மென்மையிலும் மென்மையான காதலே மனிதருக்கு வன்மையிலும் வன்மையான மனவலிமையைத் தரவல்லது. அந்த மென்மையை விளக்க இந்த உலகில் வேறு ஏதும் மென்மை உள்ளதோ? திருக்குறள் இன்பத்துப் பாலில் ‘களவியல்’ என்ற பகுதியில் நான்காவது அதிகாரமாக இடம்பெற்றிருப்பது ‘நலம்புனைந்துரைத்தல்’ ஆகும். தோழர் வள்ளுவரின் கவிதைகளில் கருத்துச் செறிவும் புனைவும் மிகுந்திருக்கும். இந்த அதிகாரத்தில் அவை இரட்டிப்பாகியுள்ளன.
நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும்
மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்
அனிச்ச மலர் மிகவும் மென்மையானது, அதைத் தொடும் போதும் குலுங்கும் அளவிற்கு நெகிழ்வானது. அதனால், அதனை மனிதர்கள் மென்மையின் அடையாளமாகப் புகழ்ந்துள்ளனர். ஆனால், அதைவிட இன்னும் மென்மையான மனமும் உணர்ச்சியும் கொண்டவள் என் காதலி என்கிறார் கவிஞர். அவளின் இதயம், சொற்கள், பார்வை, நடத்தை எல்லாம் அந்த மலரின் நெகிழ்வையும் நயத்தையும் கடந்து நிற்கின்றன. இயற்கை மலரின் அழகைவிட மனிதனின் உள்ளத்தில் உருவான காதல் இன்னும் உயர்ந்தது என்பதை இந்தச் சொற்கள் உணர்த்துகின்றன. மென்மை என்பதன் உச்சம் காதலியின் தன்மையில்தான் இருப்பதாகக் கவிஞர் கூறுகிறார்.
இதில், காதல் உணர்வின் உளமனத்தில் ஏற்படும் நுண்மையான அனுபவங்களை அழகானப் படிமம் ஒன்றின் வழியாகக் கூறுகிறார். அதாவது, மிக மென்மையான அனிச்சப்பூவினையும்விட மென்மையான தன்மையுடன் காதலிக்கின்றவள் இருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். இதை உளவியல் நோக்கில் பார்க்கும்போது, இது காதலின் மிக ஆழமான உணர்வுப் பகுதியையும் நெஞ்சை வருடும் மென்மையையும் பிரதிபலிக்கிறது.
மனித மனத்தில் ஏற்கனவே பதிந்திருக்கும் மென்மை உணர்வுகள், குறிப்பாகக் காதலுக்குள் மூழ்கிய ஒரு நபருக்கு, அவருடைய காதலி மிக ஆழ்ந்த, மெல்லிய, நெகிழ்ச்சியான உணர்வாகவே தோன்றுகிறாள். இதுவே இக்குறளின் “மென்னீரள் யாம் வீழ்பவள்” எனும் வரியில் பிரதிபலிக்கிறது. உளவியல்படி, காதல் எனும் உணர்வு பாசமும் பாசத்தின் வெளிப்பாடான ஒருவகை மென்மையும் கொண்டு செயற்படுகிறது.
அனிச்ச மலர் மிகவும் மென்மையான ஒரு பூவாகும். இதனைத் தொடுவதற்கே சிந்தித்துத் தொட வேண்டும். இல்லையெனில், அது வாடிவிடும். இதனையே உளவியல் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, அது உணர்வுக் காட்சியாக மாறுகிறது. மிக நுணுக்கமான, மென்மையான, எதையும் காயப்படுத்தாமல் அமைந்த உணர்வுகள், நம் மனத்தின் நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
திருக்குறளில் வரும் காதலி, கவிஞனின் உள்ளார்ந்த கனவுகளை, நெஞ்சை வருடும் பாசத்தை, இன்பத்தையும் துயரத்தையும் சமமாகப் பகிரக்கூடிய ஒருவராகவே இருக்கிறார். அவருடைய மனநிலையைப் பார்த்தால், அதிக உணர்திறன் கொண்ட நபர் (Highly Sensitive Person) எனப்படும் தன்மையைக் கொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. அந்த வகையிலேயே காதலனுக்குத் தோன்றும் காதலி, மிக மென்மையான, நெகிழ்வான, அன்பு நிறைந்த ஒருவர். இது உணர்வியல் அடிப்படையில் காதலில் இலட்சியவாதம் (Idealization in love) எனப்படும். காதலனின் மனம், காதலியைச் சிறந்த, உன்னதமான உணர்வுகளால் நிறைந்தவளாகவே கற்பனை செய்கிறது.
இக்குறள், உணர்வுப் பரிமாற்றங்களின் உளவியல் அடிப்படையில், காதல் என்பது ஒருவருக்குள்ளேயே உருவாகும் எண்ணங்களின் மெல்லிய வடிவம் என்பதை உணர்த்துகிறது. அது மற்றவரின் உண்மையான செயலில் அல்ல; மாறாக, நம் மனத்தின் பிம்பத்தில் ஏற்படும் பரிதிகள் மூலம் கட்டமைக்கப்படும் ஓர் உணர்வுக் கோடு. அதனால், காதலனின் பார்வையில் அவன் காதலி, அனிச்சம் போன்ற மென்மையைத் தாண்டி மெலிதாக இருக்கிறாள்.
இங்கு மென்மையான அனிச்சப்பூவை நோக்கி “நன்னீரை வாழி” என வாழ்த்துகிறார். காரணம், அவன் காதலியால் ஏற்பட்ட மன மகிழ்ச்சி, அதற்கும் மேலானது என்பதே. இவ்வாறு, மனிதன் ஒருவர் காதலில் வீழும் போது, அவருடைய மனம் உருவாக்கும் காதலி என்பது உணர்வுகளின் உயர்ந்த திரட்டாகும். இது, காதல் உளவியலில் மிக முக்கியமான நிலையாகும் – உணர்வுகளை மேலோங்கி அனுபவிப்பது. இதனால்தான், உளவியல் அடிப்படையில் இக்குறள், காதலின் மென்மையை வெளிப்படுத்தும் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது.
மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண்
பலர்காணும் பூவொக்கும் என்று
கவிஞர் தன் மனத்திடம் உரையாடுகிறார். “என் காதலியின் கண்கள் எனக்கு மட்டும் சொந்தமானவை, அவற்றை நான் மட்டுமே காண முடியும். ஆனால், பூக்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும், அனைவரும் ரசிப்பார்கள். இவை இரண்டும் ஒன்றாக நினைத்து மலர்களைக் கண்டு மயங்குகிறாய் என்கிறாய்! அது தவறு” என்கிறார். அதாவது, தனிப்பட்ட காதலின் அழகைப் பொதுவான இயற்கை அழகுடன் ஒப்பிட முடியாது என்பதே கருத்து. காதலியின் கண்கள் மலர்களைவிட அரிதானதும் ஆழமானதும் தனித்துவமுமான அழகைக் கொண்டவை என்பதை இந்த வரிகள் உணர்த்துகின்றன.
