நல்ல வைரம் முடிவற்ற வழிகளில் ஊடாக வெள்ளொளியை வெளிப்படுத்துவதுபோல காதல்கொண்ட மனம் காதலரை அல்லது காதலியைப் பற்றிய காதற்கதிர்களை வெளியிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. திருக்குறள் இன்பத்துப் பாலில் ‘களவியல்’ என்ற பகுதியில் ஐந்தாவது அதிகாரமாக இடம்பெற்றிருப்பது ‘காதற்சிறப்புரைத்தல்’ ஆகும். காதலின் ஆயிரம் ஆயிரம் மனவோட்டங்களைப் பற்றி விவரிக்கும் பகுதி இது.
பாலொடு தேன்கலந் தற்றே பணிமொழி
வாலெயிறு ஊறிய நீர்
இங்கு ஒரு பெண்ணின் இனிய முத்திரையைப் பற்றிப் பேசப்பட்டுள்ளது. அவளுடைய பேச்சு மிகவும் இனிமையானது; அந்த இனிமை மட்டும் அல்ல, அவளுடைய வெண்முத்துப் பற்கள் இடையே சுரந்து வரும் உமிழ்நீர்க்கூட அற்புதமான சுவையைத் தருகிறது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதில் பாலும் தேனும் கலந்த மாதிரி ஓர் இனிமை இருக்கிறது எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் தோழர் வள்ளுவர் அந்தப் பெண்ணின் அழகு, மென்மை, இனிமை ஆகியவற்றை நமக்கு உணர்த்த முயற்சி செய்கிறார். பேசும் சொற்கள், பற்கள், உமிழ்நீர் ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு ரசனையான, இனிமையான அனுபவத்தை வாசகருக்குத் தருகின்றன. இது நேரடிக் கண்ணோட்டம் போல உணரப்படுகின்றது.
இந்தக் குறள், காதலின் அழகிய பரிமாணங்களை நுணுக்கமான உளவியல் உணர்வுகளுடன் வடிவமைக்கிறது. இதில் காதலியின் பேச்சு, பல், நறுமணம், பசுமை ஆகிய அனைத்தும் ஒரு சக்திவாய்ந்த புலன் அனுபவத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
“பாலொடு தேன்கலந்தற்றே” எனும் தொடக்கத்தில், இனிமைமிகு உவமை வழங்கப்படுகிறது. பால் மற்றும் தேன் — இரண்டும் தனித்தனியாகவே இனிமை தருகின்றன. ஆனால், இரண்டும் கலந்து வந்தால் அது ஒரேநேரத்தில் மென்மையும் இனிமையும் சத்துமிக்க சுகத்தையும் தரும். இது போலவே, காதலியின் பேச்சும் பற்களில் நனைந்துள்ள துளிகளும் காதலனின் மனத்தில் அந்தக் கலவையை நினைவுபடுத்துகின்றன.
“இவளது பணிமொழி” – இவளது மெல்லிய குரலும் அன்பும், மரியாதையும் நிறைந்த பாணி. இது காதலனுக்கு ஒரேநேரத்தில் சாந்தமாகவும் ஈரமாகவும் இருக்கிறது. உளவியல் அடிப்படையில், நம்மை நேசிப்பவர் மெல்லிய குரலில் பேசும்போது மனத்தில் சாந்தம் தோன்றுகிறது. இது அம்மாவின் குரலை, அல்லது நம் நினைவில் பதிந்த இனிமையான வார்த்தைகளைப் போன்றதாக இருக்கிறது.
இங்கே “வாலெயிறு” என்பது காதலியின் ‘பளிச் பளிச்’ என்று பிரகாசிக்கும் பற்கள். அவை வெண்மையானவை. அவற்றின் இடையில் வாயில் இருந்து தோன்றும் ஈரமான நீர்த் துளிகள் உள்ளன. அந்தத் துளிகள், காதலனின் கற்பனையில் தேன் கலந்த பால் போலச் சுவைத்துத் தோன்றுகின்றன.
உண்மையில், இது ஓர் உளவியல் பிம்பம். காதலன் அவளின் பேச்சை உணர்ச்சி மிகுந்த பரிசோதனையாக, ஒரு மிக்க உணவுபோல் உணர்கிறான். பேச்சின் ஒலி, பற்களின் நயம், வாயின் ஈரம் என எல்லாமே புலன் இன்பம் ஆகின்றன. இந்தக் குறளில் உணர்ச்சி மற்றும் உணர்வுணர்ச்சி (Affection and Sensuality) இரண்டும் கலக்கமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. காதலனுக்கு, காதலியின் பேச்சு தனிமையில் ஒளியாகும். பேச்சின் இனிமை ஒரு மனவளர்ச்சியின் பிம்பம்.
“அவளை நேசிக்கிறேன்” என்பது மட்டுமல்ல, “அவளின் ஒவ்வொரு சொல் என் உள்ளத்தில் இனிப்பாய் உலாவுகிறது” என்பதும்
அவளது வாயில் இருந்துத் தோன்றும் ஈரச்சொற்கள், உணர்வின் உச்சத்தைச் சொல்கின்றன. அவை காதலனின் மனத்தில் சூழ்நிலை மறக்கும் அளவிற்கு மயக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இதுவே உண்மையான காதல்.
இந்தக் குறள் காதலின் உணர்வுப்பூர்வமான, மென்மையான மற்றும் கவர்ச்சிகரமான நிலைகளை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. தேன் கலந்த பால் போல அவளது பேச்சும் வாய்த்துளிகளும் காதலனின் மனத்தில் ஒரு பரிபூரணத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
உணர்ச்சியின் உச்சம் பேசும் வார்த்தைகளின் வழியே வெளிப்படுகிறது என்பதையே, தோழர் வள்ளுவர் நுண்ணிய உளவியல் பார்வையில் இங்குக் காட்டுகிறார். இது காதலின் மெல்லிய இசை!
உடம்பொடு உயிரிடை என்னமற் றன்ன
மடந்தையொடு எம்மிடை நட்பு
கவிஞர் தனக்கும் தன் காதலிக்கும் இடையேயான உறவை மிக நெருங்கியதாகவும் ஆழமானதாகவும் விவரிக்கிறார். உடம்பும் உயிரும் ஒன்றுபட்டிருப்பது போல, அவர்களது உறவும் ஒரு முழுமையான இணைப்பாக உள்ளது என்று சொல்லப்படுகிறது. இது வெறும் தோழமை அல்லது பக்தி மாதிரியான உறவு அல்ல; அது உயிரின் ஆழம், உணர்ச்சி, மனத்தின் நெருக்கம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய இணைப்பு. அவர்களது நெருக்கம் உணர்விலும் ஆதரவிலும் அன்பிலும் வெளிப்படுகிறது. உடம்பின் ஒற்றுமைபோல, அவர்களது உறவும் தனித்தன்மையற்ற, முழுமையான ஒன்றுமை உடையது என்று சொல்லப்படுகிறது. இதன் மூலம் வாழ்க்கையில் உணரப்படும் ஆழமான காதல், மன இணைப்பும் பிணைப்பும் எவ்வளவு வலிமையானவை என்பது புரிகிறது.
