மனிதர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் இணைந்து, தங்களின் தேவைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டு கூடிவாழும் பெரும் கூட்டமே ‘சமுதாயம்’ என்று பொதுப்புத்தியில் வரையறுக்கப்படுகிறது. பரஸ்பர அன்பும் அறமும் மனிதநேயமுமே இந்தச் சமூகக் கட்டமைப்பைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் தூண்கள் என்று நாம் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், நிஜத்தில் இந்தச் சமூகம் அவ்வாறுதான் இயங்குகிறதா?
இந்த எளிய மக்களின் இணைப்பினையும் அவர்கள் தங்களுக்குள் கட்டமைத்து வைத்திருக்கும் போலி முகமூடிகளையும் ஆ. மாதவனின் சிறுகதைகள் மிகக் கூர்மையாகக் கேள்விக்கு உட்படுத்துகின்றன. விளிம்புநிலை மக்களின் இருண்ட வாழ்க்கையையும் அவர்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களையும் அப்பட்டமாகப் பதிவு செய்யும் ஆ. மாதவனின் மிகச்சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக ‘விஸ்வரூபம்’ என்ற சிறுகதை அமைகிறது.
உலகத்தின் பார்வையில் மிகச் சாதுவாகவும் எளிய வாழ்க்கையைத் தன் விதியாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்ந்துவரும் ஏக்கியம்மா, தனக்கும் தன் வாழ்வின் ஒரே நம்பிக்கையான தன் இரண்டு வயது குழந்தைக்கும் பிரச்சினை வரும்போது, எவ்வாறு சீற்றங்கொண்ட காளியாக உருமாறுகிறாள் என்பதை இச்சிறுகதை மிக நுட்பமாகத் தன் மையக் கருவாகக் கொண்டு இயங்குகிறது.
இச்சிறுகதையைப் பொறுத்தவரையில், கதையில் வரும் மனிதர்களை விடவும் கதை நிகழும் அந்த நிலப்பரப்புதான் மிக முக்கியமான பேசுபொருளாகக் கருதப்பட வேண்டும். ‘சாலைக் கடைத்தெரு’ என்பது வெறும் வணிகப் பகுதி அன்று; அது தனித்தன்மை வாய்ந்த, உயிர்ப்புள்ள அரக்கன். எப்போதும் எண்ணற்ற மனிதத் திரளில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் அந்தத் தெரு, எந்த நேரமும் ஓய்வின்றி இயங்கிக் கொண்டே இருக்கும்.
அந்தச் சாலைக் கடைத்தெருவின் ஒட்டுமொத்தத் துடிப்பும் ‘வணிகம்’ என்பதைச் சுற்றியே சுழல்கிறது. ‘பணம்’ மட்டுமே அந்தத் தெருவின் ஆதி அந்தம் இல்லாத ஆன்மா. மனித உணர்வுகளுக்கோ, இரக்கத்திற்கோ அங்கு எவ்வித இடமும் இல்லை.
சாலைக் கடைத்தெருவின் இந்த அசுரத்தனமான வணிக குணம், அங்கு நிரந்தரமாக வாழ்வோரையும் பிழைப்புத் தேடிப் புதிதாக அங்கு வாழ வருவோரையும், ஏன் தற்செயலாக அவ்வழியாக நடந்து செல்வோரையும் கூடத் தன் ‘ஆக்டோபஸ்’ கரங்களால் பற்றிக் கொள்கிறது. அந்தத் தெருவிற்குள் நுழைபவர்கள் எவராக இருந்தாலும் அவர்களைத் தனது வணிகச் சூதாட்டத்திற்கு ஏற்ற பகடைக் காய்களாக அது மாற்றிவிடுகிறது. ஆதலால், பிழைப்பிற்காகத் தஞ்சம்புகுந்த எளிய பெண்ணான ஏக்கியம்மாவையும் அந்தத் தெருவின் குணம் பற்றிக் கொண்டதில் எவ்வித வியப்பும் இல்லை.