இதில், காதலின் உள்மன உணர்வுகள் எப்படி நெஞ்சை மயக்கும் வண்ணம் செயல்படுகின்றன என்பதைக் காட்சிப்படுத்துகிறார். மனத்தின் செயல்பாடு, உணர்வுகளின் தாக்கம் மற்றும் நினைவாற்றலின் தன்மை ஆகியவை இதில் வெளிப்படுகின்றன.
இந்தக் குறளில் காதலன், தன் நெஞ்சுடன் உரையாடுகிறார். அதில், நெஞ்சு அத்தனை மலர்களைக் கண்டதும் மயங்குகிறது. ஏனெனில், அவை தன் காதலியின் கண்களை நினைவுபடுத்துகின்றன.
மனித மனம், குறிப்பாகக் காதலில் வீழ்ந்த பிறகு, ஒரு தனித்துவமான மனோநிலையை அடைகிறது. காதலியின் அழகும் தனித்தன்மையும் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதியப்பட்டிருக்கும். இதனால், அந்த அழகு போன்ற எதையும் பார்த்தாலே மனம் அதை அவர் முகம், கண்ணோட்டம் போன்றவையாகத் தவறாகத் தொடர்புபடுத்தும். இது ‘கணிப்பு’ (Projection) எனும் உளவியல் நிகழ்வாகும். நம் உள்ளுணர்வுகளை வெளியுலகில் காணும் ஒரு மனநிலை.
இங்கு ‘இவள்கண்’ என்று குறிப்பதிலேயே பலதரப்பட்ட உளவியல் உணர்வுகள் அடங்கியுள்ளன. மனித மனம், குறிப்பாக நெஞ்சம், காதலியின் கண்களில் பரந்திருக்கும் அன்பும் தழுவும் பார்வையும் எப்போதும் நினைவில் வைத்திருக்கும். அந்த நினைவுகளும் எண்ணங்களும் மலர்களைப் பார்த்ததும் உயிர்ப் பெறுகின்றன. இதுவே நெஞ்சை மயக்குகிறது.
இங்கு “மலர்காணின் மையாத்தி” எனும் வரி, மனத்தின் ஈர்ப்பையும் பரிதாபகரமான நிலையும் காட்டுகிறது. மனம், உணர்வுகளால் நிரம்பிய நிலையில் இருந்தால், அதற்கேற்ப இவளுக்கு ஒத்தவற்றைச் சற்றுச் சிறிய வெளிப்பாடுகளிலேயே கண்டுபிடித்து, அதன் மேல் காதல் பிம்பங்களை ஏற்றத் தொடங்கும். இது உணர்ச்சிப் பரிமாற்றம் (Emotional transference) எனப்படும் ஓர் உளவியல் செயல்முறை.
பலரும் காணும் பூக்கள், காதலனுக்கே தனிப்பட்ட அனுபவங்களை உருவாக்குகின்றன. இது ஒரு தனித்துவமான உளவியல் அனுபவமாகும். மற்றவர்கள் பொதுவாகக் காணும் ஒன்று, காதலனுக்கு ஓர் ஆழ்ந்த மனதளவிலான பிணைப்பு உருவாக்கும். இது காதலில் ஏற்படும் ‘உணர்ச்சிச் சார்பு’ (Emotional bias) நம்முடைய உணர்வுகள் எப்படி எதையும் அவ்விதமாகவே அணுக செய்கின்றன என்பதை வெளிக்கொணர்கிறது.
இக்குறள், காதல் ஒரு மனநிலையென்பதைப் புரியவைக்கும். காதலின் தாக்கத்தில், நம் நெஞ்சம் எல்லா உணர்வுகளையும் அந்த ஒரே நபரின் பிம்பமாகவே பார்க்கின்றது. இதன் காரணமாக, மலர்களைப் பார்த்தாலே அவள் கண்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. இதுவே நெஞ்சை மயக்கச் செய்கிறது. தோழர் திருவள்ளுவர், ஓர் எளிய உரையால் மிக ஆழமான உளவியல் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். மனம் காதலால் ஆட்பட்டால், பூவும் கண்கள் போலவே தோன்றும்.
முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்
வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு
கவிஞர் தன் காதலியின் அழகை இயற்கைச் சொற்களால் சிறப்பாக வர்ணிக்கிறார். அவளின் பற்கள் முத்துகளைப் போல வெண்மையும் ஒழுங்கும் கொண்டவை. தோள்கள் மூங்கிலின் மென்மைபோல் நயமுடையவை. அவளின் உடல் புதிதாக முளைத்த மாந்தளிர் போல் மென்மையாகவும் இளமையாகவும் உள்ளது. அவள் வெளியிடும் நறுமணம் மனத்தை மயங்க வைக்கும். கண்கள் வேல்போல் கூர்மையுடன் மையெழுதப்பட்டுக் கண்கவர் தோற்றம் தருகின்றன. இந்த அனைத்துச் சிறப்புகளும் சேர்ந்தவள்தான் என் காதலி என்று பெருமையுடன் கூறுகிறார் கவிஞர். அவளின் அழகு இயற்கையைவிட மேலானது என்பதே கருத்து.
இக்குறளில், காதல் உணர்வின் உளவியல் நுட்பங்களை அற்புதமான உருவகங்களின் மூலம் திருவள்ளுவர் வெளிப்படுத்துகிறார். காதலன் தன் காதலியைப் பற்றிப் பாடும் இக்குறளில், அவளுடைய தோற்றம், சிரிப்பு, வாசனை மற்றும் பார்வை ஆகிய அனைத்தும், மனத்தின் மீதான உணர்ச்சித் தாக்கங்களை எவ்வாறு ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைக் காணலாம். இது உணர்வுகளின் உள்மன விசாரணைக்கும் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.
“முறி மேனி” எனும் சொல் இவளது மேனி மிக மென்மையாக, பூப்புன்னகையாய் இருப்பதைக் குறிக்கிறது. இச்சொல்லின் வழியாக, ஒருவரின் உடல் உருவத்தினாலேயே மனத்தில் ஏற்படும் இன்ப உணர்வுகள் பற்றிச் சொல்லப்படுகின்றன. இந்த மென்மையான தோற்றம், மனத்திற்கு அமைதியையும் ஆசையையும் அளிக்கிறது.