இங்கு காதலின் மிக ஆழமான, விலக முடியாத நெருக்கத்தைக் காட்டுகிறார். காதலின் உள் அமைப்பை உளவியல் அடிப்படையில் நுண்ணிய உவமையொன்றின் மூலம் எடுத்துரைக்கிறார். காதலனும் காதலியும் இடையே உள்ள பிணைப்பு, உடம்புக்கும் உயிருக்கும் உள்ள உறவுக்கு ஒப்பிட்டுக் கூறப்படுவது, காதலின் உள்மன அழுத்தத்தையும் அதைத் தவிர்க்க இயலாத இயல்பையும் நம்மை உணர்த்துகிறது.
உடம்பும் உயிரும் தனித்தனிக் கூறுகள் எனக் கருதினாலும் உண்மையில் அவை இரண்டும் ஒன்றாகத்தான் இயங்குகின்றன. உடம்பில் உயிரில்லையெனில் அது வெறும் பொருள். உயிரில்லாமல் உடல் செயல்பட முடியாது. ஒருவரைக் காணும் போது, நாம் உடம்பைக் காண்கிறோம். ஆனால், அவரைப் பரிச்சயப்படுத்துவது அவரது உயிரோடு மட்டுமே.
இதுபோலவே, இந்தக் குறளில், காதலியின் நட்பு என்பது காதலனின் வாழ்வோடு, உள்ளோடும் பயணிக்கின்ற ஒன்றாக உள்ளது. அந்த உறவு விலக முடியாத ஒன்று. உடம்பும் உயிரும் ஒன்றோடு ஒன்று இயக்கத்தையும் இருப்பையும் பகிர்ந்து கொள்ளும் வகையில், காதலியும் அவ்வளவுதான் அவனுடைய உணர்வுகள், மனம், சிந்தனை, நினைவுகள், இவையெல்லாம் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கின்றது.
உளவியலாளர்கள் கூறுவதுபோல, ஆழமான காதல் ஒரு மனிதனின் அடையாளத்தின் (Identity) ஒரு பகுதியாகவே ஆகிவிடுகிறது. ஒருவர் காதலின் மூலமாக உணர்ச்சிப் பிணைப்பினைப் (Emotional bonding) பெறுகிறார். அந்த நெருக்கம் இல்லாமல் வாழ்க்கை வெறுமையாகும். இது உணர்ச்சிச் சார்பு (Emotional dependency) எனப்படும். ஆனால், அது தொல்லை அல்ல. அதுவே மனிதரை நலமாக வைத்திருக்கும் சக்தி.
இக் குறளில் வரும் “மடந்தையொடு எம்மிடை நட்பு” என்பது, அந்தக் காதலி இவன் வாழ்வின் உயிராகவே இருப்பதைச் சொல்லும். அவளின்றி இவன் மனமில்லா உடம்பாக ஆகிவிடுவான்.
இந்தக் குறள் கேட்கும்போது, காதலின் உடல் நெருக்கம் மட்டுமல்ல, உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பு மிக முக்கியமானதாகவே தோன்றுகிறது. காதலன், காதலியைப் பிரிந்தால், உடலைவிட்டுப் பிரியும் உயிர்ப் போல அவ்வளவு வேதனை அனுபவிக்கிறான்.
காதல் என்பது மனநிலை மட்டுமல்ல. அது உடல்நிலை, உயிர்நிலை, வாழ்நிலை. ‘இவள் இல்லாமல் இவனுக்கே இவன் இல்லை’ என்ற உணர்வு இக் குறளின் உள்நரம்பாக இருக்கிறது.
இங்கு உவமை வழியாக உளவியல் ஆழத்தை நமக்குத் தருகிறார். காதலியின் நட்பு, காதலனுக்குப் பரந்த ஓர் உயிர். உடம்பும் உயிரும் எப்படிப் பிரிக்க முடியாதவை போன்றதோ காதலியும் அவனுக்குப் பிரிக்க முடியாதவரே. இது காதலின் எளிய தோற்றம் அல்ல. அது வாழ்வின் அற்புத உறவு.
இக்குறள், நமக்குப் புரியாமல் நம்முள் நிகழும் உளவியல் உண்மைகளை வெளிச்சத்தில் காட்டுகிறது. காதலின் ஆன்மா இங்கு முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
கருமணியிற் பாவாய்நீ போதாயாம் வீழும்
திருநுதற்கு இல்லை இடம்
இங்குக் கவிஞர் தன் மனத்தின் நேர்மையான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறார். அவன் தன் கருமணியில் இருக்கும் பழைய பாவங்களையோ, குற்றச்சாட்டுகளையோ விட்டுவிட வேண்டுமெனக் கேட்கிறார். இதன் மூலம், அவன் காதலிக்கு மட்டுமே முழு அன்பும் கவனமும் கொடுக்க விரும்புகிறான். தன் காதலிக்குத் தன் கண்ணிலும் மனத்திலும் முழு இடத்தை வழங்கும் விருப்பம் வெளிப்படுகிறது. பழைய குறைகள், பாவங்கள் என்றே இருந்தாலும், அவற்றைவிட அன்புக்கும் நம்பிக்கைக்கும் இடம்தான் முக்கியம் எனக் காட்டப்படுகிறது. இது வாழ்க்கையில் உண்மையான அன்பு மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் முழுமையாக அர்ப்பணிப்பின் கருத்தை உணர்த்துகிறது.
இந்தத் திருக்குறள் காதலின் உளவியல் சூட்சமங்களை நுண்ணறிவோடு எடுத்துரைக்கிறது. கவிஞன், காதல் மையமாகக் கொண்டு உணர்வுகள், நினைவுகள், மனநிலைகள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதை இக்குறளில் அடக்கமான மொழியில் ஆனால் ஆழ்ந்த உளவியல் கோணத்தில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் தோழர் வள்ளுவர்.
கண்கள், காதலின் பிரதான ஊடகமாக அமைகின்றன. மனித மனத்தில் காதலால் ஏற்பட்ட நினைவுகள் பெரும்பாலும் காட்சியாகவே பதியப்படும். அதனால்தான், ஒரு காதலியின் முகம் கண்களிலேயே நிறைந்து கிடக்கும். இது ஒரு மனநிலை மட்டுமல்ல, மனத்தில் நிலைபெற்ற காட்சி நினைவுகளின் விளைவே.
