‘குடும்பம்’ என்னும் கட்டமைப்பிற்குள் மனிதர்கள் அனுபவிக்கும் மன உளைச்சல்களையும், ‘தியாகம்’ என்ற பெயரில் தங்கள் சொந்த அடையாளங்களையும் உரிமைகளையும் மௌனமாகத் துறந்து வாழும் பெண்களின் துயரங்களையும் பதிவு செய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் உஷாதீபன் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறார்.
அவர் எழுதிய ‘நிர்விகல்பம்’ என்னும் சிறுகதை, கூட்டுக்குடும்பத்தின் அன்றாடச் சுழலில் கணவன், மனைவி, மகன், மருமகள் ஆகியோரிடையே நிலவும் அதிகாரப் போராட்டங்களையும் ‘நிர்விகல்ப சமாதி’ (சிந்தனையற்ற, எண்ணங்களற்ற ஆழ்நிலைத் தியானம்) போன்ற ஆன்மிக நிலையைக் குடும்ப வாழ்வின் மீதான அர்ப்பணிப்போடு ஒப்பிட்டு விவரிக்கிறது.
‘குடும்பம்’ என்ற பெயரில் நிகழும் உழைப்புச் சுரண்டலும் அதற்குள் அகப்பட்டுக்கொண்டு தன் இறுதி மூச்சு வரை ‘கடமை’ என்ற சுமையைச் சுமக்கும் பெண்ணின் அகவுலகமும் இக்கதையில் மிகத் துல்லியமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன.
கதையின் தொடக்கம் நாறும்பூநாதன் மற்றும் அவரது மனைவி கார்த்தியாயினி ஆகியோரிடையேயான உரையாடலிலிருந்து தொடங்குகிறது. வீட்டில் நடைபெறும் அன்றாடப் பிரச்சினைகள், மருமகள் தீபிகாவின் முரட்டுத்தனமான பேச்சுக்கள் மற்றும் மகனின் அலட்சியம் ஆகியவை குடும்பத்திற்குள் இருக்கும் விரிசல்களைக் காட்டுகின்றன.
பிரசாந்தின் மனைவியான தீபிகா, தன் வளர்ப்பு முறை மற்றும் சுதந்திரமான சிந்தனையின் வெளிப்பாடாக எல்லாவற்றையும் அறிவுபூர்வமாகப் பேசுவதாக நினைத்துக்கொண்டு, குடும்பத்தின் மூத்தவர்களைப் புண்படுத்தும் விதமாகப் பட்டுத்தெறிக்கும் வார்த்தைகளைப் வீசுகிறாள். அவளது அந்தச் செயல்கள் குடும்பத்தில் நிரந்தரப் பதற்றத்தை உருவாக்குகின்றன.
எதையும் தட்டிக் கேட்க முடியாமல், “எல்லாம் காலப் போக்குல சரியாகும்” என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொள்ளும் நாறும்பூநாதனின் பாத்திரம், குடும்பத்தின் அமைதியைக் காப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு தன் சொந்தக் குரலையே தொலைத்துவிட்ட ‘முதுமை’யின் குறியீடாகும்.
கதையின் மைய அச்சு கார்த்தியாயினி என்னும் கதாபாத்திரமே!. அவள் குடும்பத்திற்காகச் செய்யும் உழைப்பு சாதாரணமானதன்று; அது இறுதி வரை பலிகிடா போலத் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளும் விபரீதமான தியாகமாகும்.
காலையில் விழித்ததிலிருந்து இரவு படுக்கைக்குப் போகும் வரை ஓய்வின்றி வேலை செய்யும் கார்த்தியாயினி, மருமகள் குழந்தையை நடு இரவில் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டுச் செல்வதையும் தன் உழைப்பை எவருமே மதிக்காமல் இருப்பதையும் தாங்கிக்கொண்டு உழைக்கிறாள்.
கதைக்களம் கார்த்தியாயினியின் இந்த நிலையை ‘நிர்விகல்ப சமாதிக்கு’ (மனம் சிந்தனையற்ற, எண்ணங்களற்ற ஆழ்நிலைத் தியான நிலை) ஒப்பிடுகிறது. ஆத்மா, அறிவு மற்றும் அறியப்படும் பொருள் ஆகிய வேறுபாடுகள் மறைந்து, எந்தவிதக் குறைகூறல்களுமின்றி எந்திரத்தனமாக இயங்கும் அந்த நிலை தெய்வ சங்கல்பத்தால் மட்டுமே சாத்தியம் என்று கூறப்பட்டாலும் அது உண்மையில் பெண்ணின் சுதந்திரமும் ஆளுமையும் நசுக்கப்பட்டு எந்திரமாக்கப்பட்ட கொடூரமான சமூக யதார்த்தமாகும்.
