நவீனத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் மனித மனங்களின் நுட்பமான உணர்வுகளை, அதன் ஆழம் குறையாமல் மிகச் நேர்த்தியாகப் பதிவு செய்யும் படைப்பாளர்களில் திலீப் குமார் மிக முக்கியமானவர். அவரது படைப்புகள் ஆரவாரமற்றவை; ஆனால், வாசித்து முடித்த பின்பும் பல நாள்களுக்கு வாசகரின் மனத்திற்குள் பெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவை. அத்தகைய நெஞ்சைப் பிசையும் சிறுகதை ‘கண்ணாடி’.
மெல்லிய போர்வையைப் போல நம் மீது மெதுவாகப் படர்ந்து, ஒட்டுமொத்தமாகச் சோகத்தைப் போர்த்தும் விசித்திரமான தன்மை இந்தக் கதைக்கு உண்டு. மனித வாழ்வின் குரூரத்தை, அதன் தவிர்க்க முடியாத துயரங்களை மிக எளிதாக அவர் இக்கதையில் கூறியுள்ளார் என்று சொல்வதைவிட, மாயக் கண்ணாடியின் வழியாக மிக தத்ரூபமாகக் ‘காட்டியுள்ளார்’ என்பதே முற்றிலும் சரியானதாக இருக்கும்.
நாம் அன்றாடம் எவ்விதச் சலனமுமின்றிப் பார்க்கும் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி, நம்மையும் நம்முடைய முந்தைய வாழ்வின் எச்சங்களையும் நாம் தொலைத்த காலங்களையும் நமக்குத் தொடர்ந்து காட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது என்ற படிமத்தை, தத்துவத்தை இக்கதை உணர்த்துகிறது.
‘கண்ணாடி’ சிறுகதையில் திலீப் குமார் பயன்படுத்தும் அந்த ஆள் உயரக் கண்ணாடி என்பது வெறும் பாதரசம் பூசப்பட்ட சாதாரணக் கண்ணாடி அன்று; அது ‘காலம்’ (Time) என்னும் மாபெரும் தத்துவத்தின் குறியீடு.
பொதுவாக, நாம் கண்ணாடியைப் பார்க்கும்போது நமது வெளித்தோற்றத்தை மட்டுமே காண்கிறோம் என்று நம்புகிறோம். ஆனால், ‘நாம் ஒவ்வொரு முறை கண்ணாடியைப் பார்க்கும் போதும், காலம் அதனுள்ளிருந்து கொண்டு நம்மை உற்றுப் பார்ப்பதாகவே நாம் கருத வேண்டும்’ என்ற மிக ஆழமான, தத்துவார்த்தமான போதனை இச்சிறுகதையில் இழையோடியிருப்பதை நுட்பமான வாசகரால் உணர முடிகிறது.
இக்கதையின் மையப் பாத்திரமாக வரும் எளிய நாடோடிப் பெண்ணான பழனியம்மாளும் அந்த ஆள் உயரக் கண்ணாடியின் முன் நிற்கும் போது, காலம் தன்னை உற்று நோக்குவதாகவே ஆழமாக உணர்கிறாள்.
பாத்திரங்களுக்கு ஈயம் பூசும் தொழிலை நம்பி, ஊர் ஊராகச் சுற்றித் திரியும் விளிம்புநிலை நாடோடிக் குடும்பத்தின் தலைவிதான் இந்தப் பழனியம்மாள். நிரந்தரமான உறைவிடமோ, வருமானமோ அற்ற அவளது குடும்பத்தின் அன்றாடப் போராட்டங்களையும், வறுமையின் பிடியையும் பின்னணியாகக் கொண்டே இக்கதை நகர்கிறது. நாடோடிக் குடும்பத் தலைவியின் கரடுமுரடான நிகழ்காலமும், அவள் தொலைத்துவிட்ட வசந்தமான இறந்த காலமும் வாசகருக்கு இக்கதையின் ஒவ்வொரு அசைவின் வழியாகவும் மிக நேர்த்தியாக உணர்த்தப்பட்டுள்ளது.
