எழுத்தாளர் சரவணன் சந்திரனின் ‘கூன்வண்டு’ சிறுகதை, சமகால நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் நவீன உறவுச் சிக்கல்களையும் தம்பதியருக்கு இடையிலான அகப் பரிமாணங்களையும் நுட்பமாகவும் ஆராயும் உளவியல் படைப்பாகும்.
இக்கதை வெறும் காதல் திருமணத்தின் முறிவையோ அல்லது சண்டைகளையோ மட்டும் பேசவில்லை; மரத்தை உள்ளிருந்து அரித்துத் தின்னும் ‘கூன்வண்டு’ போல, மனித மனங்களை எளிய அவநம்பிக்கைகளும் மாறிவரும் மனநிலைகளும் எவ்வாறு அரித்துத் தின்கின்றன என்பதைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
தென்னம்பிள்ளைகளை அழிக்கும் ‘கூன்வண்டு’ கதைக்குள் வலிமையான உளவியல் குறியீடாகச் செயல்படுகிறது. நுண்ணிய வண்டு மரத்திற்குள் நுழைந்து அதை இரண்டாகக் கொரித்துப்போடுவது போல, புனிதாவின் மாறுகிற மனநிலைகளும் அதைப் பற்றிய நாயகனின் தொடர்ச்சியான சிந்தனைகளும் அவனது ஒட்டுமொத்த நிம்மதியையும் மொத்தமாகச் சிதைக்கின்றன.
படுக்கையில் புனிதா கேட்கும் “ஹேப்பியா இருக்கீயாடா?” என்ற கேள்விக்கு, “ஏன்.. நல்லாத்தான் இருக்கேன்” என்று நாயகன் பொய் சொல்வதிலிருந்தே கதையின் அகச்சிக்கல் தொடங்குகிறது. அவளோடு வாழும் ஒவ்வொரு கணமும் தன் வார்த்தைகளை ஜெபமாலையைப் போல உருட்டித் தணிக்கை செய்யும் நிர்ப்பந்தம் அவனுக்குள் ஏற்படுகிறது.
புனிதா எப்போது சிரிப்பாள், எப்போது கோபப்படுவாள் என்று கணிக்கவே முடியாத நிச்சயமற்ற தன்மையே அவனது மனத்தை வாட்டுகிறது. ஒரு நொடியில் மலை உச்சியிலும் அடுத்த நொடியில் பாதாளத்திலும் வீழும் அவளது மனமாற்றங்களை ஒரு நபர் தாங்குவது எந்திரத்தனமான தண்டனையாக மாறுகிறது.
மனைவியின் முந்தைய செய்கைகளைத் தொடர்ந்து கண்காணிப்பதும் அடுத்த சண்டை எங்குத் தொடங்கும் என்று கணிப்பதிலும் அவன் தன் சுயத்தைத் தொலைக்கிறான். இந்தத் தொடர்ச்சியான பதற்றம் அவனது தொழில் வாழ்விலும் சோர்வையும் ஈடுபாடின்மையையும் ஏற்படுத்துகிறது.
புனிதாவின் வசைபாடல்களுக்கும் கோபங்களுக்கும் அஞ்சி வீட்டைவிட்டு வெளியேறி நண்பனின் தேயிலைத் தோட்டத்திற்குச் செல்வதும் தர்காக்கள், சமாதிகள் மற்றும் நவீனச் சாமியார்களிடம் அமைதியைத் தேடி அலைவதும் நவீன மனிதனின் தவிப்பைக் காட்டுகிறது.
தேயிலைத் தோட்டத்துத் தொழிலாளியான சிவமணி சொல்லும் எளிமையான வார்த்தைகள் நாயகனின் மனப்பாரத்தைக் குறைக்கின்றன. “மழையைப் போல இருக்க வேண்டும், காட்டாறாக இருக்கக் கூடாது” என்ற அவனது தத்துவம், வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.
ஓஷோவின் புத்தகமும் சிவமணியின் பேச்சும் அவனுக்கு ஞானத் தெளிவைத் தருகின்றன. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயமும் கடந்த காலத்தின் கசப்புகளும் மனத்தைச் சுமை ஏற்றுவதைத் தவிர்த்து, நிகழ்காலத்தில் வாழ்வதே உண்மையான பாக்கியம் என்பதை அவன் உணர்கிறான்.
கூன்வண்டின் குடைச்சல்களிலிருந்து விடுபட்டு, புனிதாவின் சிறு சிரிப்பைத் தனக்குள் நிறைத்துக்கொண்டு “தங்கச் சவி கிடைத்துவிட்டது” என்று அவன் இயல்புக்குத் திரும்புவதோடு கதை நிறைவடைகிறது.
எழுத்தாளர் சரவணன் சந்திரனின் ‘கூன்வண்டு’ சிறுகதை, நவீன நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் அக உலகை மிக நேர்மையாகவும் கறாராகவும் பிரதிபலிக்கிறது. உறவுகளில் ஏற்படும் மனக்கசப்புகளையும் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளத் தவறும் தருணங்களையும் உளவியல் ரீதியான தவிப்புகளையும் சரியாகப் பதிவு செய்துள்ள இப்படைப்பு, மனித மனங்களின் சிக்கலான பரிமாணங்களை வாசகர் முன் திறந்துகாட்டும் சிறந்த சிறுகதை.
– – –