தன் தாயின் உண்டும் உழைத்தும் நலிந்துபோவதைக் கண்டும்காணாமல் இருக்கும் மகன் பிரசாந்தின் சுயநலம் நவீன குடும்பங்களின் சீரழிவை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
மனைவி சொகுசாக நடமாட, தன் தாய் கிடந்து உழைப்பதைக் கண்டும்கொள்ளாமல் கல்லுளிமங்கனாய் இருக்கும் பிரசாந்த், இன்றையத் தலைமுறை இளைஞர்களின் சுயநலமிக்க அக உலகைப் பிரதிபலிக்கிறான்.
மனைவியின் உழைப்பால் பலனடைந்து கொண்டே, இன்னொருபுறம் அவள் படும் பாட்டை எண்ணித் தவிக்கும் நாறும்பூநாதன், கடைசியில் தன் பலவீனத்தை உணர்ந்து தானும் அவளுக்கு உதவியாகக் காய்கறி நறுக்குவது, தண்ணீர் ஏற்றுவது போன்ற வேலைகளைச் செய்வதன் மூலம் அந்தக் கூட்டுக்குள் தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறான்.
கதையின் முடிவில் நாறும்பூநாதன் தன் மனைவியின் உழைப்பையும் தியாகத்தையும் ஆத்மார்த்தமாக உணர்கிறார்.
“கார்த்தியாயினி! அவள் அவள்தான்… ஈடு இணையற்றவள்!! அவள் காலடியே சரணம்… அதுதான் சொர்க்கம்” என்று தனக்குத்தானே உணர்ந்து, கசிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள்ளும் நாறும்பூநாதன், அந்தப் பெண் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் குடும்பத்திற்காகவே உருகித் தீர்ந்ததை இறுதியாக ஏற்றுக் கொள்கிறான்.
‘தியாகம்’ என்ற போர்வைக்குள் பெண்ணின் அக உலகம் எப்படிச் சிறைப்படுத்தப் படுகிறது என்பதை இக்கதை வெளிப்படுத்துகிறது.
உஷாதீபனின் ‘நிர்விகல்ப சிறுகதை’, கூட்டுக்குடும்பத்தின் மறைமுகமான உழைப்புச் சுரண்டலையும் அதற்குள் உருகித் தீரும் பெண்களின் உளவியல் தத்தளிப்புகளையும் பேசும் படைப்பாகும். குடும்பத்திற்காகத் தன் சுயத்தைத் துறந்து வாழும் பெண்ணின் நிலையை ஆன்மிகச் சமாதியோடு ஒப்பிட்டு, அதன் வழியே சமூகத்தின் போலித்தனத்தை அம்பலப்படுத்தியுள்ள இப்படைப்பு, விவாதிக்கப்பட வேண்டியது.
குடும்பத்தின் அமைதியைக் காப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு, பெண்ணின் உழைப்பையும் சுதந்திரத்தையும் எந்திரத்தனமான கடமைகளாக மாற்றிவிடும் இத்தகைய சமூகக் கட்டமைப்புகள், அந்தப் பெண்ணுக்குத் தருவது உண்மையான சொர்க்கமா அல்லது அவளது ஆன்மாவைச் சிதைக்கும் நிரந்தரச் சிறைச்சாலையா? என்ற கேள்வி, உஷாதீபனின் ‘நிர்விகல்பம்’ சிறுகதையை ஆழமாக வாசிக்கும் எவருக்கும் எழும்.
சமூகம் மற்றும் குடும்பம் கட்டமைக்கும் இந்த மாயை ஒருபோதும் ‘சொர்க்கம்’ ஆக முடியாது; அது சுயத்தை மறுத்து, உழைப்பைச் சுரண்டி, பெண்ணின் ஆன்மாவை வாழ்நாள் முழுவதும் வாட்டி வதைக்கும் நிரந்தரமான ஆன்மச் சிறைச்சாலையே என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
குடும்பத்தின் அமைதியைக் காப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு பெண்ணின் உழைப்பையும் சுதந்திரத்தையும் எந்திரத்தனமான கடமைகளாக மாற்றிவிடும் சமூகக் கட்டமைப்புகள் வழங்குவது எந்தக் காலத்திலும் உண்மையான சொர்க்கம் ஆகாது. அது பாசம் மற்றும் கடமை என்ற பெயரில் பெண்ணின் சுயத்தை மறுத்து, அவளது ஆன்மாவைச் சாகும் வரை சிதைத்துக் கொண்டிருக்கும் நிரந்தரச் சிறைச்சாலையே என்பதை நிர்விகல்பம் சிறுகதை துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
– – –