இத்தகைய சாலைக் கடைத்தெருவின் இயல்பு குறித்தும் அது மனிதர்களின் அகமனத்தை எவ்வாறு சிதைக்கிறது என்பது குறித்தும் திறனாய்வாளர் பேராசிரியர் வேதசகாயக்குமார் மிகத் துல்லியமாக விமர்சித்துள்ளார்.
“கடைத்தெரு, பிழைப்பின் பொருட்டுத் தன்னை அண்டி வருபவர்களைத் தன் இயல்பிற்கேற்ப மாற்றி விடுகிறது. இவர்கள் காலம் காலமாகச் சுமந்து வந்த மதிப்பீடுகளை உதறிவிட்டு இதன் இயல்பிற்கேற்ப வாழப் பழகிக்கொள்கிறார்கள். பொருள் தேடுவது மட்டுமே இவர்கள் வாழ்வின் இலக்கு. இதனை எட்ட எதைச் செய்யவும் இவர்கள் தயாராகிவிடுகிறார்கள்.”
இந்த விமர்சனம் ஆ. மாதவனின் ஒட்டுமொத்தப் படைப்புலகிற்கும் குறிப்பாக இச் சிறுகதைக்கும் மிகச் சரியாகப் பொருந்திப் போகிறது.
கதையின் நெடுகிலும் ஏக்கியம்மாவின் குணாதிசயம் பல இடங்களில் ‘சாது’ என்றும் கதையின் உச்சகட்டமான இறுதிப் பகுதியில் அவள் ‘பெருங்கோபக்காரி’ என்றும் முரண்பாடான இரண்டு நிலைகளில் சுட்டப் பெற்றுள்ளது.
இரக்கமற்ற அந்தச் சாலைக் கடைத்தெருவின் வாழ்க்கை முறைக்கு, அதீத சாதுவாக இருப்பதோ அல்லது பெருங்கோபம் கொண்டவளாக இருப்பதோ ஆகிய இரண்டு எதிர்நிலைகளுமே (Extremes) சற்றும் ஏற்றதல்ல என்பது இச் சிறுகதையின் வழியே நமக்குத் தெளிவாகப் புலனாகிறது.
ஏனெனில், ‘பெருங்கோபம்’ என்பது அவளது இயல்பான குணமாக இருந்திருந்தால், அந்தத் தெருவின் தந்திரங்களைக் கற்றுக்கொண்டு, அவள் தன் குழந்தைக்கு ஏற்பட்ட அந்தச் சிறு விபத்திற்குப் பெரிய அளவில் நஷ்டஈடு பெற்றிருப்பாள். ஆனால் அவளுக்கு அந்த உலகியல் சாதுரியம் தெரியவில்லை. மாறாக, ‘சாது’ என்ற நிலைதான் அவளுக்கு முற்றிலும் ஏற்றது என்று வைத்துக்கொண்டால், பிரச்சனை வந்தபோது அவள் அந்தச் சிறுவனிடம் அவ்வளவு மூர்க்கமாக வாதிட்டிருக்க மாட்டாள்; தன் போக்கில் அமைதியாகச் சென்றிருப்பாள். ஆக, ஏக்கியம்மா இந்த இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட, சூழ்நிலையின் அழுத்தத்தால் அலைக்கழிக்கப்படும் சாதாரண பெண்தான் என்பதைப் படைப்பாளர் உணர்த்துகிறார்.
ஏக்கியம்மா அமைதியானவள்தான், ஆனால் அவள் உலகமறியாத ‘அசட்டுச் சாது’ அல்லள் என்பதை ஆ. மாதவன் இந்தச் சிறுகதையில் மிகத் தீர்க்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். ஆதரவற்ற நிலையில் உழைத்து வாழும் பெண் கடைத்தெருவிற்குள் நுழையும்போது அந்தச் சமூகம் அவளை எவ்வாறு வேட்டையாடத் துடிக்கிறது என்பதையும் அதிலிருந்து அவள் தன்னை எப்படிக் காத்துக் கொள்கிறாள் என்பதையும் பின்வரும் வரிகள் நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன.
