இந்திய இலக்கியப் பரப்பில் இதிகாச மீட்டுருவாக்கக் கதைகள் என்பவை காலந்தோறும் புதிய பரிமாணங்களைப் பெற்று வரும் பெரும் மரபாகும். குறிப்பாக, தமிழில் மகாபாரதத்தையும் ராமாயணத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்படும் கதைகள் மிகுதி. இதற்குக் காரணம் இதிகாசங்கள் வெறும் கதைகள் அல்ல; அவை மனித மனத்தின் ஆழங்களை, அறத்தின் வீழ்ச்சிகளை, விதியின் விளையாட்டுகளைப் பேசும் மாபெரும் தத்துவக் களஞ்சியங்கள்.
இதிகாசத் தருணங்களை நம் தற்கால மனம் விரும்பும் வகையில் அல்லது நடைமுறைப் யதார்த்தங்களுக்கு உகந்த அளவில் வளைத்து, நெளித்து, புதிய கோணத்தில் முன்வைப்பதில் வாசகருக்கும் படைப்பாளருக்கும் எப்போதும் தீராத பெருவிருப்பம் உண்டு.
அந்த வகையில், புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘அதர்வம்’ என்னும் சிறுகதை, மகாபாரதம் நிகழ்ந்த காலகட்டத்தைப் பின்புலமாகக் கொண்டு, பழிவாங்கும் உணர்ச்சியின் உளவியலையும் விதியின் தவிர்க்க முடியாத ஓட்டத்தையும் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்யும் நேர்த்தியான படைப்பாகும்.
இச்சிறுகதையின் மையப்பொருள் பாஞ்சால நாட்டு மன்னனான துருபதனின் பழிவாங்கும் வேட்கையாகும். தன்னுடைய பால்ய கால நண்பரான துரோணரால் அரசவையில் வைத்துத் தன்மானம் இழக்கப்படுகிறான் துருபதன். மன்னனுக்கு ஏற்படும் மிகப்பெரிய வீழ்ச்சி அவனது மகுடம் பறிபோவது அன்று; அவனது அகங்காரம் சிறுமைப்படுத்தப்படுவதுதான்.
துரோணரால் தனக்கு ஏற்பட்ட அந்தத் தீராத அவமானத்தைத் துருபதனால் கடந்து செல்ல முடியவில்லை. அந்த அவமானம் மெல்ல மெல்ல அவனுள் குரோதமாக, பெருவஞ்சமாக உருமாறுகிறது. ‘அந்த வஞ்சத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ள, துரோணரை வீழ்த்தித் தன்னைப் பழிதீர்க்கும் பேராற்றல் கொண்ட வாரிசு தனக்கு வேண்டும்’ எனத் துருபதன் முடிவு செய்கிறான்.
அதற்காக அவன் யாகம் வளர்க்க முனைகிறான். அந்த யாகத்தின் பயனாகப் பாஞ்சாலியை (திரௌபதையை) மகளாக, அதாவது தீயின் மகளாக, எல்லாவற்றையும் சுட்டுப்பொசுக்கும் தீமையின் மகளாகப் பெறும் மகாபாரதத்தின் மிக முக்கியமான நிகழ்வினை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இக்கதையில் மிகச் சிறந்த முறையில் மீட்டுருவாக்கம் செய்துள்ளார்.
இந்து தத்துவ மரபில் ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வண என நான்கு வேதங்கள் அடிப்படையானவை. இவற்றில் முதல் மூன்று வேதங்களும் பிரபஞ்சத்தின் ஆக்கும் சக்தியையும் காக்கும் ஆற்றலையும் ஒத்திசைவையும் தரவல்லன. ஆனால், நான்காவது வேதமாகிய அதர்வண வேதம் முற்றிலும் மாறுபட்டது. அது அழிக்கும் சக்தியை மட்டுமே பிரதானமாகக் கொண்டது.
தீமையை மட்டுமே தன்னுள் அடக்கியது என்பதால், அது பழங்காலச் சான்றோர்களாலும், ரிஷிகளாலும் அன்றாட வாழ்விலிருந்து விலக்கப்பட்டதாகவே கருதப்பட்டது. துருபதனின் மனநிலையோ இப்போது ஆக்கும் சக்தியை நாடவில்லை; அவனது குரோதம் அழிவுச் சக்தியையே நாடுகிறது. அந்தப் பேரழிவை அதர்வண வேதத்தின் உச்சபட்ச சாத்தியங்களால்தான் அடைய முடியும் என்பதை உணர்ந்த துருபதன், அந்த விலக்கப்பட்ட வேதத்தை முழுமையாக அறிந்த மூத்தோரைத் தேடித் தன் பயணத்தைத் தொடங்குகிறான்.