“முத்தம் முறுவல்” எனும்போது, அவளது பற்கள் முத்தம்போல் ஜொலிக்கின்றன, அவளது புன்னகை செவ்விதழ்களின் மீதிருந்து விழும் ஒளியாக மனத்தைக் கவர்கிறது. இவை அனைத்தும், காதலனின் மனத்தில் அழகிய உருவாக்கத்தை உருவாக்குகின்றன. அவர் மனத்தில் தோன்றும் காதலியின் உருவம், உண்மையைவிட மேம்பட்டது – அழகு, மென்மை, வாசனை, பார்வை ஆகியவை அனைத்தும் கலந்த ஒரு மனப்பிம்பம்.
“வெறி நாற்றம்” என்றது இது காதலியின் இயற்கை மணத்தைத் (body scent) குறிக்கிறது. உளவியல் அடிப்படையில் வாசனை என்பது நினைவுகளுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. மனத்தில் ஆழமாய்ப் பதியும் வாசனை ஒன்று, பல வருடங்களுக்குப் பின்னும் அந்த நபரை நினைவுகூரச் செய்யும் சக்தி கொண்டது. காதலியின் வாசனை, அவளின் அருகாமையையும் பாசத்தையும் உணரச் செய்கிறது.
“வேல் உண்ட கண்” – அவளது கண்கள் வேலென ஒளிவீசி கவர்ச்சியுடன் இருக்கின்றன. கண்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் பிரதான கருவி என்பதால், அவளது பார்வை காதலனை வசப்படுத்துகிறது. இது பார்வைத் தொடர்பு வழியாக ஏற்படும் மன அமைதியையும் காதல் உறவின் ஆழத்தையும் காட்டுகிறது.
“வேய்த்து ஓள்” – இவளது தோள்கள் மூங்கிலைப் போல இளமையாக, நெகிழ்வாகவும், கொடிபோல இழைபோலவும் உள்ளன. இதுவும் ஓர் உளவியல் அனுபவம் – காதலனின் மனத்தில் உருவாகும் காதலியின் பிம்பம், நுட்பமான விருப்பங்களின் பிரதிபலிப்பாகும்.
இக்குறள், காதலின் வெளிப்பாடுகள் ஒருவரின் மனத்தைக் எப்படி ஆழமாகத் தாக்குகின்றன என்பதை அழகாகக் கூறுகிறது. உளவியல் நோக்கில் பார்த்தால், காதலன் காணும் ஒவ்வொரு அம்சமும் – மேனி, பற்கள், புன்னகை, வாசனை, கண்கள், தோள்கள் – அவனது மனத்தில் உண்டாகும் காதல் பிம்பங்களை வெளிக்கொண்கின்றன. அவள் ஒரே மனிதர் அல்லர், அவன் மனத்தின் அழகிய கனவுப் பிரதிபலிப்பு என ஆகிவிட்டாள். இது உணர்வுப்பூர்வமான மன உலகில் ஏற்படும் அழகியல் சார்ந்த உளவியல் அனுபவம்.
காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று
கவிஞர் இங்கே தன் காதலியின் கண்களின் அழகை இயற்கையுடன் ஒப்பிடுகிறார். குவளைப்பூ சாதாரணமாக அழகானதும் மென்மையானதும் என்று கருதப்படும். ஆனால், அது அவளின் கண்களைப் போல இல்லை. தாங்கள் அவளின் கண்களின் அழகுடன் ஒப்பிட முடியாது என்று உணர்ந்த குவளைப்பூக்கள் நாணத்தால் தலைகுனிந்து நிலத்தை நோக்குகின்றன என்கிறார் கவிஞர். இதன் மூலம் காதலியின் கண்களின் அழகு இயற்கையையும் மிஞ்சுகிறது, மனிதனின் காதலின் சக்தி இயற்கையை வெல்லும் அளவிற்கு உயர்ந்தது என்பதையும் இந்த வரிகள் உணர்த்துகின்றன.
இங்கு மிகச் சிறந்த உளவியல் உணர்வை அழகிய உவமைகளின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார். இந்தக் குறளில், ஒருவர் காதலியின் கண்களில் காணும் அழகு, இயற்கையின் மகத்தான உருவகமாக உள்ள “குவளை” மலரைவிட மேலாக இருப்பதை எடுத்துரைக்கின்றார்.
“மாணிழை கண்ணொவ்வேம்” என்பது காதலனின் மனஅழுத்தத்தையும் ஈடுசெய்ய முடியாத அருவருப்பையும் உணர்த்துகிறது. “மாணிழை” என்பது இளமையான, அழகிய பெண்ணைக் குறிக்கும். அவளுடைய கண்கள் அதீதமான அழகையும் கவர்ச்சியையும் கொண்டவை. உளவியல் அடிப்படையில் கண்கள் என்பது மனத்தின் பிரதிநிதிகளாகச் செயல்படுகின்றன. ஒருவருடைய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் முதல் வாசல் கண்கள்தாம்.
இங்குக் குவளை மலர் ஓர் உவமாக வருகிறது. குவளை என்பது இயற்கையில் மிகவும் அழகிய மலர். பொதுவாகக் குவளை மலர் தன்னுடைய அழகுக்காகப் புகழ்பெற்றது. ஆனால், இங்கே திருவள்ளுவர் அதை மிக நேர்மையான முறையில் கீழேக் கொண்டுவருகிறார்.
அழகின் உளவியல் பார்வையில், இது ஒரு சுயச்சார்பு (self-comparison bias) எனப்படும் மனநிலை. காதலியின் அழகு ஓர் அளவுக்கடந்த உணர்வாக இருப்பதால், அழகின் ஈர்ப்பு விசை மிக அதிகமாகிறது. இது அவளது கண்களைப் பார்த்த பிறகு மற்ற எந்த அழகையும் அழகாகத் தோன்றவிடாது. அதனால்தான், “காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும்” என்கிறார்.
குவளை மலருக்கு உயிர் இல்லை. ஆனால், இங்கு அது ஓர் உணர்வு உடையவையாக உருவகப்படுத்தப்படுகிறது. இது மனிதப் பண்பேற்றுதல் (Anthropomorphism) எனப்படும் உளவியல் உத்தி. இந்த உத்தி மூலம், மலருக்கே மனித உணர்வுகளை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. இதன்மூலம், வாசகனின் மனத்திலும் அந்தக் காதலியின் கண்களின் தாக்கம் துல்லியமாகப் பதியக் கூடியது.
