எழுத்தாளர் ஜி.எஸ்.எஸ்.வி நவினின் ‘ஊர்த்துவ தாண்டவம்’ சிறுகதை, தமிழ் நாட்டுப்புறக் கலை வடிவமான கணியான் கூத்தின் உன்னத மரபினை மையமாகக் கொண்டு படைக்கப்பட்ட மனதை உலுக்கும் இலக்கிய ஆக்கம்.
இக்கதை வெறும் கிராமியச் சடங்கையோ அல்லது நாட்டார் தெய்வ வழிபாட்டையோ மட்டும் பேசவில்லை; தனிமனிதனின் வாழ்வியல் நினைவுகள், தலைமுறைகளைக் கடந்து தொடரும் ஏக்கம், காதல் மற்றும் காமத்தைத் தாண்டிய ஆன்மிகப் பரிபூரணம் ஆகியவற்றை மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது.
பாரம்பரிய இசையும் கூத்தும் எளிய மக்களின் வாழ்வோடு எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதையும், அது மனிதனின் அக உலகத்தில் எத்தகைய அதிர்வுகளை ஏற்படுத்துகிறது என்பதையும் இக்கதை கறாராகவும் நேர்த்தியாகவும் ஆராய்கிறது.
சிவசைலம் பொம்மி அம்மன் கோவில் திருவிழாவும் அதற்கு அழைக்கப்படும் இராமசுப்பு பாட்டாவின் வருகையும் கதையின் நகர்வுக்கு மைய அச்சாக அமைகின்றன. மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முன்பு அடைக்கப்பட்ட கோவில், மீண்டும் திறக்கப்படும்போது எழுப்பப்படும் கோரிக்கையானது, வெறும் பூசாரி சார்ந்த சடங்கு அன்று; அது பல தசாப்தங்களாக உறங்கிக் கிடந்த மனித உணர்வுகளின் விழிப்புணர்வு.
கடந்த காலத்தின் வடுக்களைத் தாங்கி நிற்கும் பாட்டாவும் முப்பிடாதியின் சோக வரலாறும் கிராமத்தின் அமைதியை உலுக்குகின்றன.
கலையின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது தோன்றும் காதலும் அது கைக்கூடாமல் போகும்போது மனிதனைப் பிடிக்கும் பித்தும் கணியான் கூத்து மரபில் எவ்வாறு கலக்கின்றன என்பதை எழுத்தாளர் நவின் சிறப்பாக விவரிக்கிறார்.
இராமசுப்பு பாட்டாவின் வாழ்வு என்பது கலைக்கும் தனிமனிதத் தவிப்புக்கும் இடையிலான ஒரு முடிவற்ற போராட்டம். வயதான காலத்தில் குரல் தளர்ந்தாலும், கலையின் மீதான பிடிவாதமும் இளமைக்கால நினைவுகளின் ஆழமும் அவரைச் இயக்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
முப்பிடாதி பாட்டாவின் அகால விலகலும் காசியில் அலைந்த அவரது வாழ்வும் தனிமனிதன் தன் அகங்காரத்தையும் காதலையும் எங்குக் கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறான் என்பதற்கான சாட்சியாகின்றன.
சிவசைலம் நோக்கிப் பயணிக்கும் போது பாட்டாவின் மௌனம், வெளி உலகத்தோடு அவருக்குள்ள தொடர்பறுதலைக் காட்டுகிறது. அவர் தனது கடந்த காலத்துடன், குறிப்பாக முப்பிடாதியுடன் உரையாடிக்கொண்டே இருக்கிறார்.
சிவபெருமானின் ‘ஊர்த்துவ தாண்டவம்’ என்பது வெறும் நடனமன்று; அது சிவனும் சக்தியும் ஒன்றினையும் உச்சநிலை (பரிபூரணம்). இக்கதையில் முப்பிடாதியின் ஆட்டமும் பொம்மியின் பார்வையும் இந்த பிரபஞ்சத் தத்துவத்தின் நேரடி வெளிப்பாடாய் மாறுகின்றன.
“ஊர்த்துவன்னா பரிபூரணம்ன்னாக்கும் சொல்லு. சிவனுக்கு ஊர்த்துவ மூர்த்தின்னு பேரு உண்டு… அந்த பரிபூரணத்த தெய்வம் மட்டும் தான் அறிய முடியும். தெய்வத்தால மட்டும் தான் மனுஷனுக்கு காட்ட முடியும்.”
முப்பிடாதியும் பொம்மியும் வார்த்தைகள் இன்றிக் கண்களாலேயே காதலைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் தருணம், எளிய மனிதக் காதலை மீறி ஆன்மிக நிலையை அடைகிறது.
முப்பிடாதி ஆடும்போது, அவன் தன் முழு வாழ்வையும் அந்த ஒரு கணத்தில் குவித்து விடுகிறான். பொம்மியின் உருவம் அவனின் ஆட்டத்தில் கரைந்து, பிரிக்க முடியாத ஒன்றாக மாறுகிறது.
ஜி.எஸ்.எஸ். வி நவின் அவர்களின் மொழிநடை, நாட்டார் வழக்காற்றியல் கூறுகளையும் நவீன உளவியல் பார்வையையும் மிக நேர்த்தியாக இணைக்கிறது.
அளவாச்சியின் (மகுடம்) ஓசையும் அண்ணாவியின் குரலும் கதைக்களத்தை வாசகர்களின் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்துகின்றன.