மனத்தில் இடம் என்பது நிரம்பக்கூடியது. ஆனால், காதல் என்ற உணர்வில், குறிப்பாகக் கண்களிலும் மனத்திலும் ஒருவரின் நினைவு நிரம்பிய பிறகு மற்றவருக்குப் பெரிய இடம் இருக்க முடியாது என்பது உண்மை. இது தற்காலிக மனநிலையை மட்டுமல்ல, நம் மனத்தின் செயல்முறையையும் காட்டுகிறது.
கவிஞன் இங்கு ஒருவருக்குள் இரண்டு உணர்வுகள் மோதுவதைக் காட்டுகிறார். ஒருவர் போவதாகச் சொல்லும் இந்தக் குறள், உண்மையில் “நீ போ…” என்ற வருத்தம்தான். பழைய காதலின் நினைவுகள் இன்னும் கண்களில் வாழும் நிலையில், புதியவரின் உள்ளமைவுக்கு இடம் இல்லையென்ற புலம்பல் இது. இதுவே அறிவாற்றல் மாறுபாட்டினை (Cognitive dissonance) அல்லது மனத் தடுமாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.
காதலின் நினைவுகள் எளிதில் நீங்குவதல்ல. நம் மூளையில் உள்ள அமிக்டலா (Amygdala) என்னும் பகுதி, உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவங்களை நீண்டநேரம் பதித்து வைக்கிறது. அதனால், பழைய காதலின் நினைவுகள் புதிய உறவுகளுக்குப் பாதை தராமல் தடுக்கும்.
“போதாயாம் வீழும்” எனும் வரி, கவிஞனின் மனநிலையின் பரிதாபமும் அவர் அனுபவிக்கும் மன வேதனையும் நாமும் அறிய, உணரச் செய்கிறது. அவர் தனக்குள்ள எண்ணங்களைத் தூக்கமாகப் பகிர முடியாமல், கண்களின் வழியே வெளிப்படுத்துகிறார்.
இந்தக் குறள், காதலின் உளவியல் நிலைகளையும் நினைவுகளின் ஆழத்தையும் கண்களின் மாயத்தையும் மற்றும் உணர்வுகளின் உறுதியையும் நுட்பமாக எடுத்துரைக்கிறது. தோழர் வள்ளுவரின் ஒவ்வொரு வரியும் நம் மனத்தை ஆய்வு செய்யும் ஓர் அறிவுப் பயணமாகவே அமைந்திருக்கிறது.
வாழ்தல் உயிர்க்கன்னள் ஆயிழை சாதல்
அதற்கன்னள் நீங்கும் இடத்து
இங்குக் கவிஞர் தன் காதலியுடன் உள்ள ஆழமான அன்பையும் நெருக்கத்தையும் விவரிக்கிறார். காதலியுடன் இருக்கும்போது அவரை உயிருக்கும் உடம்புக்கும் இணையானதாக உணர்கிறார். அது ஒருபுறம் அவரின் மனத்திற்கும் உடம்பிற்கும் முழுமையான நிறைவேற்றத்தைத் தருகிறது. மறுபுறம், அவளைப் பிரிந்தால், உயிரும் உடம்பும் பிரிந்துபோவதுபோலத் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான். இதன் மூலம், அவர்களது உறவு எவ்வளவு ஆழமானது, தனிமையும் பிரிவும் எவ்வளவு கடுமையானது என்பதையும் உணர்த்துகிறார். இது, உண்மையான காதல் மற்றும் இணைப்புப் பற்றிய நேர்மையான உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்தத் திருக்குறள் காதலின் உளவியல் ஆழத்தையும் காதலால் மனித மனத்தில் ஏற்படும் உணர்ச்சி மாற்றங்களையும் மிக நுட்பமாக விளக்கும் ஒரு ‘கவிதைச் சிந்தனைக்கண்ணாடி’ ஆகும்.
இது, காதலின் உள் அனுபவங்களை, குறிப்பாகக் காதலியின் வருகையும் பிரிவும் ஒருவர் மீதான உளவியல் தாக்கத்தை எவ்வாறு ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை விளக்கும்.
“வாழ்தல் உயிர்க்கன்னள்” எனக் கூறும் போது, கவிஞன் தன் வாழ்வின் பொருள் – அல்லது உயிரின் உயிர் – அன்புக்காதலி எனக் கூறுகிறான். இங்குக் காதலியின் உட்புற மகிழ்ச்சி மட்டுமல்ல, அவளது இருப்பே வாழ்வின் ஆதாரம். இது உணர்ச்சிச் சார்பு (Emotional dependency) என்ற உளவியல் நிலையை அடிக்கோடாக வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனின் ஆனந்த உணர்வுகள் வெளிப்புற நிகழ்வுகளைவிட, நெருக்கமான உறவுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன என்பது, இக்குறளின் ஆழம்.
“சாதல் அதற்கன்னள் நீங்கும் இடத்து” என்கிறார். காதலியின் பிரிவு, உயிர்க்கே சாவாக இருக்கிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. இது உளவியல் அதிர்ச்சி (Psychological trauma) அல்லது உணர்ச்சி அதிர்ச்சி (Emotional shock) எனப்படும் நிலையை உணர்த்துகிறது.
காதலின் இழப்பு ஒரு சாதாரண வலியல்ல; அது மனத்தில் ஏற்படும் இழப்பு மற்றும் துக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பிரிவின்போது ஏற்படும் வெறுமை உணர்வும் உயிர் இழப்பாகவே தோன்றும் நிலையில் காதலியின் பிம்பம் நிரந்தரமாக மனத்தில் பதிந்து விட்டிருக்கும்.
“ஆயிழை” என்கிறார். காதலி அணிகலன்கள் அணிந்து வந்திருப்பது முக்கியமான உளவியல் அடையாளமாகும். இந்த ‘அணிகலன்கள்’ என்பது உளவியல் அடிப்படையில் அழகியல் பற்று (Aesthetic attachment) என்ற பகுதியை விளக்குகிறது. காதலியின் அழகு, மனத்தில் ஒருவகை வசீகரத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அழகு என்பது மனத்தில் உற்சாகத்தையும் நிம்மதியையும் தூண்டும். அதனால், அவளது வருகை முழு வாழ்வையும் நனையச் செய்கிறது.
