நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்தின் அக உலகச் சிக்கல்களை, மனச்சிதைவுகளை மற்றும் குடும்ப உறவுகளுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் வன்முறைகளைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்த முன்னோடி எழுத்தாளர்களில் ஆதவன் (ச. சுந்தரம்) முக்கியமானவர். அவரது படைப்புகள் மேலோட்டமான கதைகளாக இல்லாமல், மனித மனத்தின் இருண்ட அறைகளுக்குள் வெளிச்சம் பாய்ச்சும் உளவியல் ஆவணங்களாக விளங்குபவை.
அந்த வகையில், அவர் எழுதிய ‘முதலில் இரவு வரும்’ என்ற சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் குடும்பத் துயரங்களையும் அன்புக்கும் வெறுப்புக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டையும் உணர்வுபூர்வமாகப் பேசுகிறது.
கதையின் தலைப்பான ‘முதலில் இரவு வரும்’ என்பது வெறும் பகல்-இரவு சுழற்சியைக் குறிப்பதன்று; அது மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் வெளிச்சம் (மகிழ்ச்சி) வருவதற்கு முன்பு இருளும் (துயரமும் வலியும்) தான் முதலில் ஆக்கிரமிக்கிறது என்ற இருத்தலியல் (Existential) உண்மையை உணர்த்துவதாகும்.
கதையின் நாயகன் ராஜாராமன், மாலைநேரத்தில் பேருந்தில் செல்லும்போது தான் ஒருகாலத்தில் காதலித்த கோதையுடன் அமர்ந்திருந்த பூங்காவைக் கடக்கிறான். அந்தத் தருணம் அவனுக்குள் கடந்த கால நினைவுகளை அலைமோதச் செய்கிறது.
கடந்தகாலம் என்பது அவனுக்கு வெறும் காதல் நினைவுகள் அல்ல; அவை அவனது குடும்பத்தின் வன்முறைச் சூழலையும், குடிகாரத் தந்தையையும் அடங்கிப்போன தாயையும் நினைவுபடுத்தும் வடு.
காதலி கோதையிடம் தன் தந்தையைப் பற்றிப் பேசும்போதும், “என் அப்பா மாதிரி ஒரு மிருகம் வேறு எங்குமே இருக்க முடியாது” என்று அவன் ஆவேசப்படுவதும் அதேசமயம் தன் தாயின் ஒடுங்கிய வாழ்க்கையைக் கண்டு அவன் அடைந்த மனக்குழப்பங்களும் அவனது நிகழ்கால வாழ்க்கையை நிழலாடுகின்றன.
ராஜாராமனின் குடும்பம் என்பது நடுத்தர வர்க்கத்தின் சிதைந்த முகவரியாகும். அவனது தந்தை குடும்பத்தின் அமைதியைக் குலைக்கும் ஒருவராக, தாயைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தும் ஒருவராக இருந்திருக்கிறார். ஆனால், அந்தத் தந்தையின் முரட்டுத்தனத்திற்கும் குடிகாரத்தனத்திற்கும் பின்னால் என்ன இருந்தது? அவனது பார்வையில், தந்தை தன் அன்பைத் வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல், அந்த அன்பிற்கான ‘எக்கோ’ (Echo) கிடைக்காமல் ஏமாற்றமடைந்த மனிதன்.
தந்தை ‘வேண்டும், வேண்டும்’ என்று அன்பை நாடியபோது, அம்மாவோ ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்று விலகிச் சென்றுள்ளார்.
தூய்மை வாதமும் நெருக்கத்திற்கு அஞ்சும் தன்மையும் கொண்ட அம்மாவின் ‘மடி, விரதம், பூஜை’ என்ற வறண்ட வாழ்க்கை முறை, தந்தையின் வெளிப்படையான பாலியல் மற்றும் உணர்வுச் சுவடுகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறியிருக்கிறது.
தந்தை குடிப்பதும் முரட்டுத்தனமாக நடப்பதும் தன் அன்பின் நிராகரிப்புக்கு எதிரான தற்காப்பு நடவடிக்கையே (Defense Mechanism) என்பதை ராஜாராமன் பிற்காலத்தில் புரிந்துகொள்கிறான். அன்பும் கொடூரமும் பிரிக்க முடியாதவை; அன்புதான் வெறுப்பைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது என்ற உன்னதமான உளவியல் உண்மையை இக்கதை பேசுகிறது.
ராஜாராமன் தன் இளமைக்காலத்தில் கோதையை விரும்பியதற்குக் காரணம், அவளது நேர்த்தியும் கச்சிதமும் தன் அம்மாவைப் போல ‘வழவழா கொழகொழா’வென்று இல்லாமல் அவள் கறாராக இருந்ததே ஆகும். ஆனால், கால ஓட்டத்தில் அவனது திருமணம் மற்றும் குடும்பவாழ்க்கை அதே பழைய கேள்விகளால் சிக்கலாகிறது.