சிறுகதை என்ற வடிவத்தின் இலக்கணத்திற்கேற்ப, கதை முழுவதும் மிக நுண்ணிய, கூர்மையான தகவல்கள் ஆங்காங்கே விதைகளாகத் தூவப்பட்டுள்ளன. சாதாரண வாசகருக்குத் தொடக்கத்தில் அவை வெறும் விவரிப்புகளாகவே தோன்றும். ஆனால், கதையின் இறுதிப் பகுதியை, அதன் உச்சத்தை நாம் அடையும்போது, அந்தச் சிறுசிறு தகவல்கள் அனைத்தும் வேர்விட்டு, கிளைபரப்பி பெரும் விருட்சமாக மனத்திற்குள் வளர்ந்து நிற்பதனை முழுமையாக உணரமுடியும். கைத்தேர்ந்த படைப்பாளி தன் எழுத்துகளின் வழியே தன்னைக் கலைஞனாகச் சந்தேகமற உறுதி செய்து கொள்ளும் இடமும் இதுதான். திலீப்குமார் என்ற தேர்ந்த கலைஞனின் விஸ்வரூபத்தை இக்கதையின் கட்டமைப்பில் நாம் காண முடிகிறது.
திலீப் குமார் இக்கதையில் பழனியம்மாளின் வாழ்க்கையை, அவளைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் மற்றும் சம்பவங்களின் வழியாக மூன்று காலப் பரிமாணங்களாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறார். இவ்வாறு அவளது வாழ்வை நாம் வகை செய்து கொள்வது, கதையின் ஆன்மாவை உள்வாங்குவதற்கு மிகப் பொருத்தமாகவே அமையும்.
எதிர்காலம் (குழந்தை):
காலை நேரத்து இதமான வெயிலில், உலகத்தின் எந்தக் கவலையும் அறியாமல், வறுமையின் சுமை புரியாமல் சுகித்துச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் அவளது இரண்டு வயதுக் குழந்தைதான் அவளது ‘எதிர்காலம்’. அந்தக் குழந்தையின் சிரிப்பில் நாளை குறித்த சிறிய நம்பிக்கையும், துயரமற்ற வாழ்வின் ஏக்கமும் புதைந்திருக்கிறது.
நிகழ்காலம் (கணவன்):
மரத்தைச் சுற்றி பாதுகாப்பான அரண்போல, அரை வட்டமாகப் படுத்திருந்த அவளது கணவன் மாரியப்பனுக்கு அப்போதுதான் விழிப்புத் தட்டுகிறது. அன்றாட வயிற்றுப்பாட்டிற்காகத் தன் உடலை வருத்தி உழைக்க வேண்டிய அவசியத்தை அந்த விழிப்பு உணர்த்துகிறது. இதுவே அவளது ‘நிகழ்காலம்’. எந்தவிதமான கனவுகளுக்கும் இடமளிக்காத, அடுத்த வேளை உணவுக்கான போராட்டத்தை மட்டுமே உள்ளடக்கிய நிதர்சனம் அது.
இறந்தகாலம் (பழனியம்மாளின் இளமை):
இரக்கமற்ற காலம் அவளது உடலை மெல்ல மெல்லத் தின்று செறித்துவிட்டிருந்ததோடு, அவளது மனத்தின் யௌவனத்தையும் (இளமைத் துடிப்பையும்) ஈவு இரக்கமின்றித் திருடிச் சென்றிருந்தது. அவள் என்றோ தொலைத்துவிட்ட இந்த இளமையும், அழகும், கனவுகளுமே அவளது ‘இறந்தகாலம்’.
அவளின் அந்த இறந்தகாலம் இனி ஒருபோதும் அவளிடம் திரும்பி வரப் போவதில்லை. அது தந்துவிட்டுப் போன வலிகளும், துன்ப நினைவுகளும் மட்டுமே இனி அவளது வருங்காலம் முழுவதும் ஒரு தீராத நிழலாக அவளிடம் தங்கி இருக்கப் போகிறது. மறுபுறம், அவளின் ‘நிகழ்காலம்’ என்பது விழிப்புத் தட்டிய மாரியப்பனைப் போல, அன்றாட வயிற்றுப் பிழைப்பை மட்டுமே சரிசெய்ய உதவக்கூடும். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், எந்தத் துயரமும் அறியாத அவளது ‘எதிர்காலமான’ அந்தக் குழந்தை, கடந்து போன அவளது காலத்தையும், கடந்து கொண்டிருக்கும் அவளது துயரக் காலத்தையும் பார்த்துப் பரிதாபமாகச் சிரித்து மகிழ்கிறது. இதுவே மனித வாழ்வின் ஆகப் பெரிய முரண்.
