நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் பொருளாதாரச் சிதைவுகள், விளிம்புநிலை மனிதர்களின் அக உலகப் போர்கள் மற்றும் மனித மனங்களின் நுண்ணிய உளவியல் சிக்கல்களைத் துல்லியமாகவும் யதார்த்தமாகவும் பதிவுசெய்த முன்னோடி எழுத்தாளர்களில் எம்.வி. வெங்கட்ராம் முக்கியமானவர்.
அவரது எழுத்துகள் ஆர்ப்பாட்டமான தத்துவார்த்தப் பிரகடனங்களைச் செய்பவை அல்ல; எளிய மனிதர்களின் இல்லங்களுக்குள் எட்டிப்பார்த்து, அங்குப் புதைந்துகிடக்கும் கண்ணீரும்கண்ணீருமான உண்மைகளைப் பேசுபவை.
அந்த வகையில், அவர் எழுதிய ‘பைத்தியக்காரப் பிள்ளை’ என்ற சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் ஒரு மூத்த மகனின் குடும்பப் பொறுப்பு, தாயின் நச்சுத்தனமான ஆதிக்கம், பொருளாதாரச் சுரண்டல் மற்றும் விடுபட முடியாத வாழ்வியல் சூழல் ஆகியவை ஒரு மனிதனை எத்தகைய உளவியல் சிதைவுக்கு ஆழ்த்துகின்றன என்பதை மனிதாபிமானத்தோடு பேசும் ஒரு பிரதியாகும்.
இக் கதையின் தலைப்பான ‘பைத்தியக்காரப் பிள்ளை’ என்பது ஒட்டுமொத்தப் பிரதியின் ஆன்மாவையும் தாங்கி நிற்கும் ஒரு குறியீடாகும். கதையின் முடிவில் ராஜம் தற்கொலைக்கு முயன்று, காயங்களுடன் திண்ணையில் உட்காரவைக்கப்படும் போது, பங்கஜம் அவனைப் பார்த்து, “பைத்தியக்காரப் பிள்ளை! கலியாணம் ஆனப்பறம் இந்த வேலை செய்யாமல் இருந்தானே!” என்று கூறுகிறாள்.
இந்த இடத்தில் ‘பைத்தியக்காரப் பிள்ளை’ என்ற சொல் வெறும் மருத்துவ ரீதியான பைத்தியத்தைக் குறிப்பதன்று; தன் சொந்த வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்டு, குடும்பத்திற்காகவும் தங்கைகளின் திருமணத்திற்காகவும் தன்னை இயந்திரமாக மாற்றிவிட்ட, சமூகத்தின் பார்வையில் ‘அப்பாவி முட்டாள்’ என்ற அர்த்தத்தையே அது தருகிறது.
ராஜம் தன் குடும்பத்திற்காக, தன் ஆசைகளுக்காகச் சேமித்து வைத்த அத்தனையும் தாய் தட்டிப் பறிக்கும்போது மௌனமாக இருக்கிறான்.
தன் காதலை, தன் திருமணக் கனவுகளைப் புதைத்துவிட்டுத் தறிமேடையில் தன் உழைப்பைத் தீர்த்துக் கொள்கிறான்.
சமூகமும் குடும்பமும் இத்தகைய தியாகிகளைப் பாராட்டுவதில்லை; அவர்கள் படும் வேதனையைக் கண்டு அவர்களை ஒரு ‘பைத்தியம்’ என்ற முத்திரைக் குத்தி ஒதுக்கிவிடுகின்றன. தலைப்பு இந்த ஒட்டுமொத்த சமூக அமைப்பின் மீதும் தொடுக்கப்பட்ட கேள்விக்கணை.
ராஜத்தின் குடும்பம் நடுத்தர வர்க்கத்தின் எளிய நெசவாளர் குடும்பம். அப்பா குடிகாரர்; அம்மாவோ வன்முறைச் சுபாவம் கொண்டவள். பத்துக் குழந்தைகளைப் பெற்று, அவர்களை வறுமையின் பிடியில் தள்ளிவிட்டு, சண்டைகளும் சாபங்களுமாக நகரும் அந்தக் குடும்பச் சூழல் ராஜத்தின் சிறுவயது முதலே அவனது அக உலகை நசுக்கியுள்ளது.