கோதை முதியோர் கல்வி இலாகாவுக்காக அடிக்கடி வெளியூர் செல்பவள்; அவளுக்கு மல்லிகைப் பூ வாசனை அலர்ஜி. பெயரில் கோதை (பூக்களுடன் தொடர்புடையவள்) என்று இருந்தும் பூ மணம் ஒத்துக்கொள்ளாதவளாக இருப்பது ஒரு முரண். அவளது முகத்தில் அவ்வப்போது தெரியும் கடுகடுப்பும் ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்ற மறுப்பு மனநிலையும் ராஜாராமனின் தாயின் சாயலையே அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்துகின்றன.
தங்கள் குடும்பத்தின் சாபக்கேடான அந்த ‘விலகி நிற்கும் தன்மை’ தன் மனைவியிடமும் வந்துவிடுமோ என்ற அச்சம் ராஜாராமனின் ஆழ்மனத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. தன் மகளுடன் ஐஸ்கிரீம் பார்லருக்குச் செல்லும்போதும் மற்ற இளம் ஜோடிகள் ஒரே டம்ளரில் மில்க் ஷேக் உறிஞ்சுவதைப் பார்க்கும்போதும் தன் தந்தையும் தாயும் அப்படி ஒருபோதும் நெருக்கமாக இருந்திருக்க மாட்டார்கள் என்ற ஏக்கம் அவனுக்குள் எழுகிறது.
மனைவி கோதை ஊரில் இல்லாத நேரத்தில், ராஜாராமன் தன் சிறுமி மகள் உஷாவுடன் கழிக்கும் பொழுதும் தன் வயதான தாயுடன் வீட்டில் இருக்கும் சூழலும் தனிமனிதனின் தனிமையை மிக ஆழமாக வெளிப்படுத்துகின்றன. உஷா ஆங்கில டிக்டேஷனில் வாங்கிய ‘வெரிகுட்’ பாராட்டும் ஐஸ்கிரீம் கேட்டு அடம் பிடிப்பதும் குழந்தைகளின் பரிசுத்தமான உலகத்தைக் காட்டுகின்றன.
குழந்தைகளுக்கோ நேற்று, இன்று, நாளை என்பதில் குழப்பம் இருக்கும். ஆனால் பெரியவர்களோ காலத்தின் சுமையால் நசுங்குபவர்கள். உஷாவிடம் இரவை விளக்கும்போது ராஜாராமன் சொல்வான்:- “இப்ப நாளைக்கு இல்லை… இப்ப ராத்திரி… ராத்திரி முடிஞ்சப்புறம் மறுபடி சூரியன் வரும். வெளிச்சமா ஆயிடும் – அது தான் நாளைக்கு”
இந்த வரிகள் கதையின் மையத் தத்துவமாகும். மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலும் துன்பம் என்ற இரவு முதலில் வந்துவிடுகிறது; அந்த இரவு முழுமையாக முடிந்த பின்னரே நிம்மதி என்ற பகல் வெளிச்சம் வரும்.
கதையின் முடிவு நெகிழ்ச்சியானதும் வலி நிறைந்ததுமான ஒரு புள்ளியில் அமைகிறது. உஷா தூங்கிய பிறகு, ராஜாராமன் சமையலறையில் இருக்கும் தன் தாயிடம் செல்கிறான். வயதான காலத்தில் வெறும் குழந்தையைப் போல மாறிவிட்ட தன் அம்மாவைப் பார்க்கும்போது அவனுக்குள் கோபத்திற்குப் பதிலாக இரக்கம் பெருகுகிறது.
அவன் தன் தாயைக் கட்டிப்பிடித்துத் தேம்புகிறான். “அம்மா, நீயும் அழுதிருக்க வேண்டும். இளகியிருக்க வேண்டும். குழந்தையாக மாறியிருக்க வேண்டும். ஒரு நாளாவது.” என்று தன் தந்தையும் தாயும் இழந்த அந்த நல்வாழ்விற்காக வருந்துகிறான்.
அங்கு எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் மகனின் அணைப்புக்குள் புதைந்து கொள்ளும் தாய், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் எதை மறுத்தாளோ அதை இப்போது தன் மகனின் அன்பில் பெறுகிறாள். கடந்த காலத்தின் கசப்புகளைத் தாண்டி, மனிதர்களை அவர்களின் பலவீனங்களுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் முதிர்ச்சியை ராஜாராமன் அடைகிறான்.
இந்தச் சிறுகதை, தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் குடும்பம் என்ற நிறுவனத்திற்குள் மனிதர்கள் படும் அக வேதனைகளைப் பதிவுசெய்த உளவியல் சித்திரமாகும். பெற்றோர் இழைத்த தவறுகளும் அதனால் குழந்தைகளின் மனத்தில் பதியும் வடுக்களும் எப்படி அடுத்த தலைமுறைக்குத் கடத்தப்படுகின்றன என்பதை இப்பிரதி அழகாக அலசுகிறது. இரவு எவ்வளவு நீளமாக இருந்தாலும் அதன் முடிவில் வெளிச்சம் வருவதுபோல, மனிதர்களின் துயரங்களும் ஒருநாள் அன்பால் குணமடையும் என்ற நம்பிக்கையை இக்கதை வாசகரின் நெஞ்சில் விட்டுச் செல்கிறது.
– – –