இக்குறள், உடைய அழகுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மன உளைச்சலையும் பேசுகிறது. உண்மையான உளவியல் விசாரணையில், காதலனின் மனத்தின் ஆழத்தில் ஓர் இழிவு உணர்வும் உள்ளது – இவ்வளவு அழகிய கண்கள் கொண்டவளுக்கு நாமேற்பட்டோமா? என்பதுபோல். இது உளவியல் அடிப்படையில் தாழ்வு மனப்பான்மை (Inferiority complex) அல்லது குறைவுணர்வு என்பதை உள்ளடக்கியது. காதலியின் அற்புதமான கண்கள், அவரது மனத்தில் அதீத பாசத்தையும் பெரும் மரியாதையையும் ஏற்படுத்துகின்றன.
இங்கு, காதலின் உள்மனப் பண்புகளை மிக அழகாகக் கூறியுள்ளார். காதலியின் கண்கள், இயற்கையின் சிறந்த மலரையும் மிஞ்சும் அழகு கொண்டவை என்பதை வைத்து, மனித மனம் எப்படி அழகின் மீது ஏங்கி, தன்னை அந்நிலையில் இணைக்க முயற்சி செய்கிறது என்பதையும் தெளிவாக உணர்த்துகிறார். ‘உண்மையான காதல்’ என்பது, வெளிப்புற அழகைப் பாராட்டுவதையும் அதன் தாக்கத்தில் முழுமையாக மனம் மூழ்குவதையும் உள்ளடக்கியது.
அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுகப்பிற்கு
நல்ல படாஅ பறை
கவிஞர் தன் காதலியின் மென்மையையும் அக்கறையையும் எடுத்துக்காட்டுகிறார். அவள் தன் மென்மையைக் கவனிக்காமல் அனிச்சம்பூவை அதன் காம்புடன் சேர்த்து அப்படியே சூடிவிட்டாள். அதன் காரணமாக அந்த மென்மையான பூ வாடி, நொந்து விட்டது. இதன் விளைவாக, பூவால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவளின் இடுப்பில் இனி இனிமையான மங்கல ஒலி எழாது என்கிறார் கவிஞர். இதன் மூலம் காதலியின் மென்மையும் கவனக்குறைவும் வெளிப்படுகிறது. மேலும், சிறிய விஷயங்களிலும் அக்கறை தேவை என்பதையும் உணர்த்துகிறது. காதலின் அழகை இயற்கையுடன் இணைத்துக் கவிஞர் மென்மையாகச் சித்தரித்துள்ளார்.
இந்தக் குறள், காதல் என்பது எவ்வளவு நுணுக்கமான மன உணர்வு என்பதைத் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்லுகிறது. அனிச்சப்பூவின் மென்மை, காதலியின் உடல் மற்றும் அவளுடைய செயல்களால் ஏற்படும் மனநிலைகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. இதில் வள்ளுவர் காதலியின் செயலைக் கொண்டு, காதலனின் உள்மன உணர்வுகளை நமக்குக் காட்டுகிறார்.
“அனிச்சப்பூ” என்பது மிக மென்மையான பூ. அதன் காம்பைச் சிறிதும் வளைத்தாலும் அது வாடிவிடும். இங்கு, அந்த மென்மையான பூவை அவள் அறியாமலே அதன்கால் நுழையும்படியாக அணிந்திருப்பதைக் குறிக்கிறார். இது உளவியல் அடிப்படையில், அந்தப் பெண் தன்னுடைய அழகு, நுட்பம், தாக்கம் ஆகியவற்றை முழுமையாக உணராமலிருப்பதைக் குறிக்கிறது.
அவளது இச்செயல் அப்பாவித்தனம், அறியாமைத்தனம், வெகுளித்தனம், வெள்ளந்தியாக இருத்தல் (Innocent ignorance) என்ற பொருள்படும் — தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலுக்கும், தன் செயல்களால் ஏற்படும் விளைவுகளுக்கும் அவளே எவ்வளவு அப்பாற்பட்டவளாக இருக்கிறாள் என்பதைக் காட்டுகிறது. காதலனின் மனநிலையில் இது ஒரு மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
“பறை” என்பது இங்கு இசைக்கருவியைக் குறிக்கிறது. ஆனால் உணர்வுப்பூர்வமாக, அது காதலியின் இடை (மருங்கு) அழுத்தத்தால் வெளிப்படும் ஒலியாகவும் காதலனின் உள்ளத்திலிருந்து எழும் உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பாகவும் கொள்ளலாம்.
அவளுடைய இடையில் பட்ட அந்நொந்திகள், பறை முழக்கமாய் அவளுடைய உடலின் பிரதிசம்புத்திகளை வெளிக்கொணர்கின்றன. அதாவது, மனத்தின் உணர்வுகள் உடல் வழியாக வெளிப்படுகின்றன. காதலனின் கற்பனையில், அவளது இடை அனிச்சப்பூக்கள் போல் பாசமும் பரிதாபமும் நிறைந்ததாக உள்ளது. அவை அழுக்காறு இல்லாமல் மென்மையாக இருந்தும், அவளது கவனமற்ற தன்மையால் அது பாதிக்கப்படுவதால், அவனுக்குள் இரக்கம் கலந்த வேதனை எழுகிறது.
இந்தக் குறள் தன்னறிதல் என்ற ஒரு முக்கியமான உளவியல் உணர்வைச் சொல்லுகிறது. அந்தப் பெண் தன்னுடைய நுட்பமான உடலின் உணர்வுகளை அறியாமல் செயல்படுகிறாள். அவளுடைய பாவம் இல்லாத அந்தத் தவறு, காதலனுக்கு வருத்தத்தைத் தருகிறது. ஆனால், அதேநேரத்தில், அது அவளுக்குள் இருக்கும் தூய்மை, சுறுசுறுப்பான இயல்பு, தன்னறியாமை ஆகியவற்றையும் உணர்த்துகிறது. இது ‘பாதிப்பின் மூலம் பாசம்’ (Affection through vulnerability) எனப்படும் உளவியல் நிலையை ஏற்படுத்துகிறது.
“அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள்…” என்ற குறள், உடலின் மென்மை மட்டும் அல்லாமல், உள்ளத்தின் மென்மையையும் நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. ‘காதல்’ என்பது கேட்பவரின் மனத்தையும் செய்பவரின் அறியாமையையும் இணைக்கும் ஒரு நுணுக்கமான பாலம். அந்தப் பாலத்தில் நடந்தவள் தன்னுடைய அற்புதமான இயல்பை உணராமலே தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறாள். காதலன் அதை உணர்ந்து, மென்மையான கவலை கலந்த பாசத்தில் பரிவாக அனுபவிக்கிறார். இக்குறள், காதல் என்ற உளவியல் பயணத்தில் இனிமை, வலிமை, பாசம், ஆகியவற்றின் ஒற்றுமையை அழகாகக் கூறுகிறது.
மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா
பதியின் கலங்கிய மீன்
கவிஞர் தன் காதலியின் முகத்தின் அழகை நிலவுடன் ஒப்பிடுகிறார். அவளின் முகம் நிலாவைப் போல வெண்மையாகவும் ஒளிவீசுவது போலும் இருப்பதால், இரவின் வானில் இருக்கும் நட்சத்திரங்களுக்குக்கூட எது நிலா, எது அவளின் முகம் என்று புரியவில்லை. அதனால், அவை தங்கள் இடத்தை விட்டுத் ‘திக்குமுக்காடி’ அலைந்து திரிகின்றன என்கிறார் கவிஞர். இதன் மூலம் காதலியின் முகத்தின் அழகு இயற்கையின் ஒளியையும் மிஞ்சும் அளவிற்குத் திகழ்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறார். காதலியின் அழகு நிலா ஒளியுடன் ஒப்பிடத்தக்கதல்ல, அதைவிட உயர்ந்தது என்பதே இங்குக் கருத்தாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.
இந்தக் குறளில், வாசகனை ஆச்சரியப்பட வைக்கும் அற்புதமான உவமை பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளது. காதலியின் முக அழகு, இரவு வானில் ஒளிரும் மதியை மிஞ்சுவதால், விண்மீன்களே தங்கள் வழிதோன்றாமலே கலங்கி அலைகின்றன எனும் அழகிய கற்பனை இக்குறளில் இடம் பெற்றுள்ளது. இது சிருஷ்டியின் இயல்பையும் மனித உணர்வுகளையும் ஒரேநேரத்தில் இனம் காணும் நுட்பமான உளவியல் வெளிப்பாடு.
உலகின் இயற்கை அழகுகளில் ஒன்று சந்திரன். சந்திரனை நம் முன்னோர் “அழகின் உருவகமாக” எடுத்துக் கொண்டுள்ளனர். ஆனால், இங்கு அந்தச் சந்திரனுக்கும் மேலான அழகை மடந்தையின் முகத்தில் கண்டவுடன் விண்மீன்கள் குழப்பமடைகின்றன. இது காட்சி உணர்வின் வழியாக (Visual cognition) மனத்தில் ஏற்படும் தாக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.
அழகு என்பது நம் உணர்வுகள் மூலமாக உருவாகும் சிந்தனையின் வெளிப்பாடு. இவள் முகத்தில் பொலிந்த ஒளி, மென்மை, அமைதி, கண்ணீரும் சிறப்புமாகக் கலந்து இருக்கும் அழகு, கண்கள் மூடியே போவதற்கான காரணமாகிறது. இத்தகைய அனுபவம், காதலின் ஆரம்பநிலைகளில் ஏற்படும் கவர்ச்சி உணர்வைப் (Infatuation phase) பிரதிபலிக்கிறது.
விண்மீன்கள் தங்கள் வழித்தோன்றாமலே கலங்கிவிடுவதைப் போல, ஒரு மனிதனும் காதல் உணர்வால் மூடிய மனநிலையில், தான் யார், எங்கு, என்ன செய்கிறேன் என்பதையே மறந்துவிட முடியும். இது உளவியலில் அறிவாற்றல் மாறுபாடு (Cognitive dissonance) எனப்படும். இது உணர்ச்சிகளின் தீவிரம் பகுத்தறிவு சிந்தனையைத் தொந்தரவு செய்யும் ஒரு நிலை ஆகும். இந்தக் குறளில் உள்ள கற்பனை அதே நிலையை மிக நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.
இவளுடைய முகம், ஒளியையும் அமைதியையும் ஒருங்கே உடையது. இது மாதிரி முகங்கள் (Mirror neurons) எனப்படும் நரம்புக்கோடுகளால் மற்றவரின் மனநிலையைப் பாதிக்கக் கூடியதாகும். இவளது முகம் பார்த்ததாலேயே விண்மீன்கள் தங்களின் நிலையை மாற்றிக் கொள்ளும் போல், மனித மனமும் இவளால் ஈர்க்கப்பட்டு வழிதவறக்கூடிய நிலைக்கு வருகிறது. இது காதலில் காணப்படும் மன உற்சாகத்தையும் குழப்பத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது.
இவளது முக அழகு, இயற்கையின் ஓர் அடையாளமான சந்திரனை மிஞ்சிவிட்டதற்கே விண்மீன்கள் பதறுகின்றன. இதனூடாகத் தோழர் வள்ளுவர் கூறும் செய்தி, ‘உணர்வுகள் மிகுந்த இடத்தில், சுற்றுப்புறமும் அந்த உணர்வின் தாக்கத்திற்குள் நுழைந்துவிடும்’ என்பதே!. இதை உளவியலில் ‘உணர்ச்சித் தொற்று’ (Emotional contagion) என அழைப்பர்.
இந்தக் குறள், காதல் நுணுக்கங்களை, ஒருவரின் மனத்தில் ஏற்படும் உணர்வுகளின் தாக்கங்களை, ஒரு வானியல் அழகூட்டமான காட்சியில் கூறுகிறது. “மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா…” என்பது ஒரு காதலன் மட்டுமல்ல, உலகமே ஒரு பெண்ணின் அழகால் பதறிவிடும் உளவியல் மனநிலையை உச்சமாகக் கூறும் வரி. இக்குறள், அழகு, கவர்ச்சி மற்றும் மன அலைவுகளின் இணைப்பை மிகச் சுருக்கமாகவும் அதீதமான சிந்தனையுடனும் வெளிப்படுத்துகிறது.
அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல
மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து
கவிஞர் இங்கே தன் காதலியின் முகத்தின் அழகை நிலவுடன் ஒப்பிட்டு அதன் சிறப்பை உணர்த்துகிறார். நிலா தேய்ந்து முழுமை பெறுவது போலவே அவளின் முகத்திலும் ஒளி, மாற்றம், புதுமை ஆகியவை நிறைந்துள்ளன. அந்த அளவிற்கு அவளின் முகம் பிரகாசமாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருப்பதால் நட்சத்திரங்கள் கலங்குவதில் வியப்பு ஏதும் இல்லை என்கிறார் கவிஞர். அவளின் முகத்தில் நிலாவின் முழுமை, ஒளி, நயமென்னும் அனைத்தும் ஒருங்கே இருப்பதால் மற்றவை எல்லாம் சிறியதாகத் தோன்றுகின்றன. காதலியின் முக அழகு இயற்கையின் சிறந்த ஒளியையும் மிஞ்சும் என்பதே இவ்வரியின் முக்கியக்கருத்தாகும்.