அப்பா தன் குடிகாரத்தனத்தாலும் அம்மாவின் ‘சோழிப்பல்’ கடிக்குப் பயந்தும் வாழ்ந்த வாழ்க்கை கொடூரமான நகைச்சுவைபோல ராஜத்தின் நினைவுகளில் வந்து செல்கிறது.
அப்பா இறந்த பின்னர், அந்த முழுச் சுமையையும் தாங்கும் பொறுப்பு மூத்த பிள்ளையான ராஜத்தின் மீது விழுகிறது.
அம்மா தன் குழந்தைகளைக் குடிகாரத் தந்தையிடமிருந்து காப்பாற்றவில்லை; அவர்களை உழைக்கும் இயந்திரங்களாக மாற்றித் தன் வயிறைக் நிரப்பிக் கொள்பவளாகவே இருக்கிறாள். ராஜம் தன் மூளையில் சுமக்கும் கடந்தகால நினைவுகள் யாவும் வன்முறையும் ரத்தமும் கடித்தும் குதறிய சண்டைகளுமே. இந்தச் சூழலில் வளர்ந்த ஒருவனுக்கு வாழ்க்கை என்பது ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியானதாக இருந்ததில்லை; அது வெறும் ‘பொறுப்புகளின் சங்கிலி’ மட்டுமே.
இக்கதையின் முக்கியமான மற்றும் அதிர்ச்சியூட்டும் பாத்திரம் ராஜத்தின் தாய் ஆவார். பொதுவாகத் தமிழ் இலக்கியங்களில் தாய் என்பவள் தியாகத்தின் சின்னமாகவும் அன்பின் ஊற்றாகவும் சித்திரிக்கப்படுவார். ஆனால் எழுத்தாளர் எம்.வி. வெங்கட்ராம் காட்டும் தாயோ அதற்கு முற்றிலும் முரணானவள். அவள் தன் பிள்ளைகளின் உழைப்பைச் சுரண்டும் ஒரு ‘தாடகை’.
ராஜம் தன் திருமணத்துக்காகவும் எதிர்காலத்துக்காகவும் யாருக்கும் தெரியாமல் சிறுக சிறுகச் சேமித்து வைத்த ஜரிகைப் புடவை, தாலி, செயின் மற்றும் நூறு ரூபாய்ப் பணத்தைக் கள்ளச்சாவியைக் கொண்டு திருட்டுத்தனமாகத் திறந்து பார்த்துவிட்டு, அதைத் தன் கைக்கு மாற்ற முயல்கிறாள்.
மகனின் மகிழ்ச்சியையும் அவனது சொந்த வாழ்க்கையையும் வாழவிடாமல் தடுப்பதில் அவள் காட்டும் வன்மம் அவளது தாயுள்ளத்தை முழுமையாகக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
ராஜம் தன் தாயை எதிர்க்க முடியாததற்குக் காரணம் அவளது குரூரமான வாக்கு வன்முறையும் ஊரைக்கூட்டி அமர்க்களம் செய்யும் அவளது தன்மையும்தான். அவளுடன் மோதுவது என்பது ஒரு காட்டு மிருகத்துடன் மோதுவதற்கு நிகரானது என்பதை ராஜம் அறிவான்.
அந்தத் தாயின் அடக்குமுறை அவனுக்குள் பெரும் மூச்சுத்திணறலை ஏற்படுத்துகிறது. “ஒன்று அவன் சாக வேண்டும்; அல்லது அவள் சாக வேண்டும்” என்ற நிலைக்கு ஒரு மகனைத் தள்ளும் தாய் எந்த அளவுக்கு மனநோய்க்கு ஆளானவள் என்பதை எழுத்தாளர் பதிவு செய்துள்ளார்.