இக்குறளில் ஒரே நபரின் வருகையும் பிரிவும் வாழ்வும் மரணமுமாக மாற்றப்படுகின்றன. இது உணர்ச்சித் தீவிரம் (Emotional extremity) என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. காதல் என்பது இடைப்பட்ட நிலை அல்ல; அது முழுமையான உணர்வுகளின் உயர்ந்த மேடையாக உள்ளது. இது உணர்ச்சி ஏற்ற இறக்கம் (Emotional fluctuation) எனும் உளவியல் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
இக்குறள், காதலின் உளவியல் ஆழத்தை அழகிய அடியொட்டுகளால் விளக்குகிறது. காதலியின் வருகை வாழ்வின் புனிதமயமாக இருப்பதையும் அவளது பறிப்பு உயிர்ப் பறிப்பாக இருப்பதையும் உரைத்திருக்கிறது. ஆகவே இந்தக் குறட்பா, மனிதன் எவ்வாறு மற்றவரின் அன்புக்குள் உயிராக வாழ்கிறான் என்பதை உணர்த்தும் உளவியல் சிந்தனைக் கோபுரமாக அமைகிறது எனலாம்.
உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்
ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்
இங்குக் கவிஞர் தன் காதலியின் அழகையும் குணங்களையும் விவரிக்கிறார். அவள் ஒளியுடன் கூடிய கண்கள், நல்ல மனம், இனிய இயல்பு ஆகியவை அவருக்கு எப்போதும் மனத்தில் உள்ளது. அவளை மறக்க முடியாததால்தான் அவளை நினைப்பதற்கும் தேவையில்லை எனக் கூறுகிறார். இதன் மூலம், காதலியின் குணங்கள் எப்போதும் மனத்தில் இருப்பதால், நினைவின் அவசியம் இல்லாமல், அவள் அன்பும் நெருக்கமும் இயல்பாகவே வாழ்கின்றன என்று சொல்லப்படுகிறது. இது ஆழமான காதல் உணர்வை, நினைவு, அன்பு, இணைப்பு ஆகியவற்றின் இயல்பான அழகையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இக்குறள், காதல் மனத்தில் ஏற்படுத்தும் நினைவுத் தாக்கத்தை அழகாகச் சொல்கிறது. மனித மனத்தில் நினைவுகள் எப்படிப் பதிகின்றன, அவை எப்படிச் செயல்படுகின்றன மற்றும் காதல் போன்ற ஆழமான உணர்வுகள் எப்படி ஒரு மனிதனை மறக்கவே முடியாத நிலைக்குத் தள்ளுகின்றன என்பதைக் காட்டும் உளவியல் சிந்தனையை இந்தக் குறள் நன்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது.
“மறப்பின் மறப்பறியேன்” என்ற வரியில், கவிஞன் சொல்கிறார் – நான் ஒருபோதும் அவளை (அவளது குணங்களை) மறந்ததே இல்லை, எனவே மறந்த பிறகு மீண்டும் நினைக்க முடியுமா என்கிற நிலையே இல்லை என்கிறார்.
இது மனத்தின் நினைவக (memory encoding) செயல்முறை குறித்துப் பேசுகிறது. குறிப்பாக உணர்ச்சி நினைவகம் (Emotional memory). அதாவது உணர்வோடு சேர்ந்த நினைவுகள், மூளையில் மிகவும் தீவிரமாகப் பதிகின்றன.
அதிலும் காதலின் நினைவுகள், அமிக்டலா (Amygdala) மற்றும் ஹிப்போகாம்பஸ் (Hhippocampus) என்னும் மூளைப்பகுதிகளில் நிரந்தரமாகப் பதிகின்றன. எனவே, அவற்றை மறைக்கும் சக்தி இல்லாத நிலையே உருவாகிறது.
“ஒள்ளமர்க் கண்ணாள்” என்கிறார். இதற்குப் பொருள், ‘ஒளிரும் கண்கள் கொண்டு எதிராளியை வெல்லக் கூடியவள்’ என்பதாகும். இங்குக் காதலியின் கண்கள், அவளின் ஆழமான குணங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. கண்கள் பார்வையின் ஊடாகக் காதலரில் பதியும் ஒரு காட்சி (பார்வை) நங்கூரம் (Visual anchor) ஆகின்றன. அந்தப் பார்வை, அந்தக் கண்களால் வெளிப்படும் பண்பு, நெஞ்சில் அழியாத உணர்ச்சி உணர்வாக மாறுகிறது.
கவிஞன் இங்கு “மறப்பின் மறப்பறியேன்” என்கிறார். இது உண்மையில் ஒரு வெறித்தனமான நினைவைப் பிரதிபலிக்கிறது.
அதாவது, காதலியின் குணம், தோற்றம், இயல்பு ஆகியவை – அவனை ஒரு மனநிலைச் சுழற்சியில் வைத்திருக்கும். இது அசைபோடுதல் (Rumination) எனப்படும் உளவியல் நிலைக்கு ஏற்ற சான்று. காதலின் நினைவுகள், பலமுறை மனத்தில் சுழன்று, மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தும் தன்மை உடையதாக இருக்கும். காதலர்கள் தனித்தனியே இருக்கும் போது தமது காதல் நினைவுகளை நினைந்து நினைந்து மகிழ்வர்.
கவிஞன் காதலியின் குணங்களை நினைப்பதாகக் கூறுகிறார். ஆனால், உண்மையில் அது எண்ணிச் செய்யப்படும் செயலல்ல. அது தானாகவே வரும் அனிச்சையாக நினைவுகூர்தல் (Involuntary recall) ஆகும். இது நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஓர் அறிவாற்றல் சார்ந்த உணர்ச்சிப் பிரதிபலிப்பு (Cognitive-emotional reflex) ஆகும். இதுவே காதலின் உளவியல் ஆழத்தை உணர்த்துகிறது – நாம் நினைக்க விரும்பாவிட்டாலும் காதலின் நினைவுகள் நம்முள் தானாகவே எழுகின்றன, தோன்றுகின்றன.
இக்குறள், காதலின் நினைவுகள் எவ்வளவு ஆழமாக மனத்தில் பதிகின்றன, அவை எவ்வாறு உணர்வுடன் சேர்ந்து நம் எண்ணங்களை ஆட்கொள்கின்றன என்பதைக் காட்டும் ஓர் உளவியல் சிற்பம். காதலியின் குணம், பார்வை, மற்றும் அழகு – அனைத்தும் நினைவுகளின் வழியாக மனத்தில் நிரந்தர இடம்பிடிக்கும். மறப்பதே இல்லாத நிலையில், மறப்பின் பிறகு நினைப்பு என்பது கேள்விக்குரியதே!. இந்தக் குறள், காதலின் நினைவுச் சிக்கல்களை மனித உளவியலோடு நெருங்கி வெளிப்படுத்தும் நவீன உளவியல் சிந்தனையை முன்வைக்கிறது.