இக்குறளில், திருமணப்பிரிவு அல்லது காதல் உணர்வின் அழகை, அழகிய உவமையின் வழியாகத் திருவள்ளுவர் வெளிப்படுத்துகிறார். நெருக்கமான காதல் உறவில், ஒரு காதலனின் மனத்திற்கு, காதலியின் முகம் என்பது சூரியன் போல ஒளி பரப்பும் ஒவ்வொரு புள்ளியிலும் சீரான, தூயதான, அழகான ஒன்றாகவே தெரிகிறது. இத்தகைய பார்வை, உண்மையான காதலின் உளவியல் நெடுகச் செல்கிறது.
“அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல” என்ற வரி, நிலவின் ஒளி அதன் முழு வடிவத்தில் சீராகப் பரவுவது போல், ஒரு பெண்ணின் முகத்தில் உள்ள ஒளி, அந்த முகத்தின் ஒவ்வொரு பாகத்திலும் சமமாய் வீசுகிறது என்று கூறுகிறது. இவ்வாறு பரவுகின்ற ஒளி என்பது உண்மையில், காதலன் மனத்தில் எழுகின்ற பாசத்தின் பிரதிபலிப்பாகும். ஒரு மனம் ஒருவரை மிகுந்த நேசத்துடன் பார்த்தால், அவனுக்கு அவருடைய தோற்றத்தில் எந்தக் குறையும் புலப்படாது. இது நேர்மறை கருத்துச் சார்பு (Positive perception bias) எனப்படும் உளவியல் நிகழ்வை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
“மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து?” என்ற வினாவுக்குப் பதில் இல்லையே. உணர்ச்சியில் மூழ்கிய நிலையில், காதலன் கண்ட முகத்தில் எந்தக் குறையும் களங்கமும் இல்லை. இங்கு ‘மறு’ என்பது குறை, அழுக்குத்தன்மை, அல்லது தோற்றக் களங்கம் எனப் பொருள் கொள்ளலாம். ஆனால், உளவியலில் இது மனத்தின் தூய பார்வையை அடிக்கோடாகக் கொண்டுள்ளது. ஒருவரை நேசிக்கும்போது, அவர் குறைகள்கூட அழகாகவே தோன்றும் என்பது இக்குறளின் உளவியல் சாரம்.
மனிதர்களின் கவனமும் உணர்வுகளும் அவர்கள் பார்வையில் காணும் உணர்வுகளையும் நிர்ணயிக்கின்றன. குறிப்பாகக் காதல் உணர்வு அதிகமாக இருப்போர், அவர்கள் நேசிக்கின்றவர்களின் தோற்றத்தை மிக உயர்ந்த முறையில் காணும் மனநிலையை அடைவார்கள். இது உளவியலில் ஒளிவட்ட விளைவு (Halo effect) என்று அழைக்கப்படும். அதாவது, ஒருவர் மீது ஒருவகை நேர்மறையான எண்ணம் ஏற்பட்டுவிட்டால், அவரின் மற்ற அம்சங்களும் நம்மால் சிறப்பாகவே காணப்படுகின்றன.
இக்குறளில் வெளிப்படும் உவமை, ஒரு காதலனின் விழிகளில், காதலியின் முகம் தெய்வீகமான ஒளி பொருந்தியதாகத் தோன்றும் நிலையை உணர்த்துகிறது. அது நிலவின் ஒளியுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது என்பது, அந்த முகத்தின் மென்மை, அமைதி மற்றும் தெளிவைச் சுட்டிக்காட்டும். இதுவே ஓர் உண்மையான காதலின் அடையாளமாக அமைந்திருக்கிறது.
இந்தக் குறட்பாவில் திருவள்ளுவர், காதலியின் முக அழகை நிலவின் ஒளியோடு ஒப்பிட்டு, அதில் காணக்கூடிய எந்தக் குறையும் இல்லை என்று மிகுந்த ஈரத்துடன் விவரிக்கிறார். இதனை உளவியல் கோணத்தில் பார்த்தால், உணர்வுப் பாதிப்பால் உருவாகும் அழகு உணர்வு, மனத்தின் தூய்மையையும் மனம் எப்படி ஒரு முகத்தை உருவாக்கிக் காண்கிறதென்றும் விளக்குகிறது. உண்மையான காதல் உள்ள இடத்தில், குறைகளை நோக்கும் பார்வை இல்லை. ஏனெனில், அங்கு நம்மைச் சுற்றியிருப்பது உணர்வு நெகிழ்ச்சியே.
மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்
காதலை வாழி மதி
கவிஞர் இங்கே நிலாவிடம் நேரடியாகப் பேசுகிறார். “நிலவே, நீ வாழ்க! என் காதலியின் முகம் போல ஒளிவீசி எனக்கு மகிழ்ச்சி தர முடிந்தால், நானும் உன்னை நேசிப்பேன்” என்கிறார். இதன் மூலம் கவிஞர் தன் காதலியின் முகத்தை நிலாவைவிட அழகானதாகவும் பிரகாசமானதாகவும் சித்தரிக்கிறார். அவளின் முகம் அளிக்கும் மகிழ்ச்சியை நிலாவும் தர முடிந்தால் மட்டுமே அது அவனது காதலைப் பெற முடியும். இதன் மூலம் காதலியின் முக அழகு இயற்கையின் ஒளியையும் மிஞ்சும் உயர்வுடையது என்பதும் அவளை மிஞ்ச இயற்கையிலும்கூட யாருமில்லை என்பதும் தெளிவாகிறது.
இதில் காதலின் உச்சத் தன்மையையும் காதலனின் மனத்திற்குள் அழகும் உணர்வும் எவ்வாறு நேர்மறையாக வேரூன்றுகின்றன என்பதையும் நயமிகு உவமையால் பதிவு செய்கிறார். காதலியின் முக அழகை நிலவின் ஒளியுடன் ஒப்பிட்டு, அதன் பக்குவமான உளவியல் விளக்கத்தை வழங்குகிறார்.
குறளின் முதல் வரி, “மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்” எனும் வரி, ஒரு காதலனின் பார்வையில், காதலியின் முகம் எவ்வளவு ஒளிவீசும் தன்மையைக் கொண்டது என்பதைக் காட்டுகிறது. இங்கு “மாதர் முகம்” என்பது யாதொரு பெண்ணின் முகமல்ல; காதலனின் மனத்தைக் கவர்ந்த, அவனுடைய காதலியின் முகம். அது அவனுக்குப் பரிசுத்தமான ஒளி பரப்பும் நிலவாகவே தெரிகிறது. உண்மையில், இங்கே இடம் பெறும் உணர்ச்சி, ஒரு மனது எப்படி ஒரு முகத்தை அவனுடைய அன்புக்கேற்ற முறையில் உயர்த்திப் பார்ப்பதைக் காட்டும்.