பணக்கார வீடொன்றிற்கு ஈயம் பூசச் செல்லும் பழனியம்மாள், அங்குள்ள பெரிய அறையில் தற்செயலாக பிரம்மாண்டமான ஆள் உயரக் கண்ணாடியைக் காண்கிறாள். அந்தக் கணம், அந்தக் கண்ணாடி பழனியம்மாளின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வையும் குரூரமாகப் பிரதிபலித்துக் காட்டிவிடுகிறது. அதுவரை தன்னைக் குறிப்பிட்ட பிம்பமாகவே மனத்திற்குள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு, நிஜத்தின் தரிசனம் பேரதிர்ச்சியைத் தருகிறது.
“பழனியம்மாளுக்குப் பகீரென்றது. அந்த உருவம் ஒல்லியாய்க் களைத்துக் காணப்பட்டது. அதன் இடது கண்ணுக்குக் கீழே இருந்த மச்சம் அதை இன்னும் கோரமாக்கியது. கண்கள் எதையோ, எப்போதும் தேடிக் கொண்டிருப்பவையாகக் காட்சி அளித்தன. இரக்கமற்ற காலம் உடலைத் தின்று விட்டிருந்ததோடு, மனத்தின் யௌவனத்தையும் திருடிச் சென்றிருந்தது.”
இந்த வரிகள் வெறும் உடல் சார்ந்த வர்ணனைகள் அல்ல; வறுமை ஒரு பெண்ணின் உடலை எப்படி உருமாற்றுகிறது என்பதற்கான சாட்சியங்கள். அந்தக் கணத்தில், ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையே தன்முன் பாயைப் போலச் சுருண்டு, பின்னர் விரிவதாய் அவள் ஆழமாக உணர்கிறாள்.
இதற்கு அடுத்ததாகக் கதையில் இடம் பெற்றுள்ள வரி மிக மிக முக்கியமானது. “என்றாலும் பழனியம்மாள் அதில் லயித்துப்போனாள்.” தன்னை அவ்வளவு கோரமாகவும், களைப்பாகவும் காட்டும் அந்தப் பிம்பத்தைக் கண்டு அவள் விலகி ஓடவில்லை; மாறாக, அதிலேயே லயித்து, தன்னைத் தானே முழுமையாக ரசிக்கத் தொடங்குகிறாள். மனித வாழ்க்கை என்பது இதுதான்! ஆகப்பெரிய சோகத்தையும் இழப்பையும்கூட மெல்ல மெல்ல உண்டு செறித்துவிட்டு, நிதர்சனத்தை ஏற்றுக்கொண்டு தாண்டிப் போவதுதானே வாழ்க்கை! அதுதான் வாழ்தலுக்கான ஆதார சுருதி; வாழ்தலுக்கான மீளாத நம்பிக்கை. இந்த ஆழமான நம்பிக்கைதான், என்றோ அணைந்து போகவிருந்த அவளது மங்கும் வாழ்வின் தீபச் சுடரினை மீண்டும் மீண்டும் தூண்டி எரியச் செய்யும் தூண்டுகோலாக அமைகிறது. இந்நம்பிக்கை அந்த விளிம்புநிலைப் பழனியம்மாளின் அடிமனத்தில் ஆழமாக வேரூன்றி இருப்பதைப் படைப்பாளர் நுட்பமாகக் காட்டுகிறார்.
இதே கதையில், முற்றிலும் நேர்மாறான தளத்தில், அந்த வீட்டின் உரிமையாளரான பணக்காரப் பெண்ணிற்கும் தீராத சோகம் இழையோடியுள்ளது. வறுமையின் பிடியில் சிக்கிச் சீரழிந்த பழனியம்மாளிடம் இருக்கும் ஒற்றை அழகு, அவளது அடர்த்தியான நீண்ட கேசம் (கூந்தல்) மட்டுமே. அந்தப் பணக்காரப் பெண், பழனியம்மாளின் நீண்ட கேசத்தைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுகிறாள்; மனத்திற்குள் ஏங்குகிறாள்.
