சொந்தக் கைகளின் மீதுள்ள ஏக்கத்தைவிடவும் ஒருபடி மேலே செல்கிறாள். பற்றிக்கொள்ள, அழுத்த, கிள்ள, பூவைத் தொட, தன் காதலன் கோவிந்தின் தாடிக்குள் விரல் துழாவ என்று அவளது புலன்கள் பழைய இயல்புக்காகத் தவிக்கின்றன. செயற்கைக் கைகள் எந்திரத்தனமான இயக்கத்தைத் தந்தாலும் உடலோடு இயைந்த உணர்வுகளைத் தர முடியாது.
நவீன மருத்துவத்தின் உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகள் குறித்த விழிப்புணர்வும், அதன் மீது அவள் மேற்கொள்ளும் தீவிரத் தேடலும் அவளுக்குப் புதிய நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. ஆயினும், அறுவை சிகிச்சைக்குப் பின் பொருந்தும் கைகள் தன் உடலாலோ அல்லது மனதாலோ ஏற்றுக் கொள்ளப்படுமா என்ற உளவியல் அச்சம் அவளுக்குள் தொடர்கிறது. இங்கே ‘உடல்’ என்பது வெறும் சதைப்பிண்டம் அன்று; அது அனுபவங்களின் மொத்த உருவம் என்பதை இக்கதை சுட்டிக் காட்டுகிறது.
கதையில் கதாநாயகி படித்துத் தேடும் தகவல்கள் அறிவியலையும் புராணக் கதைகளையும் அழகாகப் பிணைக்கின்றன. கணபதிக்கு யானைத் தலை பொருத்தப்பட்ட கதை, ஜமதக்னியின் மனைவி ரேணுகாவின் கதை, ததிசி முனிவரின் எலும்பு வஜ்ராயுதமான கதை போன்ற தொன்மங்களை அவள் தன் இழப்போடு பொருத்திப் பார்க்கிறாள்.
மறுபுறம், சுஸ்ருதரின் ஒட்டுறுப்பு அறுவை சிகிச்சைகள், ஷல்ய தந்திரம் தொடங்கி நவீன மரபணு மாற்றங்கள் வரை அறிவியலின் பரிணாமத்தைப் படிக்கிறாள். அப்பாவின் வழிகாட்டுதலும் அறிவியல் குறித்த புரிதலும் அவளுக்குத் தைரியத்தை ஊட்டுவதோடு, இயற்கையின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு அறிவியலால் எத்தகைய அதிசயங்களைச் செய்ய முடியும் என்ற சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. அறிவியலும் மருத்துவமும் மனிதனின் உடலை மட்டுமன்று, அவனது முறிந்துபோன வாழ்வையும் சேர்த்தே கட்டமைக்க முயல்கின்றன.
இக்கதையின் உச்சகட்டத் தத்துவார்த்தப் பகுதி என்பது அப்பாவின் குறிப்புகளும் கை தானம் செய்த அனகனின் குடும்பத்தினரின் சந்திப்புமாகும்.
அப்பா தனது குறிப்புகளில் ‘பஞ்சப்ரக்சிசம்’ (Panpsychism) ‘சராசரம் நிறை மனத்துவம் / Panpsychism’ குறித்தும் பிரக்ஞையின் தன்மை தனிப்பட்டது அல்லாமல் அது ஒரு பரந்த பிணையம் (Network) என்றும் எழுதியுள்ளார்.
வள்ளலாரின் திருவருட்பா வரிகளும் பஹினாபாயியின் அபங்குகளும் உடல் அழிந்தாலும் ஜீவனும் பிரபஞ்சமும் எவ்வாறு ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்துள்ளன என்பதை விளக்குகின்றன.
கை மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்குப் பின் தன் விரல்கள் தாமாக ஒரு லயத்துடன் அசைவதை அவள் உணரும்போது, அது அனகனின் விரல் அசைவுகளாகவும் அவனது மிருதங்க இசையின் தடமாகவும் வெளிப்படுகிறது. கை தானம் செய்த அனகன் சிறு வயதிலிருந்தே மிருதங்கம் பயின்றவன்; இப்போது அவனது கைகளைப் பெற்ற இவளின் விரல்கள் அந்த இசையின் தாளத்தை இயல்பாக மீட்டுகின்றன. உடல் வேறு என்றாலும், அதன் உள்ளே இயங்கும் பிரக்ஞையும் ஆற்றலும் ஒருவரோடு ஒருவர் எவ்வாறு இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
இறுதியில், கை தானம் செய்த அனகனின் தாயார் தேவகியும் அவளது கணவரும் மருத்துவமனைக்கு வந்து, அனகன் வாசித்து வந்த மிருதங்கத்தை அவளிடம் நீட்டும்போது கதை ஆன்மிகத் தளத்தை அடைகிறது. அந்த மிருதங்கத்தை இரு கை ஏந்தி வாங்கும் கணத்தில், இழப்புக்கும் மீட்சிக்கும் இடையேயான இடைவெளி சுக்குநூறாக உடைகிறது.
இது வெறும் உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சையின் வெற்றி அன்று; மனிதர்களின் அன்பும், உயிரின் தொடர்ச்சியும் எத்தகைய எல்லைகளையும் தாண்டிச் செல்லும் என்பதற்கான சாட்சியாகும். கைகளை இழந்த பெண், பிறிதொருவனின் கைகள் வழியாகத் தன் வாழ்வை மீட்டெடுப்பதுடன், அந்த உடலின் வழியே பிரபஞ்சத்தின் சங்கீதத்தையும் உணர்கிறாள்.
அம்பையின் ‘உற்ற தேகம்’ சிறுகதை, நவீன மருத்துவ அறிவியல், தனிமனித உளவியல், மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் பிரக்ஞை ஆகியவற்றை மிக அழுத்தமாகப் பேசும் இலக்கியப் படைப்பாகும். உடலின் எல்லைகளைத் தாண்டி மனித ஆன்மாவும் உறவுகளும் எவ்வாறு பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை இக்கதை சிறந்த நடையில் ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
– – –