“சுமட்டுக்காரக் காவாலிகள், அதிக விளைச்சல் ஆசாமிகள் எல்லாம், ஏக்கியம்மாவைக் கோட்டா பண்ண நினைத்துப் பயன் இல்லாமல் ஆயிற்று. இந்த மாதிரிக் கூலி வேலை, அது இது என்று வரும் பெண் பிள்ளைகளை வளைத்துக் கட்டுவதிலும் தட்டிக் கொண்டு போவதிலும் சாலைக் கடை ஆசாமிகளுக்குத் தனிக் கைவண்ணம் உண்டு. என்ன இருந்தாலும் ஏக்கியம்மாள் விஷயத்தில் – யாரது அசகாய சூரத்தனமும் விலைபோகவில்லை.”
இந்த வரிகளின் மூலம், ஏக்கியம்மா தன் வறுமையிலும் தன் உடல் மீதும், தன் சுயமரியாதை மீதும் எவ்வளவு இறுக்கமான கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தாள் என்பதை அறிய முடிகிறது. அவளது மௌனம் என்பது அவளது பலவீனமன்று, அது அவளைக் காக்கும் கேடயம்.
ஒரு கட்டத்தில், பொறுமையின் சிகரமாக இருந்த ஏக்கியம்மா, விபத்தின் போது பத்ரகாளியாக வெடித்துச் சிதறுகிறாள். அவளது இந்தப் பெருங்கோபத்தின் பின்னணியில் இருப்பது வெறும் அந்த விபத்து மட்டுமன்று, காலம் காலமாக அவளை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் கொடிய வறுமையே ஆகும். வறுமையின் விரக்தியும், தன் குழந்தையின் மீதான அதீத பாதுகாப்பு உணர்வுமே அவளை மூர்க்கமாக்குகின்றன.
“ஏக்கியம்மா இப்போது உண்மையில் பத்ரகாளியாகவே மாறிவிட்டாள்… இன்னும் என்னவெல்லாமோ திட்டுக்கள், சாபங்கள். கூட்டத்தினர் அவளது உள்நோக்கத்தையும், நியாயமற்ற கூற்றையும் உதறிவிட்டுக் கலைந்து போகத் துவங்கினர்.”
பஞ்சம் பிழைக்க வந்த ஆதரவற்ற தாய்மையின் மனம், தன் வாரிசுக்கு ஓர் ஆபத்து நேரும்போது, நொடிப் பொழுதில் முற்றிலும் எதிர்த்திசையில் எவ்வாறு மாறிவிடுகிறது என்பதனை இக்கதை நமக்குத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
சங்க இலக்கியங்களுள் ஒன்றான முல்லைப்பாட்டில் இடம்பெறும் உவமையான, “நீர்செல நிமிர்ந்த மாஅல் போல…” வாமன அவதாரம் எடுத்துச் சிறு வடிவில் வந்த திருமால், மாவலியிடம் மூன்றடி மண் கேட்ட மறுகணமே விண்ணுக்கும் மண்ணுக்குமாக எப்படி விஸ்வரூபம் எடுத்தாரோ, அதைப் போல ஒருகணத்தில் ஏக்கியம்மாவின் மனம் தன் அமைதியான நிலையில் இருந்து பாய்ந்து மூர்க்கமான எதிர்நிலையை அடைவதனை ஆ. மாதவன் எவ்வித நாடகத்தன்மையுமின்றி, மிக எளிமையாகவும் இயல்பாகவும் கதையில் விவரித்துச் சென்றுள்ளார்.
கதையின் தொடக்கத்தில் ஏக்கியம்மாவின் அறிமுகம் மிகவும் மென்மையாக, பரிதாபத்தைத் தூண்டும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. “அனந்து ரெட்டியாரின் பலசரக்குக் கடையில் தான்யம் புடைக்கும் ஏக்கியம்மா ரொம்ப சாது. அவள் எங்கள் சாலைக் கடைத்தெருவிற்கு வந்து, கொஞ்ச நாட்களாகத்தான் பார்க்கிறேன். காலையில் புடைக்கும் சுளகையும், குழந்தையையும் தூக்கிக்கொண்டு, அக்கம் பக்கம் பார்க்காமல் நடந்து வருவாள். தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று காரியத்தில் ஈடுபடுவாள். சாயங்கால வாக்கில் கூலி வாங்கிக்கொண்டு ரெண்டாம் ஆளுக்குத் தெரியாமல் போய் விடுவாள்.”
