தமிழ் நவயுக இலக்கியப் பரப்பில் தடையற்ற உளவியல் வெளிப்பாடுகளையும் சமூகத்தின் கறாரான முரண்களையும் தனது எழுத்துகளின் வழியே தொடர்ந்து பதிவு செய்து வருபவர் எழுத்தாளர் சாரு நிவேதிதா. இவரது படைப்புகள் பெரும்பாலும் மனித மனத்தின் அடக்கப்பட்ட ஆசைகள், வறட்டுத்தனமான குடும்ப அமைப்புமுறைகள் மற்றும் விவரிக்க முடியாத விளிம்புநிலைத் தவிப்புகளை மையமாகக் கொண்டவை. அந்த வகையில், இவரது ‘முள்’ என்ற சிறுகதை, தனிமனித வாழ்வியல் சார்ந்து தீவிரமான சிந்தனைகளையும் உளவியல் விவாதங்களையும் எழுப்பும் முக்கியமான பிரதியாகும்.
உடலில் சிக்கிய ஒரு மீன் முள்ளின் வழியாக, மனிதனின் அக உலகத்தில் ஊடுருவும் மனப்பிறமைகள், குடும்பச் சூழல் தரும் அழுத்தம் மற்றும் ஈர்க்க முடியாத அல்லது தடையை மீறிய நேசம் ஆகியவற்றை இக்கதை அலசுகிறது.
“இன்றோடு பதினஞ்சு நாளைக்கு மேல் இருக்கும் தொண்டையில் இந்த முள் சிக்கி. மீன் சாப்பிட்ட போதுதான் சிக்கியிருக்க வேண்டும்.”
கதை முழுவதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த ‘கோலா மீன் முள்’ வெறும் உடல் ரீதியான உபாதை மட்டுமன்று; அது மனிதனின் ஆழ்மனத்தில் உறைந்துபோன குற்றவுணர்ச்சியின் அல்லது தீர்க்கப்படாத தவிப்பின் குறியீடாகும். பதினைந்து நாட்களாகத் தொண்டையை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த முள், வெளியே எடுக்க முயன்றும் வராதது போல, அகத்தில் படிந்த சில நினைவுகளும் அனுபவங்களும் எளிதில் அகலாதவை என்பதை உணர்த்துகிறது.
உடல் சார்ந்த சிறிய வலி, மனிதனின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வியலையும் எப்படி முடக்கிப் போடுகிறது என்பதைக் கதைசொல்லியின் புலம்பல்கள் காட்டுகின்றன. முள்ளின் தன்மையைப் பற்றி விவரிக்கும்போது அவன் கோலா மீனின் பிடிப்பதற்கான சிரமங்களையும் பர்லா மீனின் வரவால் கோலா ஓடுவதையும் குறிப்பிடுகிறான். இந்தச் இயற்கையான சூழல் விவரிப்பு, மனிதர்களின் வாழ்விலும் எதிர்பாராத தடைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் எப்படி வந்துபோகின்றன என்பதன் உருவகமாக அமைகிறது.
கதைசொல்லியின் வீட்டில் வசிக்கும் மாமாவும் அத்தையும் மனித உறவுகளின் மரபுவழிப்பட்ட முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்துகின்றனர். மாமா என்பவன் எந்நேரமும் ஊர் சுற்றுவது, சீதாட்டம் ஆடுவது, மீன் உண்பதில் தீவிர ஆர்வம் காட்டுவது எனத் தற்காலப் பொதுப்புத்தி ஆண் வர்க்கத்தின் குறியீடாக இருக்கிறான். அவனது கடிதங்கள்கூட சம்பிரதாயமானவை; சுய சிந்தனையோ கவித்துவமோ அற்றது.
ஆனால், அதற்கு நேர்மாறாக இருக்கும் அத்தை, அறிவுத் தேடலும் மென்மையான மனமும் கொண்டவள் – “மாமாவோ ஏதாவது படிக்கிறார் என்றால் அது வாரா வாரம் ராசிபலன் மட்டுமாகத்தான் இருக்கும்! எழுதுவதிலும் அப்படித்தான்… அத்தை எனக்கு எழுதின எல்லா கடிதங்களையும் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன்.”
இந்த முரண்பாடுதான் கதைசொல்லிக்கும் அத்தைக்கும் இடையே நுட்பமான உளவியல் பிணைப்பை உருவாக்குகிறது. மாமாவின் முரட்டுத்தனமான வாழ்க்கையும், அத்தையின் ஒடுக்கப்பட்ட அல்லது உரிய இடமளிக்கப்படாத வாழ்வும் குடும்பத்தினுள் அமைதியான வன்முறையை நிகழ்த்துகின்றன.
கதைசொல்லிக்கும் அத்தைக்கும் இடையிலான உறவு எத்தகையது? இது தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொதுவான ஒழுக்க நெறிமுறைகளுக்குள் எளிதில் அடங்கிவிடாத ஒன்று. ஆறு வயதுச் சிறுவனாகத் தொடங்கி, வயது வந்த பின்னரும் அத்தையின் மீது அவன் கொண்டிருக்கும் ஈர்ப்பு காதலைத் தாண்டிய ஒரு பரிவு.