இதுபோல மனது ஒருவரை நேசிக்கும்போது, அவருடைய தோற்றம் எல்லாக் கணத்திலும் சிறந்ததாகவே தோன்றும். இது உளவியலில் இலட்சியமயமாக்கல் (Idealization) எனப்படும் நிகழ்வைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதாவது, ஒருவர் காதலின் காரணமாக, மற்றொருவரை மனக்கண்களில் உயர்த்திப் பார்ப்பது.
இரண்டாம் வரி, “காதலை வாழி மதி” – நிலவிடம் நேரடியாகக் கூறப்படும் வரியாகும். “வாழி” என்பது வாழ்த்துகை அல்ல, சவால். “நீயும் இவளின் முகத்துக்கு இணையாக ஒளிவிட இயலும் எனில், அப்போதுதான் என் காதலைப் பெறும் உரிமை உனக்கு உண்டு” என்கிறார். இங்கு நிலா போன்ற இயற்கையான அழகு, காதலியின் முகத்தின் ஒளி முன்பாக மங்குகிறது. இது உளவியல் அடிப்படையில்ப் பார்த்தால், காதலின் போது ஏற்படும் உணர்ச்சி ஆதிக்கம் (Emotional dominance) அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவனம் (Selective attention) என்ற நிகழ்வைப் பிரதிபலிக்கிறது. காதலன், காதலியின் அழகை வணங்கி, உலகத்தின் மற்ற அழகுகளை மூடியிருப்பது.
அழகும் ஒளியும் வெளிச்சத்துடன் மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை. அவை உணர்வுகளால் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. ஒரு முகம் எப்போது மிகவும் அழகாகத் தெரிகிறது என்றால், அது பார்ப்பவரின் உள்ளத்திற்குள் விருப்பம், பாசம், நெருக்கம் ஆகியனவற்றை ஏற்படுத்தும் போதுதான். அதாவது, இவள் முகத்தில் நான் கண்ட ஒளி, என் மனத்திலிருந்து வருகிறது. இது மனத்தால் உருவாக்கப்படும் உணர்வுப் பிரதிபலிப்பு (Emotional projection) ஆகும்.
இக்குறள், காதலனின் பார்வையில் உருவாகும் காதலியின் முக ஒளியை நிலவின் ஒளியுடன் ஒப்பிடுவதற்கும் காதலின் உன்னதமான உணர்வுகளுக்கும் இடையிலான உளவியல் இணைப்பைக் கொண்டுள்ளது. மனம் ஒருவரை நேசிக்கும் பொழுது, அவருடைய தோற்றமே உலகத்தின் ஒளியாக மாறுகிறது. இப்படி மனத்தில் பிறக்கும் ஒளிதான் உண்மையான ஒளி. அதுதான் காதலின் உச்சநிலை. அத்தகைய மனநிலையை எவரும் பெற முடியாது; எனவே, காதலின் மகத்துவம் நிஜமாகவே நிலவுக்கும் மீறியது எனலாம்.
மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின்
பலர்காணத் தோன்றல் மதி
கவிஞர் நிலாவிடம், “என் காதலியின் முகம் போல ஆக விரும்பினால், நீ எல்லாருக்கும் தெரியும் வகையில் அல்லாது எனக்கு மட்டும் தெரியும் வகையில் ஒளிவீசு” என்கிறார். இதன் மூலம் அவர் தன் காதலியின் முகத்தைத் தனிப்பட்ட காதலின் அடையாளமாகக் காட்டுகிறார். அவளின் முக அழகு அனைவரும் ரசிக்கக் கூடியது அல்ல. அது அவருக்கே உரியது. நிலாவும் அவளைப் போல இருக்க விரும்பினால், அந்தத் தனித்துவத்தை ஏற்க வேண்டும் என்கிறார். இதன் வழியாகக் ‘காதலுணர்வு’ என்பது, தனிப்பட்ட உணர்வு என்றும் காதலியின் அழகு பொதுவானதல்ல என்றும் கவிஞர் உணர்த்துகிறார்.
இதில், காதலின் அடிப்படை உணர்வுகளில் ஒன்றான ‘பொறாமை’ மற்றும் ‘தனிமை உரிமை’ என்பவற்றின் உளவியல் நிலையை நுட்பமாக எடுத்துரைக்கிறார். காதலனின் உள்ளத்தில் பிறக்கும் உணர்வுகளின் ஆழமும் அவை வெளிவரும் பாவங்களின் அழகும் இதில் கலந்து இருப்பதை நாம் உணரலாம்.
“மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின்” எனும் வரியில், காதலனின் பார்வையில் காதலியின் அழகு எப்படி இருக்கிறது என்பதை நமக்கு தெரிவிக்கிறார். அவளது கண்கள் மலரை ஒத்தவை; அதாவது நளினமானவை, நறுமணத்துடன் கூடிய மென்மை, கவனத்தை இழுக்கும் தன்மை கொண்டவை. இத்தகைய கண்களை உடையவளின் முகம் என்பது, அவனுக்கே உரிய சொத்து போல ஓர் உள் உரிமை உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
இத்தகைய உணர்வு உளவியலில் அன்பில் உடைமை (Possessiveness in love) என அழைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு சாதாரண மனநிலைதான். ஒருவர் தீவிரமாக நேசிக்கும்போது, அந்த நபர் பிறரால் பார்வையிடப்படுவதற்கு உண்டாகும் மன உளைச்சல், அழுத்தம் ஆகியவை பாசத்தின் வேராகவே தோன்றுகின்றன.
“பலர்காணத் தோன்றல் மதி” – இங்கு நிலவிடம் ஒரு கட்டளை அல்லது வேண்டுகோள் இடம்பெறுகிறது. “நீ அவளின் முகத்துக்கு ஒத்து ஒளிவீச நினைக்கிறாய் என்றால், பிறர் பார்ப்பதற்காக வெளியில் தோன்றாதே” என்கிறார்.
இது காதலனின் மனத்தின் நுட்பமான, உரிமை சார்ந்த கண்ணோட்டம். இவள் முகம் என்னுடைய மனத்தை வென்றுவிட்டது. அந்த அழகு நீயும் பெற முயற்சி செய்கிறாய் எனில், நீயும் வெளியே தெரியக் கூடாது. ஏனெனில், ‘அவளின் முகம் போல ஏதும் இருக்க முடியாது. அவ்வாறு இருந்தாலும் அது அனைவரும் காணும் அளவில் இருக்கக் கூடாது’ என்பதே அந்த மனநிலை.