கண்ணுள்ளின் போகார் இமைப்பின் பருகுவரா
நுண்ணியர்எம் காத லவர்
இங்குக் கவிஞர் தன் அன்பரின் சிறப்பான தன்மையைப் பற்றி பேசுகிறார். அவள் மிகவும் நுட்பமானவர்; அவர் தன் அன்பையும் கவனத்தையும் கண்முன் எப்போதும் காட்டுவார். அவர் எப்போதும் கண்ணில் இருக்கும் போல் இருப்பதால், அவரைப் பிரியவில்லை என உணர்வதற்கும் இடமில்லை. அவள் எந்தத் தவறிலும் குறையிலும் வருந்தாமல் இயல்பாக நடந்து கொள்வார். அவரது நுட்பமான தன்மை மற்றவர்கள் புரிய முடியாத வகையில் தனித்துவம் கொண்டது. இதன் மூலம், அன்பர் மனத்தில் உள்ள நெருக்கமும் உணர்ச்சித் துல்லியமும் மற்றவர்களுக்குத் தெரியாத ஆழமான பராமரிப்பும் வெளிப்படுகிறது.
இந்தத் திருக்குறள் காதலின் உளவியல் நுணுக்கங்களை மிக அழகாகக் கூறுகிறது. இதில் காதலர் என்ற ஒருவர், உடலில் இல்லாவிட்டாலும் மனத்தில் நிரம்பி நிறைந்திருக்கும் நிலையை, மிக நுணுக்கமான உளவியல் கண்ணோட்டத்தில் எடுத்துரைக்கின்றது.
“கண்ணுள்ளின் போகார்” என்ற வரி, காதலர் மனத்திற்குள் ஓர் உணர்ச்சி இருப்பாக (Emotional presence) நுழைந்து விட்டவராகக் காட்டுகிறது. இங்கு, காதலர் கண்களுக்குள் இருப்பது ஓர் மனப் படிமம் ஆகும். இது புலனுணர்வு நினைவகம் (Perceptual memory) எனப்படும் நினைவு வகைக்கு உகந்தது.
மனிதர்கள் நெருக்கமான உறவுகளைப் பெரிதும் மனக் காட்சிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அந்த நபர் அருகில் இல்லாவிட்டாலும் அவர்களின் உருவம், ஒலி, குரல், கண்கள் ஆகியன அனைத்தும் மனத்தில் காணக் கூடியவையாகவே இருக்கின்றன. இதுவே இங்குக் “கண்ணுள்ளின் போகார்” எனும் சொல்லின் உண்மையான உளவியல் வெளிப்பாடு.
“இமைப்பின் பருகுவரா” என்பது ஓர் உயர்ந்த உளவியல் உணர்வு. நாம் கண்களை இமைக்கும்போது, சிறு காலப்பகுதி பார்வைத் துண்டிப்புக்குள்ளாகிறது. ஆனால், கவிஞன் கூறுவதுபோல், இமைப்பின் அந்த நொடியிலும் காதலர் மனத்திலிருந்து விலக மாட்டார்கள்.
இது, நிலையான மன ஈடுபாடு (Constant mental engagement) அல்லது ஊடுருவும் சிந்தனை முறை (Intrusive thought pattern) எனப்படும் உளவியல் நிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது. காதலரின் நினைவு, மனத்தின் ஓரங்கமும் விடாமல் நிரந்தரமான ஆதிக்கத்துடன் தொடர்கிறது.
“நுண்ணியர் எம் காதலவர்” என்ற வரியில் கவிஞன், தன் காதலரை மிக நுட்ப உணர்வுகளுடன் கூடியவர் எனப் பாராட்டுகிறார். இது உணர்ச்சி நுட்பம் (Emotional subtlety) எனப்படும் மனநிலை.
அவரின் காணாமை ஒரு பூரிப்பாகவே தோன்றுகிறது. காதல் என்பது உடல் சார்ந்தது அல்ல, அது மனத்தின் பரிசுத்த உணர்வுகளின் கோணத்தில் நிகழும் எடையற்ற உறவாக இருக்கிறது. இதுவே, அந்த நபர் நேரில் இல்லாமலிருந்தாலும் கூட, அவர் மனத்தின் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறையாமல் இருப்பதற்கான உளவியல் விளக்கம்.
கண் என்பது மனத்தின் பிரதிபலிப்பு. காதலரின் நினைவுகள் கண்ணில் நிலைத்திருப்பது, அவர்களின் உருவம், நெகிழ்ச்சி, புன்னகை போன்றவை காட்சி-உணர்ச்சி வளையமாக (Visual-emotional loop) மனத்தில் பதிந்துவிட்டதைக் குறிக்கிறது. இது ஓர் உணர்ச்சி-நினைவகச் சிக்கல் (Sensory-memory entanglement) ஆகும். பார்வை, நினைவு மற்றும் உணர்வுகள் அனைத்தும் ஒரே மேடையில் திகழ்கின்றன.
இந்தத் திருக்குறள், காதலின் நினைவுகள் எவ்வாறு நம்முள் நுழைந்து, நம்மை ஆட்கொள்கின்றன என்பதை உளவியல் அடிப்படையில் மிக நுட்பமாக எடுத்துரைக்கிறது. கண்களில் இருக்கும் வரை காதலர் உயிருடன் உள்ளவர்கள் போலவே, இமைக்கும் நொடியிலும்கூட விலகாத அந்த நிலை, காதல் உணர்வின் ஆழத்தையும் மனத்தின் நினைவுத்திறனையும் மிக அழகாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
இது உணர்ச்சிப் பிணைப்புகளின் மையக் கோட்பாடுகளையும் காதல் ஒரு மனநிலையாக எப்படி நிலைபெறும் என்பதையும் உணர்த்தும் உளவியல் கவிதையாக விளங்குகிறது.
கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும்
எழுதேம் கரப்பாக்கு அறிந்து
இங்குக் கவிஞர் தன் காதலனை எப்போதும் கண்ணோடு காண விரும்புகிறார். அதனால் தன்னைப் பாதுகாத்து, அச்சம் வராமல் இருக்கிறார். காதலனைக் கண்களால் நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக, வெளியே செல்லவும் செயல்படவும் எச்சரிக்கையாக நடக்கிறார். இதன் மூலம் காதலன் வாழ்க்கையின் முக்கிய அங்கமாக இருக்கிறார், அவர் இல்லாத போது அச்சம் உண்டாகிறது எனச் சொல்லப்படுகிறது. காதலன் கண்கள், உள்ளார்ந்த உறவு மற்றும் நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் முறை இதில் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. உணர்ச்சியின் ஆழமும் பாதுகாப்பின் மனநிலையும் சொல்லப்படுகிறது.
இந்தக் குறள் காதலின் நினைவுச் சாயலை மனத்தில் மட்டும் அல்ல, உடலிலும் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதை ஒரு நுணுக்கமான உளவியல் கோணத்தில் காட்டுகிறது. காதலின் தாக்கம் பார்வையில், சிந்தனையில், உடலளவில் செயல்களில் வேரூன்றுவது போல, இக்குறள் காதலின் ஆழமான மனநிலை மாற்றத்தை விளக்குகிறது.