இந்த நச்சுச் சூழலிலும் ராஜத்தின் மனத்தில் எஞ்சியிருப்பது எதிர்வீட்டுப் பங்கஜத்தின் மீதான தூய காதலும் அவளுடன் தன் வாழ்க்கையைக் கட்டமைக்க வேண்டும் என்ற எளிய கனவும்தான். அவனுக்காகத் தன் கையால் நெய்த ஜரிகைச் சேலையும் தாலியும் அவனது எதிர்காலத்தின் ஒரே வெளிச்சம்.
ஆனால், தாயோ அந்தச் சின்னக் கனவையும் கடித்துக் குதற பார்க்கிறாள். பங்கஜத்தைப் பற்றி அவள் பேசும் அநாகரிகமான வார்த்தைகள் ராஜத்தின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்துவதுபோல வலியைத் தருகின்றன. தன் காதலைச் சொல்லவும் முடியாது, தன் சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றவும் முடியாது தவிக்கும் ஒரு மகனின் அகத் தனிமை வாசகரின் நெஞ்சைப் பிழிவதாக அமைகிறது. அவனுக்கும் பங்கஜத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி வெறும் தெருவின் தூரம் அன்று; அது அவனது குடும்பச் சுமைக்கும் அவனது தனிப்பட்ட ஆசைக்கும் இடையிலான பிரம்மாண்டமான இடைவெளியாகும்.
கதையின் இறுதிப் பகுதி ராஜத்தின் அகச் சிதைவு உச்சம் தொடும் இடமாகும். தாயின் தொடர்ச்சியான வன்முறையும் தனது உழைப்பு ஏமாற்றப்படுவதும் அவனைத் தற்கொலைக்குத் தள்ளுகின்றன. அவன் தண்டவாளத்தில் பாயும் போதுகூட அவனுக்குள் ஓடுவது சிறுவயது முதல் துரத்தும் ‘வெறி நாய்க் கனவுதான்’.
ஆனால், விதி அவனைக் கொல்லவில்லை; அவன் பலத்த காயங்களுடன் பிழைத்துத் திண்ணையில் உட்கார வைக்கப்படுகிறான். அப்போது ஊர் மக்கள் வந்து பார்ப்பதும் பங்கஜம் போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொண்டு “பைத்தியக்காரப் பிள்ளை! கலியாணம் ஆனப்பறம் இந்த வேலை செய்யாமல் இருந்தானே!” என்று கூறுவதும் இந்தச் சமூகத்தின் வறண்ட முகத்தைக் காட்டுகிறது.
ராஜம் பட்ட வேதனை யாருக்கும் புரியவில்லை; அவனது தற்கொலை முயற்சி ஒரு ‘பைத்தியக்காரத்தனமாக’ மட்டுமே சுருக்கிப் பார்க்கப்படுகிறது. அவன் தன் குடும்பத்திற்காகப் பட்ட துயரங்களும் அவனது தாயால் அவன் பட்ட அவமானங்களும் யாருடைய கண்களுக்கும் தெரியவில்லை.
இந்தச் சிறுகதை, தமிழ் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் இருண்ட பக்கங்களை, பொருளாதாரச் சுரண்டலை மற்றும் தனிமனிதனின் அக உலகத் தவிப்புகளை மிகத் தீவிரமாகப் பதிவுசெய்த ஓர் உன்னதப் பிரதியாகும்.
அன்பு கிடைக்காத இடத்தில் மனிதர்கள் எப்படி மனச்சிதைவுக்கு ஆளாகிறார்கள் என்பதையும் குடும்பப் பொறுப்பு என்ற பெயரில் எளிய மனிதனின் ஆன்மா எவ்வாறு நசுக்கப்படுகிறது என்பதையும் இந்தக் கதை கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. ராஜம் போன்ற மனிதர்கள் நம் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு வீட்டின் பின்னேயும் மௌனமாக அழுதுகொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற உண்மையை இக்கதை உரக்கச் சொல்கிறது.
– – –