காதலனின் உணர்வுகளில், அவளின் முகம் மட்டுமல்ல அவளின் ஒளியும் தனக்கே உரிமையென நினைக்கும் தன்மையைக் காணலாம். பிறரும் அவளின் அழகை ரசிப்பார்கள் என்பதே ஓர் உள் சலனத்தை உருவாக்குகிறது. இது காதலின் இயல்பான உளவியல். நிலா போல ஒளிவீசும் இவள் முகத்தைப் பார்த்து பிறரும் மகிழ்வார்கள் என்ற எண்ணம், மனத்தில் எதிர்ப்பினை உருவாக்குகிறது.
இக்குறள், காதலின் மிக ஆழமான உளவியல் தன்மையை வெளிக்கொணர்கிறது. காதலின் மையமாக இருப்பது உணர்வுகளின் சிக்கலான கோட்பாடுகள்தான். அழகும் அதற்கான உரிமையும் மனத்தில் ஏற்படும் நுட்பமான எதிர்வினைகளும் தான் உண்மையான காதலை வடிவமைக்கின்றன. தோழர் வள்ளுவர் அவற்றை மிகுந்த உணர்ச்சி நயத்துடன் இந்தக் குறளில் மறைத்து வைத்துள்ளார்.
அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர்
அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்
கவிஞர் தன் காதலியின் காலடிகளின் மென்மையை மிக அழகாக விளக்குகிறார். அனிச்ச மலர் மிகவும் மென்மையானது, அன்னப்பறவையின் இறகும் இலகுவானது. ஆனால், இவை இரண்டுமே தட்டினாலும் நெருஞ்சிமுள் தைத்தது போல் வலி தரும் அளவுக்கு அவளின் காலடிகள் நெகிழ்வானவையாக உள்ளன. அதாவது, அவள் மிகுந்த மென்மையும் நயமும் கொண்டவள் என்பதைக் காட்டுகிறது. இதன் மூலம் கவிஞர் காதலியின் அழகை மட்டுமல்ல, அவளின் உணர்ச்சி நெகிழ்வையும் நுணுக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார். காதல் பார்வையில் அவளின் ஒவ்வொரு உடற்பகுதியும் அற்புதமானது என்பதே இவ்வரியின் முக்கிய கருத்தாகும்.
இக்குறள் காதலில் அழகும் மென்மையும் உரிமையும் கலந்து தோன்றும் உளவியல் உணர்வுகளை மிகுந்த நயத்துடன் வெளிக்கொள்கிறது. இதில், பெண் உடலழகின் சிறந்த பரிமாணமாகக் கருதப்படும் “அடி” எனும் அங்கம் மூலம், காதலனின் மனநிலை விவரிக்கப்படுகிறது.
“அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும்” எனும் வரியில், மென்மைத் தகுதியுள்ள இரண்டு பொருட்கள் கூறப்படுகின்றன. அனிச்சப்பூ – மிகவும் மென்மையான, நசியக்கூடிய மலர். காற்று தழுவினாலும் சிதைவடையும் என்பது கூறப்படும். அன்னத்தின் தூவி – மெல்லிய, நறுமணமுடைய, நனைந்ததுபோல் மென்மையுள்ள பறவையின் இறகு.
இவ்விரண்டும் இயற்கையின் சிறந்த மென்மைதன்மையைப் பிரதிபலிக்கின்றன. ஆனால், இந்த மென்மைதன்மைகளும் ஒரு பெண்ணின் அடியின் மென்மைக்கு ஒப்பாக முடியாது என்பது காதலனின் உணர்வு.
“மாதர் அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்” எனும் அடுத்த வரி, இந்தக் குறளின் உளவியல் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. நெருஞ்சிப்பழம் – முட்களால் சூழப்பட்டது; தொட்டால் முள் தைத்துவிடும். அதனால் ஏற்படும் வலி மிகுந்த துன்பத்தைத் தரும்.
அனிச்சமும், அன்னத்தின் தூவியும் ஆகிய இரண்டும் மென்மையாக இருந்தாலும் தன் காதலியின் மென்மையான பாதங்களுடன் ஒப்பிடும்போது முட்கள் நிறைந்த நெருஞ்சி பழங்களைப் போல உணர்கிறான். இது ஓர் உச்சநிலை உளவியல் தூய்மை!
இந்தக் குறள், காதலனின் மனத்தின் பரிகாச உணர்வையும் ஆழமான ஈடுபாட்டையும் காட்டுகிறது. காதலனின் மனத்தில் காதலியின் அடி என்பது பரிமாணப்படுத்த முடியாத அளவிற்கு அழகும் மென்மையும் கொண்டது. இயற்கையின் மென்மை குறிக்கொள்ளப்படும் பொருட்கள்கூட அவளது அழகிற்கு ஒப்பமில்லை என்பது காதலனின் எண்ணம்.
உளவியல் நோக்கில், இது காதலின் அளவில்லாத மென்மை உணர்வை, ஒரு பெரிதும் நெகிழ்ச்சியான பிம்பமாக உணரச் செய்கிறது. காதல் என்பது உடலின் அளவுகள் குறித்து மட்டுமல்ல; அது மனத்தின் தனிமையை, ஈர்ப்பை, உரிமையை, மேன்மையை உணரச் செய்கிறது.
காதலனுக்கு அவளுடைய உடல் உறுப்புகள் எல்லாம் புனிதமானவை. அவை எவராலும் ஒப்பிட முடியாதவை. இதுவே “உயர்ந்த காதல்” எனப்படும் உளவியல் நிலை. இந்த நிலை ஒருவன் முழுமையாக ஒருவரில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது தோன்றுகிறது.
அனிச்சம், அன்னம் ஆகியவைகூட முட்கொண்ட நெருஞ்சியாய் நினைக்கப்படும் அளவுக்கு, காதலனின் மனத்தில் காதலி மென்மையின் சிகரமாகத் திகழ்கிறாள். இவள் அடி என் பார்வையில் தேவதையின் அடிக்கு ஒப்பானது. இதுவே “அருந்தவம் போல”ப் போற்றப்படும் காதல்!
இங்கு, காதலின் உளவியல் மூச்சோட்டத்தையே சொல்லித் தருகிறார். உணர்வுகள் மிகைப்பட்டால் வியப்பளிக்கும் உவமைகள் தோன்றுகின்றன. இக்குறள், அந்த வியப்பு தரும் உளவியலை, அழகின் உச்ச வடிவாக, மென்மையின் படிமத்தால் நமக்குத் தந்துள்ளது. அது காதலின் ஒளிக் கதிராகும்!
– – –