“கண்ணுள்ளார் காதலவர்” என்று கூறுவது, காதலர் உடனில்லாவிட்டாலும் மனக்காட்சி வழியாகக் காதலர் நம்மை நிழல்போல் தொடர்வதைக் குறிக்கிறது. இது உளவியல் இருப்பு (Psychological presence) எனப்படும் உளவியல் நிலை. அந்த நபர் இல்லை என்றாலும், அவரது நினைவுகள், பார்வை, புன்னகை ஆகியன அனைத்தும் மனக் கண்ணில் நன்கு பதிந்து இருக்கும்.
“கண்ணும் எழுதேம்” என்கிறார். மனத்தில் உள்ள ஓர் ஆழமான உணர்வு, உடலில் ஒரு செயலாக வெளிப்படுகிறது. இங்கே, கண்களுக்கு மைத் தீட்டாமை என்பது, காதலர் மனத்துக்குள் நிறைந்திருப்பதால் அவரை மறைத்துவிடக் கூடும் என்ற அச்சத்தால் ஏற்படும் செயலாகும்.
“கரப்பாக்கு அறிந்து” என்கிறார். காதலரின் நினைவுகள் கண்ணுக்குள் உறைந்துள்ளன. மை எழுதியால் அந்த நினைவு அழிந்து விடுமோ என்ற அச்சம், குறியீட்டு உணர்ச்சி இழப்பு எனப்படும் உளவியல் சூழ்நிலையைத் தூண்டுகிறது.
இது உண்மையில், காதலரின் பிரிவு அல்லது உணர்ச்சி பிணைப்பின் வேக நிலையைப் பாதுகாக்கும் ஓர் உளவியல் தற்காப்புப் பொறிமுறை (Defense mechanism) ஆகும்.
பெண்கள் தங்களது கண்களை அலங்கரிப்பது, பார்வையின் அழகு அதிகரிக்கவே. ஆனால், இங்குக் காதலின் நிஜமான பிணைப்பு, அந்த அலங்காரத்துக்கும் மேலாக மேலோங்குகிறது. இது உடல் தோற்றத்தைவிட உணர்ச்சி முன்னுரிமை (Emotional prioritization over physical appearance) எனப்படும் உளவியல் மனநிலை. அழகை வெளிக்காட்டும் விடயங்களைத் தவிர்த்து, உள்ளுணர்வுகளைப் பாதுகாப்பது என்பது மிக ஆழமான மன உணர்வின் வெளிப்பாடு.
கண் மையால் எழுதப்படவில்லை என்பது ஒரு சாதாரண செயல் போல் தோன்றினாலும் அதற்குப் பின்னால் நிறைந்திருக்கும் காதல், நினைவுகள் மற்றும் மனநிலை ஆகிய அனைத்தும் அன்பின் நுண்ணிய வெளிப்பாடு (Micro-expression of love) ஆகும்.
இந்தக் குறள், காதலின் உளவியல் அடையாளங்களை மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு காதலியின் கண்கள் என்பது கண்கள் மட்டும் அல்ல, அவை காதலரின் நினைவுகளின் ஆலயமாக மாறிவிட்டிருக்கின்றன.
அந்த நினைவுகள் மறைந்துவிடக் கூடாது என்ற அச்சம், கண்களில் மைத் தீட்டுவதும்கூடத் தடைபடுகிறது. இது, காதல் என்பது உடலைவிட மேலானது, உணர்வின் ஆழமே அந்த உறவின் சுவாசம் என்பதை நிரூபிக்கும் உளவியல் தருணமாகும். இக்குறள், காதல் மனத்தின் ஓரங்களில் எவ்வாறு குடியிருக்கும் என்பதை நவீன உளவியல் மொழியில் சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகிறது.
நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்
அஞ்சுதும் வேபாக் கறிந்து
இங்குக் கவிஞர் உண்மையான காதலர்களின் தன்மையை விளக்குகிறார். உணவோ, பொருளோ மூலம் மட்டுமே காதலை வெளிப்படுத்த முடியாது; அது நெஞ்சோடு நெஞ்சாக, ஆழமான உணர்வுகளோடு இணைந்து இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார். சூடான உணவு நெஞ்சில் தீப்போல் தாக்கும் என்று அஞ்சும் அளவு நெருக்கமான உறவு இருக்கும்போது மட்டுமே அது உண்மையான காதல் என்கிறார். அதாவது, ஒருவருக்கொருவர் மனத்தின் ஆழத்தில் கலந்துள்ள உணர்வுகள், அன்பு, கவனம் போன்றவை மட்டுமே உண்மையான காதலர்கள் காட்டும் பண்புகள். வெளிப்புற பொருள் அல்லது சின்னச் செயல்களால் அல்ல, உணர்வின் நேர்மை மூலம் மட்டுமே காதல் உணரப்படுவதாக இது சொல்கிறது.
இக்குறளில் காதல் என்பது ஓர் உடல் மட்டும் சார்ந்த உணர்வல்ல, அது மனத்தின் மிக ஆழமான இடத்தில் உறைந்துகொண்டு, அங்கு வாழும் உணர்வாக விளங்கும் என்பதை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இது, மெய்யுணர்வு – மனநிலை – பரிவு ஆகிய மூன்றின் கலவையாலான மன உறவு.
“நெஞ்சத்தார் காதலவர்” என்கிறதிலேயே காதலர் உடனிருப்பதில்லை என்றாலும் நெஞ்சத்தின் நிழலாக, சுவாசமாக, சிதைவில்லா நினைவாக அவர்கள் இருந்து வருகிறார்கள். இது உளவியல் உள்முகப்படுத்தல் (Psychological internalisation) எனப்படும் உளவியல் நிகழ்வு. ஒருவர் ஒரு நபருடன் ஆழமான உணர்வுப்பிணைப்பில் இருக்கும்போது, அவர் அவரின் மனத்தில் நிரந்தரமாக வாழ்ந்து விடுகிறார்.
இது ஓர் ஆழமான உணர்ச்சிப் பிணைப்பு (Deep emotional bonding). “அவளோ அவனோ என்னுள் இருக்கிறார்” என்பதன் உண்மை நிலை. காதலர் ஒருபோதும் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்றுவிட முடியாது என்ற நம்பிக்கை, அவரின் எண்ணமும் உடலும் நம்முடனே பிணைந்துவிட்டது என்ற மனநிலை.