தன் வீட்டில், தன்னைக் கண்டுகளிக்க பிரம்மாண்டமான ஆள் உயரக் கண்ணாடி இருந்தும், அதில் நின்று தன்னை அழகு பார்த்துக் கொள்ளவும், ரசித்துப் பின்னி மகிழவும் தனக்கு அப்படிப்பட்ட நீண்ட கூந்தல் இல்லையே என்ற தாழ்வுமனப்பான்மையும், வருத்தமும் அவளை வாட்டுகிறது. அந்தத் தீராத வருத்தமும், தன் குறையைத் தானே பார்க்க விரும்பாத மனநிலையும்தான், தன் வீட்டின் அந்தப் பெரிய கண்ணாடி இருக்கும் அறையை எப்போதும் வெளிச்சம் படாமல் மூடிவைக்க அவளைத் தூண்டியுள்ளது. செல்வம் எல்லாவற்றையும் தந்துவிடாது என்பதையும், ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் மறைக்கப்பட்ட துயரம் இருக்கிறது என்பதையும் இந்தச் சிறு நிகழ்வு ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
தன்னை அந்த ஆள் உயரக் கண்ணாடியில் முழுமையாகப் பார்த்த அந்தத் தருணம், பழனியம்மாளுக்குள் பெரிய அக மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அன்று இரவு, தன் கணவனோடு அவள் தனிமையில் சுகித்திருக்கும் போதும்கூட, அவளது மனம் அந்தப் பணக்கார வீட்டின் கண்ணாடியில் முழுதாய்த் தெரிந்த தன் சுய உருவத்தையே நினைத்து அசைபோட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. வறுமையால் உருக்குலைந்த தன் உடலையும் தாண்டி, தன்னைப் பெண்ணாக, முழுமையான மனுஷியாக அவள் உணரத் தொடங்கிய தருணம் அது.
ஆனால், கதையின் முத்தாய்ப்பான வலி அதன் இறுதியில்தான் காத்திருக்கிறது. பழனியம்மாள் இரண்டாவது முறையாகப் பாத்திரங்களுக்கு ஈயம் பூசிவிட்டு அவற்றைத் திரும்பக் கொடுப்பதற்காக அந்தப் பணக்கார வீட்டிற்குச் செல்கிறாள். அவளது மனம் மீண்டும் அந்த பிரம்மாண்டமான கண்ணாடியின் முன் நின்று தன்னை ஒருமுறையாவது தரிசித்துவிட வேண்டும் என்று தவியாய்த் தவிக்கிறது. ஆனால், அங்குச் சென்றபோது அந்த நிலைக் கண்ணாடி இருந்த அறை வெளிப்புறமாக மூடப்பட்டிருக்கிறது. அந்த மூடிய கதவு, அவளது நெஞ்சில் பெரும் பாறையாக இறங்குகிறது.
தன்னுடைய உருவத்தைக் கண்டு தான் அடைந்த அந்தப் பேரதிர்ச்சி தந்த வலியை விட, தனக்கான ஒரே கண்ணாடியைக் கொண்டிருந்த அந்த அறை நிரந்தரமாக மூடப்பட்டிருந்தது அவளுக்கு சொல்லொணாத் துயரத்தையும், மிகுந்த வலியையும் கொடுக்கிறது; அவளை முற்றிலும் செயலிழக்கச் செய்கிறது.
தன் சுய நிலையை அறியக்கூட, கணம் தன் பிம்பத்தைத் தரிசிக்கக் கூடத் தனக்கு வாய்ப்பு மறுக்கப்படும் இந்தச் சமூகத்தின் இருண்ட சூழ்நிலையைப் பழனியம்மாவால் சகித்துக் கொள்ளவே இயலவில்லை. தங்களுக்கு இருக்கும் குறையால், தங்களின் உண்மையான நிலையை அறிய விரும்பாத, கண்ணாடியை மூடிவைக்கும் பணக்காரர்கள் மத்தியில்; வறுமையில் உழன்றாலும் தன் சுய பிம்பத்தை, தன் உண்மையான நிலையை எப்படியாவது முழுமையாக அறியத் துடிக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட பழனியம்மாளின் தவிப்பையே திலீப் குமாரின் ‘கண்ணாடி’ சிறுகதை நமக்குக் காலத்தின் சாட்சியமாகக் காட்டி நிற்கிறது.
வறுமைக்கும் வசதிக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் கண்ணாடியின் வழியாக இத்தனை ஆழமாகப் பேசிய கதைகள் தமிழ் இலக்கியத்தில் வேறெதுவுமில்லை எனலாம்.
– – –