கலை மனிதனைச் செழுமைப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவனை எரிக்கவும் செய்யும் என்ற கறாரான உண்மையை இக்கதை துணிச்சலுடன் வெளிப்படுத்துகிறது. காதலில் தோற்பவர்கள் சமூகத்தால் கைவிடப்பட்டாலும் கலையின் மூலம் அமரத்துவம் பெறுகிறார்கள் என்பதை எழுத்தாளர் நவின் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
கலையும் காதலும் ஒன்றிணையும்போது தனிமனிதன் அடையும் பரிபூரணம், அவனது நிஜ உலகத் துயரங்களை மறக்கடிக்கச் செய்யுமா? இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, கலையும் காதலும் ஒன்றிணையும்போது தனிமனிதன் அடையும் ‘பரிபூரணம்’ என்பது அவனது நிஜ உலகத் துயரங்களை முற்றிலுமாக ‘மறக்கடித்து’ விடுவதில்லை; அந்தத் துயரங்களையும் ஏக்கங்களையும் கடந்துசெல்லும் (Transcend) ஒரு ஆன்மிக விடுதலையை அல்லது உன்னத நிலையை அது அவனுக்கு வழங்குகிறது என்பதே கறாரான, ஆழமான விமர்சனப் பார்வையாக இருக்க முடியும்.
மனிதவாழ்வின் நிஜ உலகத் துயரங்கள் என்பவை எளிதில் அழிந்துபோகக் கூடியவை அல்ல. இராமசுப்பு பாட்டாவின் வாழ்க்கையும் முப்பிடாதியின் தவிப்பும் இதற்குச் சிறந்த உதாரணம். காதலும் கலையும் இணையும் கணத்தில், அவர்களின் நிஜ உலக விரக்திகளும் பிரிவுகளும் மறைந்து விடுவதில்லை; அந்தத் துயரங்களே கலையின் ஊடாக உன்னத ரூபமெடுக்கின்றன.
முப்பிடாதியும் பொம்மியும் தங்களது காதலை வெளிப்படுத்த முடியாத நிஜ உலகத் தடைகளைச் சந்தித்திருந்தாலும், கணியான் கூத்தின் ஊர்த்துவ தாண்டவத்தில் இருவரும் ஒன்றிணையும் போது, அந்தத் துயரமே பிரபஞ்சக் காதலாக மாற்றமடைகிறது.
- கதைக்குள் வரும் ‘ஊர்த்துவ தாண்டவம்’ தத்துவார்த்த ரீதியாகச் சிவனும் சக்தியும் கலக்கும் உச்ச நிலையைக் குறிக்கிறது.
- முப்பிடாதி தன் காதலை நேரில் சொல்ல முடியாமல் தவித்தாலும் அவன் ஆடும் ஆட்டத்தில் அந்தப் பரிபூரணம் முழுமை பெறுகிறது.
- அளவாச்சியின் (மகுடம்) ஓசையும் அண்ணாவியின் குரலும் கூடும்போது, அங்கு சாதாரண மானுட உடல் கடந்த நிலை உருவாகிறது.
இத்தகைய கணங்களில், தனிமனிதன் தன் தனிமையையும் துயரத்தையும் ஒரு கணம் மறந்து, கலையுணர்வின் மூலமாகத் பிரபஞ்சத்தோடு ஐக்கியமாகிறான்.
வயதான காலத்தில் குரல் தளர்ந்த நிலையிலும் இராமசுப்பு பாட்டா சிவசைலத்திற்கு வந்து பாடுவதன் நோக்கம் கடந்த காலத்துத் துயரங்களை நினைவு கூர்வது மட்டுமல்ல; முப்பிடாதி மற்றும் பொம்மியின் கதையைச் சொல்வதன் மூலம் தனது சொந்த அக உலகத்தின் முரண்களுக்குத் தீர்வு காண்பதுதான். கலை மனிதனின் காயங்களை உடனடியாக ஆற்றாவிட்டாலும், காயங்களுடன் வாழவும், அதனை அழகியலாக மாற்றவும் கற்றுக் கொடுக்கிறது.
கலையும் காதலும் ஒன்றிணையும் அந்தத் தருணம், நிஜ உலகத் துயரங்களை அடியோடு அடித்துத் துடைத்துவிடுவதில்லை. துயரங்களின் பாரத்தை லேசானதாக மாற்றி, மனிதனைத் தன் குறுகிய வட்டத்திலிருந்து விடுவித்து பிரபஞ்சப் பெருவெளியோடு இணைக்கிறது.
இராமசுப்பு பாட்டாவின் இறுதி வாழ்த்தும் வணக்கமும் வாழ்வின் அத்தனை வலிகளையும் தாண்டி கலையின் வழியே ஆன்மா அடையும் பரிபூரண அமைதியின் சாட்சியாகவே நிலைபெறுகிறது.
கலையும் காதலும் மனிதனுக்குத் தரும் இந்த ஆன்மிக விடுதலை, நிஜ உலகப் போராட்டங்களை எதிர்கொள்ளும் அவனுக்குத் தற்காலிகத் தப்பித்தலாக (Escapism) அமைகிறது அல்லது நிரந்தரமான உளவியல் பலத்தைத் தருகிறது.
‘ஊர்த்துவ தாண்டவம்’ சிறுகதை, தனிமனிதனின் தனிமை, காதலின் உன்னதம், மரணத்தையும் தாண்டிய கலையின் வீச்சு ஆகியவற்றை ஒருங்கே பேசும் மாபெரும் கலை இலக்கியப் படைப்பாகும். இராமசுப்பு பாட்டாவின் இறுதி வாழ்த்தும் வணக்கமும் வெறும் தெய்வ வழிபாடோடு நின்றுவிடாமல், மனித வாழ்வின் துயரங்களையும் ஏக்கங்களையும் கடந்துசெல்லும் முதிர்ந்த ஆன்மாவின் விடுதலையாக ஒலிக்கிறது.
– – –