‘வெய்துண்டல் அஞ்சுதும்’ என்பது ஒரு மிக நுட்பமான உளவியல் வெளிப்பாடு. இந்த நிலைமையில், நம்மால் உணரப்படும் உடல் உணர்வும் நம்முள் வாழும் மற்றொருவர் – இங்குக் காதலர் – அதை உணரக்கூடுமோ என்ற பசுமையான நினைவினை உருவாக்குகிறது.
ஒரு வெதுப்பான உணவை உண்டால் அது காதலருக்குத் தீங்காக இருக்கக் கூடுமோ என்று அஞ்சுகிறாள். இது உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்படும் பச்சாதாப உருவகம் (Empathic embodiment). அதாவது, ‘நான் உணர்வது அவர் உணர்வாக மாறும்’ என்ற நிலை.
இக்குறளில், காதலர் நம்முள் வாழ்கின்றார் என்பதற்கான அடையாளம் “நான் என்னை எப்படி நடத்துகிறேன்?” என்பதில் பிரதிபலிக்கிறது. காதலர் உணர்வுகளுக்காக எளிய அகவாயச் செயல். வெயிலில் வெதுப்பானதைத் தவிர்த்தல்கூட ஒரு பாதுகாப்புச் செயல் ஆகிறது. இது பாதிப்பு – பராமரிப்பு நடத்தை (Affective care behaviour). அதாவது, தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் மற்றவருக்காக வாழும் செயல்.
‘வெய்துண்டல்கூட உண்ண தயங்கும் நிலை’ என்பது, காதலரின் நலம் மற்றும் பாதுகாப்புக்காகத் தனக்கான தேவையை ஒதுக்கும் தியாக உள்ளுணர்வு (Sacrificial instinct). உணர்வில் வெளிப்படும் தியாகத்தன்மை, உண்மையான காதலின் உயர்வு.
இக்குறள், காதல் என்பது நமக்குள் இருப்பவர் மீது ஒரு பரிபூரண பரிவு, பாசம், பாதுகாப்பு, அக்கறை ஆகியவற்றின் கலவை என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. காதல் உணர்வுகள் மனத்திலும் உடலிலும் ஒரேநேரத்தில் செயல்படுகின்றன. காதலர் நெஞ்சத்தில் வாழ்கிறார் என்ற மனநிலை, நம்முடைய உடல்முறையான செயல்களிலும் பிரதிபலிக்கிறது. இது காதல் உணர்வின் உளவியல் ஆழம், உணர்ச்சியின் நுட்பம், மனித உள்ளத்தின் தூய்மையை நம்மில் உணர்த்தும் நெகிழ்ச்சியான குறளாகும்.
இமைப்பின் கரப்பாக்கு அறிவல் அனைத்திற்கே
ஏதிலர் என்னும்இவ் வூர்
இங்குக் கவிஞர் தன் காதலனைப் பற்றிய ஆழமான அன்பை விவரிக்கிறார். அவர் கண்களை இமைக்காமல் கவனித்து இருப்பது, காதலன் எப்போதும் கண்முன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல; உள்ளார்ந்தவர் எங்கே சென்றாலும் மறைந்தாலும் கண்டுகொள்ள விரும்புவதற்காகத்தான். இதனால், வெளிப்புறத்தில் அதைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் அவரை அன்பற்றவர் என்று தவறாக நினைக்கிறார்கள். உண்மையில், அவருடைய அன்பு மனத்தில் முழுமையாகவும் நெகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கும். கண்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவத்தை உணர்த்தும் கருவியாக உள்ளதால், கண்களை இமைக்காமல் கவனித்தல் என்பது ஆழமான பராமரிப்பு, அன்பு, நெருக்கமான தொடர்பின் அடையாளமாகும் என்று சொல்லப் படுகிறது.
இக்குறள், காதல் என்பது எப்படி மனத்தின் மிக ஆழமான உணர்வாக மாற்றமடைந்து, ஒருவரது உணர்வுகளையும் நினைவுகளையும் செயற்பாடுகளையும் ஆளுகிறது என்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது உளவியல் ஊடுருவல் (Psychological immersion) எனப்படும். ஒருவரை ஆழமாக நேசிக்கும்போது, அவர் ஒரு நொடிக்கூட நினைவிலிருந்து நீங்குவதுகூடத் தாங்கமுடியாத அனுபவமாக மாறுகிறது.
“இமைப்பின் கரப்பாக்கு” என்ற சொற்கள், காதலரின் நினைவுகள் எவ்வளவு ஆழமாக ஒருவரது உள்ளத்தில் பதிந்திருக்கின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன. கண் இமைக்கும் பொழுதெல்லாம் அவர் மறைந்துவிடுவார் என எண்ணும் அளவுக்கு அவரின் நினைவு நிரம்பி வழிகிறது. இது வெறித்தனமான உணர்ச்சிக் கவனம் (Obsessive emotional focus) எனப்படும். காதலரின் நினைவுகள் நிமிடமும் மனத்தை ஆட்கொண்டு இருப்பது.
இது ஒருவகையில் உணர்ச்சி அதிவுயர் விழிப்புணர்வு (Emotional hyper-awareness). நொடியும் பிரிவாகவே தோன்றும். காதலரின் இல்லாத தருணம் மட்டும் வாழ்க்கையில் வெளி உலகத்துடன் உடனிணைந்த உணர்வாக மாறுகிறது.
“அனைத்திற்கே ஏதிலர் என்னும் இவ்வூர்” எனக் கூறுவதை நாமொரு சமூக-உளவியல் மோதல் என்ற நோக்கில் பார்க்கலாம். உணர்வுகள் மிக ஆழமாக இருக்கும்போது, வெளிப்படையாக அவரைப் பற்றிய பேச்சு, நோக்கங்கள், பாசங்கள், துயரங்கள் வெளியில் தெரியும். ஆனால், அவற்றின் பின்னணியைப் பற்றி அறியாதவர்கள் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், ‘காதலரிடம் அன்பே இல்லை’ என முடிவு செய்துகொள்கின்றனர்.
இது ஒருவர் உணர்வுப் பரவலை அப்படியே உணரத் தெரியாத சமுதாயத்தில் வாழும் ஒருவரின் உள்ளம் எவ்வளவு பிணக்கமடைந்திருக்கும் என்பதை இது காட்டுகிறது.
அந்த ஒரே நொடியும் பிழைத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு வேதனையைத் தருகிறது என்பதிலிருந்து, அந்த நபரின் உணர்ச்சி இணைப்புப் பாணி (Emotional attachment style) தெளிவாகத் தெரிகிறது. இது பதட்டமான இணைப்பு (Anxious attachment) எனப்படும். காதலருடன் தொடர்ச்சியான உள்ளார்ந்த இணைப்பைத் தேடும் மனநிலை. இவள் மனத்தில், காதலரின் இருப்பே உயிர்வாழ்வுக்கான ஆதாரமாக மாறிவிட்டது.
