நவீனத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் கவிதை, சிறுகதை, விமர்சனம் எனப் பல தளங்களில் தன் தனித்துவமான தத்துவார்த்த பார்வையால் ஆளுமை செலுத்தியவர் பிரமிள் (தருமு சிவராமு). அவரது எழுத்துகள் எப்போதும் மரபுசார்ந்த வாசகர்களை அச்சுறுத்துபவையாகவும் வாழ்வியலின் அடிக்கோடுகளைக் கேள்விக்குள் ளாக்குபவையாகவும் அமைந்தவை. அந்த வகையில், அவரது ‘காடன் கண்டது’ என்ற சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் விளிம்புநிலை மனிதனின் அக-புற உலகங்களை மிகத் தீவிரமாகவும், சமகால அரசியல்-சமூகத்தின் கறைபடிந்த முகங்களை வெளிப்படுத்தும் ஆவணமாகும்.
இக்கதை வெறும் கொலைச் சம்பவத்தைப் பற்றிய துப்பறியும் புலனாய்வு அன்று; அதிகாரத்தின் இயந்திரத்தனமான பிடியில் நசுங்கும் எளிய விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்வியல் துயரத்தையும் அறம் வறண்ட சமூகத்தில் மனித உயிர்களின் மதிப்பிழப்பையும் பேசும் தத்துவார்த்தப் பிரதியாகும்.
கதையின் தலைவனே ‘காடன்’தான். ‘காடன்’ என்ற பெயரே இயற்கையோடும், நாகரிகமற்ற காட்டுச் சூழலோடும் பிணைக்கப்பட்ட குறியீடாகும். நகர நாகரிகத்தின் வெளிச்சம் படராத, அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே போராடும் விளிம்புநிலைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன் அவன். பாம்பின் தோலை விற்றும் ஓணானைப் பிடித்தும் கிடைக்கும் எதையோ தின்று தனது பசியைப் போக்கிக் கொள்ளும் இத்தகைய மனிதர்களின் வாழ்க்கை எவ்விதப் பாதுகாப்பும் அற்றது.
காடன் காணும் உலகம் என்பது சாதாரண மனிதர்கள் காணும் நகர அல்லது கிராமச் சூழல் அன்று. அது கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த தரைக்காடும், எருமைப் பள்ளமும் சுடுகாட்டு விளிம்புகளும் கொண்ட ஒடுக்கப்பட்ட வெளி. அவனது பார்வை எப்போதும் தப்பிப் பிழைப்பதற்கான (Survival) தந்திரங்களையே தேடுகிறது.
மச்சு வீடுகளும் மாமியார்களும் அவனுக்கு எட்டாத கனவுகள். அவனது உலகத்தில் மச்சுமில்லை; மச்சில மாமியாருமில்லை. அணிலைக் கொத்தப் போகும் அவனுக்குக் கிடைப்பது சவத்தின் நாற்றமும் அதிகாரத்தின் வன்முறையுமாகும். இத்தகைய ஒருவன் எதிர்பாராமல் பிணத்தைக் காணும் போது, அவனது வாழ்வில் தொடங்கும் அதிர்ச்சிகளும் அதைத் தொடர்ந்து காவல் நிலையமும் அதிகார வர்க்கமும் அவனிடம் காட்டும் சந்தேகக் பார்வையும் தனிமனித சுதந்திரத்தின் மீதான மாபெரும் வன்முறையாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
‘காடன் கண்டது’ சிறுகதை, எளிய மனிதர்கள் மீது செலுத்தப்படும் அதிகார வர்க்கத்தின் வன்முறையைக் கறாராகப் பதிவு செய்கிறது. காடன் தான் கண்ட பிணத்தைப் பற்றிப் புகார் செய்ய காவல் நிலையத்திற்குச் செல்கிறான். ஆனால், அங்குள்ள ‘ஏட்டு’ மற்றும் காவலர்களின் விசாரணை அவனுக்கு நீதி பெற்றுத் தருவதாக இல்லை; அவனையே குற்றவாளியாக மாற்றும் எத்தனிப்பாகவே உள்ளது.
“எலக்சனுக்கு நில்லுடா. ஓட் போடுவான், அப்புறம் நாட்டை எல்லாம் காடா மாத்துடா.”
காவல்துறையின் இந்தப் பேச்சு, இந்தியச் சனநாயகத்தின் கேலிக்கூத்தான யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சாதாரண ஏழை மக்களின் வாக்குகள் அரசியல்வாதிகளுக்குத் தேவைப்படுகிறதே தவிர, அவர்களின் உயிரோ துயரமோ அதிகார வர்க்கத்திற்கு ஒரு பொருட்டேயல்ல. தேர்தல்காலம் வரும்போது தேடிவரும் அரசியல்வாதிகளும் அதைக் காசாக்கத் துடிக்கும் சுக்கான் போன்ற கஞ்சா/பத்திர வியாபாரிகளும் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்தும் ‘வெள்ளை வேட்டி’ மனிதர்களும் இச்சமூகத்தின் மறைமுக எஜமானர்களாக உள்ளனர்.