“Love has no taboos என்று படித்திருக்கிறேன். ஆனால் அத்தையின் மேல் நான் கொண்டுள்ளது காதலா…? காதல்.. சே.. தொடர்கதைகள்ளேயும் சினிமாவிலேயும் இந்த வார்த்தையைப் போட்டு ரொம்ப அசிங்கப்படுத்தி விட்டார்கள்.”
சமூகத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட காதலின் எல்லைகளை மீறி, மனித மனங்கள் தமக்கான ஆறுதலை எங்குத் தேடிக்கொள்கின்றன என்ற கேள்வி இங்கு எழுப்பப்படுகிறது. அத்தை தன் கைகளைப் பற்றும்போது, அல்லது அவனது நெற்றியைத் தடவிக் கொடுக்கும்போது அவன் அடையும் தவிப்பு, இருத்தலியல் தனிமையிலிருந்து தப்பிக்கத் துடிக்கும் ஆன்மாவின் கதறலாகும். சமூகத்தின் பார்வையில் இது தவறாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், தனிமனிதனின் உளவியல் சார்ந்து இது தூய்மையான ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடு.
கதையில் வரும் பேபி என்ற பாத்திரம் கதைசொல்லியின் மற்றொரு பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறது. ‘மருத்துவராக வேண்டும்’ என்ற தந்தையின் திணிப்புக்கும் தன் சொந்த விருப்பமான விவசாயத்திற்கும் இடையே மாட்டிக்கொண்டு தவிக்கும் பேபியின் ஆவேசம், அன்றைய இளைய தலைமுறையின் திசையற்ற பயணத்தைக் குறிக்கிறது.
பேபி கேட்கும் கேள்வி முக்கியமானது – “ராஜா.. இந்த முள் இவ்வளவு நாள் போகாம இருக்கிறதப் பாத்தா இது முள்ளு தானான்னே எனக்குச் சந்தேகமா இருக்கு. ஒரு வேளை முடி கிடி சாப்பாட்டில் கிடந்து சிக்கிக்கொண்டிருந்தால்…? ஒருவேளை ஒன்னோட ப்ரமையாவும் இருக்கலாம்.”
உண்மையிலேயே தொண்டையில் இருப்பது மீன் முள்ளா அல்லது அவனது அகத்தில் தேங்கிவிட்ட பிரமையா? என்ற சம்சயம் வாசகனுக்கும் ஏற்படுகிறது. முள் வெளியேறாமல் நாட்களாகுவதும் உடல் ரீதியான உபாதையைத் தாண்டி மனப்பிறமைகள் அவனை ஆட்கொள்வதும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்துள்ளன.
அத்தையும் மாமாவும் ஊருக்குத் திரும்பும் ரயில் நிலையக் காட்சி கதையின் உச்சக்கட்ட உணர்ச்சிப் பிம்பமாகும். அத்தை கண்களில் கண்ணீருடன் விடைபெறும் போது, அவளது கையை ஒருமுறை முத்தமிடத் துடிக்கும் கதைசொல்லி, சமூகத்தின் பயத்தாலும் தயக்கத்தாலும் பின்வாங்குகிறான்.
ரயில் புறப்பட்டுச் சென்ற பின், மீண்டும் அறைக்குத் திரும்பும் கதைசொல்லிக்குக் கேட்கும் குரல் – “ஒரு பெண்ணின் குரல். ‘கோலா…. கோலா… ரூபாய்க்கு ஏழு கோலா… கோலா….’ என்று ஒரு ராகத்துடன் ஒலித்தது…”
இந்தக் குரல் அவனது நினைவுகளின் மீட்சியாகவும் அவன் மீள முடியாத சுழலில் சிக்கியிருப்பதன் அடையாளமாகவும் ஒலிக்கிறது. கொல்லைப்பக்கத்திற்குப் போய் மீண்டும் தொண்டைக்குள் விரல்விட்டுத் குடைந்தாலும் முள் அகல்வதில்லை. ஏனென்றால், அந்த முள் தொண்டையில் இல்லை; அவனது நினைவுகளிலும் மனசாட்சியிலும் ஆழமாகப் புதைந்துள்ளது.
எழுத்தாளர் சாரு நிவேதிதாவின் ‘முள்’ என்ற இந்தச் சிறுகதை, மனித மனத்தின் சிக்கலான ஊசலாட்டங்களை, வெளிப்படையான பாலியல் மற்றும் உளவியல் உண்மைகளுடன் சேர்த்துப் பேசும் துணிச்சலான பிரதியாகும். உடலின் வலியைத் தாண்டி மனத்தின் வாதைகளைக் கூர்மையாக வெளிப்படுத்தும் இக்கதை, சமூகம் கட்டமைத்துள்ள போலி ஒழுக்க விதிகளுக்கு நடுவே தவிக்கும் தனிமனிதனின் பரிதாபகரமான நிலையைச் சாட்டையடியாக விமர்சிக்கிறது. ‘முள்’ என்பது வெறும் மீன் முள் அன்று; அது வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மைத் துரத்தும் நினைவுகளின் மீற முடியாத கூர்மை.
– – –