அக உலகத் தனிமை, புலம்பெயர் வாழ்வியலின் அன்னியமாதல், நினைவுகளுக்கும் கால மாற்றத்திற்கும் இடையிலான முரண்கள் ஆகியவற்றை மென்மையாகவும் அதேசமயம் கூர்மையாகவும் பதிவுசெய்பவர்களில் எழுத்தாளர் ஸ்ரீதர் நாராயணன் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறார்.
அவர் எழுதிய ‘புதிய நிலம்’ என்னும் சிறுகதை, அமெரிக்காவில் உள்ள ஜேஸ்டன்வில் நகரின் பிரம்மாண்டமான ‘பெர்க்கில் டவர்ஸ்’ கட்டடம் தகர்க்கப்படுவதை மையமாகக் கொண்டு, முதியவர்களின் கடந்தகால நினைவுகளையும் இளைய தலைமுறையின் புதிய வாய்ப்புகள் நோக்கிய நகர்வுகளையும், மனித மனங்களின் மாறக்கூடிய தன்மையையும் சமரசமின்றியும் அலசுகிறது.
கதையின் தொடக்கம் சரிதா என்னும் இளம் பெண்ணின் வாரயிறுதித் தனிமையிலிருந்தும் அவளை ஆட்கொண்டிருக்கும் விசித்திரமான சோர்விலிருந்தும் தொடங்குகிறது.
கல்லூரிக் காலங்களிலிருந்தே தனி ஆளாக இருக்கப் பழகியிருந்தாலும் ஜேஸ்டன்வில்லில் அவள் அனுபவிக்கும் தனிமை அவளது ஆன்மாவை மந்தமாக்குகிறது. நியூயார்க் காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் வேலைக்கான நேர்காணலும், புதிய நிலம் நோக்கிய அவளது எதிர்பார்ப்புகளும் அந்தத் தனிமையிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான வழிகளாகத் தோன்றுகின்றன.
அலுவலகக் கூட்டுச் சூழலில் எடியின் தோழமை அவளுக்குத் தற்காலிக ஆசுவாசத்தைத் தந்தாலும், அவளது மனம் எப்போதும் விடுதலையையும் புதிய தொடக்கத்தையுமே நாடுகிறது. மாற்றங்களை நோக்கி நகர்வதே வாழ்க்கை என்ற அவளது எண்ணம் நவீன நடுத்தர வர்க்கத்தின் புலம்பெயர் அக உலகத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.
கதையின் மையக் குறியீடாக விளங்குவது ஐம்பது ஆண்டுகள் பழமையான ‘பெர்க்கில் டவர்ஸ்’ கட்டடம் குண்டு வைத்துத் தகர்க்கப்படும் நிகழ்வாகும். அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டடம் ஒருகாலத்தில் தொழில் வளர்ச்சியின் ஆணவக் கொம்பாக நின்று, பிற்காலத்தில் துருத்திக் கொண்டிருக்கும் முள்ளாக மாறி, இறுதியில் அழிக்கப்படுகிறது.
ரிடயர்மெண்ட் விளிம்பில் இருக்கும் பாப் ஜோன்ஸ் என்னும் முதியவர், அந்த டவர்ஸ் கட்டப்படுவதற்கு முந்தைய நினைவுகளையும், திறப்பு விழாக் காலத்துத் துடிப்பான இளமை நாள்களையும் பெருமையுடன் பேசுகிறார். தான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்பதை நிரூபிக்க முயலும் பாப்பின் கதைகள் கடந்த காலத்தின் மீது மனிதர்கள் வைத்துள்ள தீவிரப் பிடிப்பைக் காட்டுகின்றன.
பாப் சொல்லும் தகவல்களில் தேதிகளும் சம்பவங்களும் குழம்புவதும், ‘டெபி’ என்னும் பெண் அவனது கற்பனைக் கதைகளைக் கறாராக மறுப்பதும் மனிதர்களின் நினைவுகள் எப்போதும் உண்மையானவை அல்ல என்பதை உணர்த்துகின்றன. மனிதர்கள் தங்கள் கடந்த காலத்தை அழகுபடுத்திப் பார்ப்பதற்கே விரும்புவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
பெர்க்கில் டவர்ஸ் என்ற பிரம்மாண்டமான கட்டடம் வெறும் பதினாறு நொடிகளில் தரைமட்டமாகி, கல்லும் தூசியுமாக மாறுவது காலம் எதையும் விட்டு வைப்பதில்லை என்ற நிதர்சனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
பழைய அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்டு, அந்த இடத்தில் புதிய மெக்ஸிகன் உணவகமும் சினிமா தியேட்டரும் மருத்துவக் காப்பீட்டு அலுவலகமும் வரவிருப்பது நவீன நாகரிகத்தின் போக்கைக் காட்டுகிறது. பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் தவிர்க்க முடியாதவை.