அழிவைத் தேடிச் செல்லும் எவரும் உலகத்தின் பார்வையில் அழிக்கத் தக்கவரே. தீமையைக் கையாள நினைப்பவன் தன்னை இருளுக்குள்தான் மறைத்துக்கொள்ள வேண்டும். எனவே, துருபதன் ‘மன்னன்’ என்ற தனது அடையாளத்தை மறைத்து, தன்னைப் ‘பாஞ்சால நாட்டு வணிகர்’ என்ற மாற்றுருவோடு வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறான். விலக்கப்பட்ட வேதத்தை அறிந்தவர்களும் சமூகத்தால் விலக்கப்பட்டவர்களாகவே இருப்பார்கள் என்பதால், அதர்வண வேதமறிந்தோர் நகருக்குள் வராமல், பிறர் கண்களில் இருந்து ஒளிந்தே வாழ நேர்கிறது.
துருபதன் தன்னுடைய அமாத்யர் (அமைச்சர்) ஊர்ணநாபருடன் வணிகர்போல மாறுவேடமிட்டுக் கங்கைக்கரைக்குச் செல்கிறான். அங்கு மிருண்மய கிராமத்தில், மகாவைதிகர்கள் வாழும் ரகசியக் குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் நுழைந்து, பாரத வர்ஷத்திலேயே அதர்வவேதத்தில் முழுமையாகத் தோய்ந்த மாபெரும் பண்டிதரான உபயாஜனைச் சந்திக்கிறான்.
இவர்களின் இந்தச் சந்திப்பு வரையிலான கதைப்போக்கு மிகச் சுவாரஸ்யமாகவும் அதேசமயம் மர்மம் நிறைந்ததாகவும் நகர்கிறது. மகாபாரத காலத்திய பாரத வர்ஷத்து நிலப்பரப்பினையும் அன்றைய குடியிருப்புகளின் அமைப்பையும் கங்கைக்கரையின் சூழலையும் தன் அபாரமான எழுத்து வன்மையால் வாசகரின் கண்முன் தத்ரூபமாகக் காட்டிச் செல்கிறார் படைப்பாளர்.
உபயாஜனைச் சந்திக்கும் துருபதன், தன்னுள் எரியும் மனக்குறையினை அவரிடம் கொட்டுகிறான். தனக்காக யாகம் வளர்த்து, அதர்வண வேதத்தின் பயங்கரமான மந்திரங்களை ஓதி, தன் எதிரியான துரோணரை அழிக்கும் பேராற்றல் கொண்ட வாரிசினைத் தனக்கு உருவாக்கித் தருமாறு மன்றாடுகிறான். இந்த இடத்தில் துருபதனுக்கும் உபயாஜனுக்கும் இடையில் நிகழும் உரையாடல் இக்கதையின் மிக முக்கியமான பகுதியாகும். இந்த உரையாடலின் வழியாக அதர்வண வேதம் குறித்த பல அறியப்படாத தகவல்களையும் தீமையிருளின் தத்துவங்களையும் எழுத்தாளர் விரிவாக எடுத்துச் சொல்கிறார்.
தீமையின் வலிமை குறித்தும் அதன் தவிர்க்க முடியாத தன்மை குறித்தும் இங்கு ஆழமாக விவாதிக்கப்படுகிறது. ‘தீமை’ என்பது பிரபஞ்சத்தில் தவிர்க்க இயலாத ஒரு விசைதான். ஆனால், மனிதன் தன் மனத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் ‘பெருந்தன்மை’ என்ற மாபெரும் குணத்தால் அந்தத் தீமையைத் தாண்டிச் செல்ல முடியும்.