கண்கள் இமைக்கும் வேளையில் காதலர் மறைந்து போவார் எனும் எண்ணம், உண்மையில் காதலரின் உருவமே மனத்தில் நிலைத்து விட்டது எனச் சொல்வதைக் குறிக்கிறது. ஆனால், நினைவில் இருந்து அவர் ஒரு நொடிகூட வெளியேறக் கூடாது என எண்ணும் நிலை, உளவியலில் அறிவாற்றல் நிலைப்படுத்தல் (Cognitive fixation) எனப்படும்.
இக்குறள், காதலின் உளவியல் நுட்பங்களைக் காட்டும் ஓர் உணர்ச்சி நயம் வாய்ந்த உரையாடல். காதல் என்பது உடலைவிட மனத்தை ஆட்கொள்கிறது. மனத்தில் ஒருவரை நிரந்தரமாகக் குடியிருப்பவராக வைத்துக்கொள்வது என்பது, அவரின்றி ஒரு நொடியும் வாழ முடியாத நிலையை உருவாக்குகிறது. ஆனால், வெளி உலகம் அந்த மன நிலையை உணரவில்லை. அதனால் காதலர் பற்றிய தவறான மதிப்பீடுகள் வெளிப்படுகின்றன. இதுதான் உண்மையான காதலின் உள் உலகமும் வெளியுலகத்தோடு அதன் முரண்பாடும் ஆகும்.
உவந்துறைவர் உள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர்
ஏதிலர் என்னும்இவ் வூர்
இங்குக் கவிஞர் தன் காதலனின் உண்மையான அன்பையும் நெஞ்சிற்குள்ளான மகிழ்ச்சியையும் விவரிக்கிறார். காதலன் எப்போதும் மனத்திலும் நெஞ்சிலும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பார்; அவருடைய அன்பு வெளிப்படையாக இல்லாதபோதிலும், அது உள்ளார்ந்த மற்றும் ஆழமானது. ஆனால், அதை அறியாத வெளிப்புற உறவினர், வெளிப்புறத்தில் காட்டப்படாததால், அவருக்கு அன்பு இல்லை என்று தவறாக நியாயம் செய்கிறார். உண்மையில், அன்பு வெளிப்புறச் செயல்களில் அல்ல, நெஞ்சின் மகிழ்ச்சியிலும் பராமரிப்பிலும் இருக்கும். இதன் மூலம், உண்மையான காதல் வெளிப்பாடில் மட்டுமல்ல, மனத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் என்பதை இது நெகிழ்ச்சியாக உணர்த்துகிறது.
இக்குறள், காதலில் உள்ள ஆழமான உணர்வுகளையும் வெளியுலகம் காட்டும் தவறான பார்வையையும் உளவியல் அடிப்படையில் பரிசீலிக்க உதவுகிறது. மனித உறவுகளில் உள்ள உணர்ச்சி கூர்மையும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியாத உள்நிலை மனஅழுத்தமும் இதில் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
“உவந்துறைவர் உள்ளத்துள் என்றும்” எனத் தொடங்கும் இந்த வரி, காதலரின் நினைவுகள் ஒருபோதும் மனத்திலிருந்து நீங்காதது போல, அவர்கள் உண்மையாகவே உள்ளத்தில் வசிப்பதுபோல ஒரு நிலையை உணரச் செய்கிறது. இது உணர்ச்சி உள்மயமாக்கல் (Emotional Internalization) எனப்படும் உளவியல் நிலை. உண்மையில் ஒருவர் அருகில் இல்லாவிட்டாலும் அவரின் நினைவுகள், சொற்கள், செயல்கள் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்து, அவர்கள் எப்போதும் நமக்குள் இருக்கின்றார்கள் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும்.
இதுவே “உணர்வுப்பூரண நிலை” (Emotional Presence) எனப்படுகிறது. அந்த நபர் உடனில்லை என்றாலும் அவரின் பாதிப்பு மனத்தில் நிரந்தரமாக இருக்கிறது. இது காதலின் மிக ஆழமான நிலை.
அடுத்த வரியில் வரும் “இகந்துறைவர்” என்பதின் பொருள், காதலர் வெளியில் பிரிந்து இருக்கின்றார் என்பதைக் குறிக்கிறது. இது வெளிப்புறப் பற்றின்மை (External Detachment) எனப்படும். உள்ளத்தில் ஒருவர் இருக்க, வாழ்க்கையில் அவருடன் உடனிருக்க இயலாத நிலை ஓர் உளவியல் பிணக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
இந்தப் பிரிவானது இருதயத்தில் இருவகை உண்மை நிலையை (Dual reality) உருவாக்குகிறது. ஒருவர் நம்முள் இருக்கிறார், ஆனால் உண்மையில் இல்லை. இதுவே காதலின் வேதனையான உள்நிலை. இதில் மனத்தில் ஆர்வமும் தவிப்பும் மிகுந்திருக்கும். மனத்தின் ஓரத்தில் அவர் இருக்கின்றார் என்பதற்காகவே ஒருவர் வாழ்கிறார்.
“ஏதிலர் என்னுமிவ் வூர்” என்ற வரி, வெளியுலகம் காட்டும் misjudgement (தவறான மதிப்பீடு) எனும் உளவியல் கூறை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒருவரின் உண்மையான உள்நிலை அன்பினை மற்றவர்களால் உணர முடியாதபோது, அவர்கள் நட்பு அல்லது காதலைக் குறைத்து மதிப்பிடுகின்றனர். இது சமூகத் திட்ட சார்பு (Social Projection Bias) எனப்படும். மற்றவர்கள் நம் உணர்வுகளை அவர்கள் கண் கொண்டு மதிப்பீடு செய்வது. இவ்வாறு, காதல் என்பது தனிநபர் அனுபவிக்கின்ற ஆழமான உள்நிலை உணர்வு. அந்த உணர்வின் வெளிப்பாடுகள் இல்லாதபோது, வெளியுலகம் அதைக் குறைத்து எண்ணும்.
இக்குறள் நம்மிடம் சொல்லும் செய்தி, உண்மையான காதல் என்பது உடனிருப்பில் அல்ல, உள்ளிருப்பில்தான் இருக்கிறது என்பதே!. காதலர் நம்முள் எப்போதும் இருக்கக்கூடிய உணர்வாக மாற்றப்படுகிறார்கள். ஆனால், வெளியில் அவர்களை நாம் காணவில்லை என்றால், மற்றவர்கள் “அவருக்கு அன்பே இல்லை” என்று குறைகூறுவார்கள். இது காதலின் மிகுந்த வலியையும் அதன் உளவியல் தன்மையையும் வெளிப்படுத்தும் ஓர் அழகிய பார்வையாகும்.
– – –