காவல் நிலையமும் அதிகார மையங்களும் உண்மையான குற்றவாளியைக் கண்டறிவதைவிட, எளியவர்களை மிரட்டி வழக்கை திசைதிருப்புவதிலேயே குறியாக இருக்கின்றன. காடன் தன் மீதான சந்தேகக் கண்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஓடுவதும் சுக்கான் போன்றவர்கள் கஞ்சா பத்திரப் புகையில் தங்கள் நிஜங்களை மறைத்துக் கொள்வதும் சமகால சமூகத்தின் அவலங்களை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது.
இக்கதையில் பிரமிள் தனிமனித உளவியலை மிக அடியிலிருந்து ஆராய்கிறார். காடன் பிணத்தைப் பார்த்த தருணம் அவனுக்குள் பெரும் திகிலை ஏற்படுத்துகிறது. “பொணத்தைப் பார்க்க முந்தி இல்லை. பார்த்த பிறகு வருது. பேப்பரில் பார்த்துச் சொல்லுடா நாகாிகத்தை. எப்படிப் பாத்த பிறகு மணம் வந்திச்சுதுனு” என்ற காடனின் கேள்வி ஆழமானது.
மரணம் அல்லது குற்றம் என்பது நம் கண்முன்னே வரும் வரை நாம் நாகரிகமான உலகத்தில் வாழ்வது போன்ற மாயையை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். ஆனால், அந்த உண்மையை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் போதுதான், நமது அகத்திற்குள் இருக்கும் அச்சத்துடனும் அருவருப்புடனும் நாம் மோத வேண்டி நேரிடுகிறது.
சுக்கானின் பாத்திரம் தனிமனித அவலத்தின் மற்றொரு பரிமாணம். பசியையும் தாகத்தையும் மறந்து போதைப்பொருளில் (பத்திரம்) மூழ்கியிருக்கும் அவனது உலகம், தப்பிப் பிழைப்பதற்காக எதையும் செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒருவனின் பிரமை பிடித்த நிலையைக் காட்டுகிறது. அவனது கனவுகளும் பிரமைகளும் கலந்த உளவியல் சித்தரிப்பு, யதார்த்தத்தின் கொடுமையிலிருந்து தப்பிக்க மனித மனம் மேற்கொள்ளும் விசித்திரமான தற்காப்பு உத்தியாக அமைகிறது.
பிரமிளின் தமிழ் நடை தனித்துவமானது. வட்டார வழக்குச் சொற்களையும், அசல் கிராமப்புற வாழ்வியலின் பேச்சுமொழியையும் எவ்வித சமரசமுமின்றிப் கையாண்டுள்ளார். ‘களி காறைகட்டிப் பொளந்து கெடக்கும்’, ‘ரத்தக்கூடு போட்ட தலை’, ‘மனுச வெக்கை’ போன்ற சொற்கள் வாசகனின் புலன்களில் நேரடியாக அறைபவை.
கதையின் கட்டமைப்பு யதார்த்தவாதத்திலிருந்து ஆரம்பித்து, பின்னர் பிரமைகள், கனாக்காட்சிகள், புகைக் கவிகள் என மாய யதார்த்தவாத (Magical Realism) தளத்திற்கு நகர்கிறது. சுக்கானின் போதை மயக்கக் காட்சிகளும், பிணத்தின் மீதான காடனின் பிரமை கலந்த எண்ண ஓட்டங்களும் கொடூரக் கனவின் விளிம்பில் வாசகரை நிறுத்துகின்றன.
நாகரிகம், ஜனநாயகம், வளர்ச்சி என்ற பெயரில் நாம் கட்டமைத்துள்ள சமூகத்தின் அடியில், இரத்தமும் சதையுமாகப் புதைந்து கிடக்கும் விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வை பிரமிள் கறாரான கத்தியால் அறுத்துக் காட்டியுள்ளார்.
‘காடன் கண்டது’ என்பது வெறும் காட்டு வழியின் கதையன்று; அது நம் நவீனச் சமூகத்தின் சாட்சியகம். அதிகாரத்தின் பற்களுக்கு நடுவில் நசுங்கிச் சாகும் எளிய மனிதர்களின் ஆன்மா எழுப்பும் ஊளையே இச்சிறுகதையின் ஒலியாக எதிரொலிக்கிறது. தனிமனிதனின் சுதந்திரம், அவனது பசி, பயம், பிரமைகள் அனைத்தையும் அரசியல் மற்றும் சமூகப் பின்னணியோடு இணைத்து மிக உன்னதமான கலைப் பிரதியாக இதனைப் பிரமிள் படைத்துள்ளார்.
– – –