ஒருவன் தனக்குச் செய்யப்பட்ட தீமையை மன்னித்துக் கடந்து செல்வதே அவனது ஆன்மாவுக்கு ஈடேற்றத்தைத் தரும். ஆனால், அவ்வாறு தாண்டிச் செல்ல நமது எளிய மனித மனம் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை. அவமானம் தந்த குரோதம் மனிதனின் சிந்தனையைச் சிறையிட்டுவிடுகிறது. குரோதம் கொண்ட மனம், ஆக்கபூர்வமான எதையும் சிந்திக்க மறுத்து, மேலும் மேலும் தீமையைப் பற்றியே சிந்திக்கிறது; அந்தத் தீமையைச் செயல்படுத்தவே துடிக்கிறது. துருபதனின் நிலையும் அதுதான். அவன் முற்றிலுமாகத் தீமையை நோக்கிச் செலுத்தப்பட்டவனாகிவிட்டான். மீள முடியாத வஞ்சத்தின் இருளுக்குள் அவன் சிக்கிக்கொண்டான் என்பதை உபயாஜன் உணர்ந்துகொள்கிறார்.
உபயாஜன் ஒரு ஞானி. தீமையின் விளைவுகள் என்ன என்பதை அவர் முழுமையாக அறிந்தவர். இருப்பினும் துருபதனின் பிடிவாதமான விருப்பத்திற்கு அவர் செவி சாய்க்கிறார். அவர் ஒப்புக்கொள்வதற்குக் காரணம் துருபதனின் கண்ணீரோ அவனது கோரிக்கையோ மட்டும் அல்ல.
உபயாஜன் தன்னுடைய ஞான திருஷ்டியால் ‘பிரசன்னம்’ (நிமித்தம்) பார்க்கிறார். அதில், ‘இனி வரும் காலத்தில் மாபெரும் பேரழிவு நிகழ்ந்தே தீரும்’ என அவருக்குத் தெரிய வருகிறது. திரௌபதை என்னும் அக்கினிப் பிழம்பின் வழியாக நிகழ உள்ள அந்தப் பேரழிவு, துருபதன் வழியாக நிகழலாம் அல்லது வேறு யாரின் வழியாகவோ நிகழலாம். ஆனால் ‘அது நிகழும்’ என்பது பிரபஞ்ச நியதி. காலம் அதைத் தீர்மானித்துவிட்டது என்பதை அறிந்த பின்னர்தான் உபயாஜன் இந்தச் கொடிய யாகத்துக்கு ஒப்புக்கொள்கிறார்.
இந்த யாகத்தின் விளைவாகப் பிறக்கும் திரௌபதையின் வருகை ஒரு கவித்துவமான முரண். “பேரழிவு எப்போதும் பேரழகின் வடிவில்தான் வரும்” என்பதற்கு இணங்க, யாகத்தீயில் இருந்து பேரழகியாகத் திரௌபதை அவதரிக்கிறாள். துரோணருக்கு எதிரான அழிவாக, குரு வம்சத்தையே வேரறுக்கப் போகும் தீயாக அவள் உதிக்கிறாள். அவளது அழகு எவரையும் சுட்டெரிக்கும் தன்மைகொண்டது.
ஆக, ‘அதர்வம்’ சிறுகதை வெறும் ஒரு பழிவாங்கும் கதையாக மட்டும் சுருங்கிவிடாமல், மனித இருப்பின் ஆழமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. மனிதர்கள் தங்களின் விருப்பப்படியும் தங்களின் அகங்காரத்தின்படியும் உலகை ஆட்டுவிப்பதாக நினைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
ஆனால், இறுதியில் இந்தக் கதையின் சம்பவங்கள் அனைத்தும் சுட்டிக்காட்டுவது ஒன்றைத் தான்; விதியின் பெருவிளையாட்டிற்கு ஏற்பவே அனைத்தும் இங்கு அரங்கேறுகின்றன. பிரபஞ்சத்தின் மாபெரும் சதுரங்கப் பலகையில் துருபதனும் உபயாஜனும் திரௌபதையும் வெறும் காய்கள் மட்டுமே.
துரோணரின் அழிவும் பாரதப் போரும் காலத்தால் முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒன்று. அந்த விதிக்குக் குறுக்கே நிற்கவோ, அதை மாற்றியமைக்கவோ எத்தகைய பேராற்றல் கொண்ட மானுடராலும் இயலாது என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் இந்தச் சிறுகதை மிக அழுத்தமாகவும் தத்துவார்த்தமாகவும் வாசகர் மனத்தில் பதிய வைக்கிறது. மொழியின் செறிவாலும் தத்துவப் பின்புலத்தாலும் ‘அதர்வம்’ தமிழ் இலக்கியத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மீட்டுருவாக்கப் படைப்பாக மிளிர்கிறது.
– – –