கடந்தகால நினைவுகளில் உறைந்துபோன பாப்பிற்கும், புதிய நிலம் மற்றும் நியூயார்க் வேலைதேடும் சரிதாவிற்கும் இடையிலான முரண், வயோதிகத்தின் தேக்க நிலையையும் இளமையின் துடிப்பையும் மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
கதையின் இறுதியில் சரிதா தன் நியூயார்க் வேலைவாய்ப்புப் பயணத்திற்கும் புதிய வாய்ப்புகளுக்கும் தயாராகிறாள்.
பழைய நினைவுகளின் இடிபாடுகள் அடங்கிய அந்த நிலம் செப்பனிடப்பட்டு புதிய திட்டங்கள் உருவாகும் போது, சரிதாவின் மனமும் பழைய சோர்விலிருந்து விடுபட்டுப் புதிய பிரகாசத்தைப் பெறுகிறது.
பாப் தன் பழைய காதல் மற்றும் இளமை நினைவுகளின் இழப்போடு அமைதியாக விலகிச் செல்ல, சரிதாவோ புதிய வாய்ப்புகளை நோக்கிப் புன்னகையுடன் நகர்கிறாள். மனிதர்கள் பழைய நிலத்தைக் கடந்து புதிய நிலத்திற்குச் செல்வதுதான் காலத்தின் இயல்பு என்பதை இக்கதை நிறைவு செய்கிறது.
எழுத்தாளர் ஸ்ரீதர் நாராயணனின் ‘புதிய நிலம்’ சிறுகதை, நினைவுகளின் கோட்டைகளும் நவீனக் காலத்தின் மாற்றங்களும் மனித மனங்களை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதை ஆழமாகவும் எதார்த்தமாகவும் பேசும் படைப்பாகும். கடந்தகாலத்தின் இடிபாடுகளிலிருந்து மீண்டு, புதிய நிலத்தை நோக்கிப் படியும் மனிதர்களின் உளவியல் தத்தளிப்பைச் சமரசமின்றிப் பதிவுசெய்துள்ளது இப்படைப்பு.
கடந்த காலத்தின் உடைந்த நினைவுகளும் இடிபாடுகளும் நம்மைப் பின்னோக்கி இழுக்கும் போது, புதிய நிலமும் எதிர்காலமும் தரும் நம்பிக்கைகள் மட்டுமே நம்மை வாழவைக்கும் முழுமையான விடுதலையா? என்ற கேள்வி மனித உளவியலின் ஆழமான முரண்பாடாகும். எழுத்தாளர் ஸ்ரீதர் நாராயணனின் ‘புதிய நிலம்’ சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, கடந்த காலத்தின் இடிபாடுகள் மனிதர்களைத் தற்காலிகமாகப் பின்னோக்கி இழுத்துத் தேங்கச் செய்தாலும் புதிய நிலமும் எதிர்காலமும் தரும் நம்பிக்கைகள் மட்டுமே மனிதனை முழுமையான விடுதலையை நோக்கி நகர்த்துகின்றன; இருப்பினும், அந்த விடுதலை கடந்த காலத்தின் எச்சங்களை முழுமையாக அழித்துவிடுவதில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
கடந்த காலத்தின் உடைந்த நினைவுகளும் இடிபாடுகளும் மனிதர்களைத் தற்காலிகமாகப் பின்னோக்கி இழுத்துச் சோதித்தாலும் புதிய நிலமும் எதிர்காலமும் தரும் நம்பிக்கைகளே நம்மை வாழவைக்கும் உண்மையான விடுதலையாகும். நினைவுகளின் இடிபாடுகளுக்குள் உறைந்துபோகாமல், மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொண்டு புதிய பாதைகளில் பயில்வதே மனித ஆன்மாவின் நித்ய விடுதலையாகும் என்பதை எழுத்தாளர் ஸ்ரீதர் நாராயணன் தனது சிறுகதையின் வாயிலாக அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
– – –