ஆனால், கதையின் இறுதிப் பகுதியில், அவள் கோபமடைந்து கத்தித் தீர்த்துவிட்டு நடக்கும்போது, அவளைப் பற்றிய படைப்பாளரின் மதிப்பீட்டு வர்ணனை முற்றிலும் மாறிவிடுகிறது. “அந்த நடையின் அழுத்தமே வேறு மாதிரியாக இருந்தது. எனக்கு ஒரு மாதிரியாகிவிட்டது. ஏக்கியம்மாவின் அந்த அமைதியும், கல்-மண்ணுக்கு நோகுமே என்ற பாவனை நடையும், அடக்கமும், விதியே என்று வெயிலில் அமர்ந்திருந்து தான்யம் புடைக்கும் நேர்த்தியும் எல்லாம் இந்தத் தெரு நாடகத்தின் முன் மண்ணில் கொட்டிய தான்யம்போல ஆகிவிட்டது.”
அவள் இதுவரை கட்டமைத்து வைத்திருந்த அந்த ‘அபலை’ என்ற பிம்பம், அவள் நடையின் வன்மையில் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறுவதை இந்த வரிகள் நிறுவுகின்றன.
சாலைக் கடைத்தெருவிற்குள் முதன் முதலாக நுழையும் ஏக்கியம்மாள் பற்றிய தோற்றக் குறிப்பு, அவளை நைந்து போன பேரழகியாக, ஒரு மோகினியாகச் சித்திரிக்கிறது. “இளமைச் சரிவிலும், ஏக்கியம்மாவிற்கு நல்ல கடைந்த முக அமைப்பு, நல்ல நெற்றி, கறுப்புப் பூரான் போலக் கொக்கியான புருவங்கள். நாற்பது வயசிருக்குமா? ஜோரான ஒரு காலக்கட்டத்தைத் தாண்டி வந்த அத்தனை சுவடுகளும் – முகம், புஜம், உட்கார்ந்திருக்கும் நேர்த்தியிலும் தெரிகின்றன. புடவைக்கு முந்தானைபோல, எதிர்த்திண்ணையில் அமர்ந்திருக்கும் அவள் குழந்தையைப் பார்க்கும் போது, ஏக்கியம்மாவின் கவிழ்ந்து போன நிறைவு இன்னும் துல்லியப்படுகிறது.”
தன் பழைய வசீகரத்தின் மிச்சங்களோடும், தன் வாழ்வின் அர்த்தமாகிய குழந்தையோடும் அவள் தெருவைக் கடக்கும்போது, சமூகம் அவளை ஓர் அழகிய சோகக் காவியமாகப் பார்க்கிறது.
ஆனால், அதே சமூகம், அவள் தன் நியாயத்திற்காக, தன் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும்போது அவளை முற்றிலும் வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் தலைப்படுகிறது. சாலைக் கடைத்தெருவின் வணிக இயல்பினுள் தன்னைப் பொருத்திக்கொண்டு வாழத் தொடங்கிய ஏக்கியம்மாளைப் பற்றிய பின்னாளைய விமர்சனம் மிகவும் கொடூரமானதாக மாறிவிடுகிறது.
“பார்த்த மாத்திரத்தில் அனுதாபம் வரித்துக் கொண்ட அமைதியான உருவம். இத்தனை சீக்கிரத்தில் வக்கரித்துக் கொண்டு அலமலறங்களாகி விடுமென்று எண்ணவே இல்லை.” இந்த இடத்தில் சமூகம் அவளை ஓர் அரக்கியாகவே கட்டமைத்து விடுகிறது.
அவள் அந்தச் சாலைக் கடைத்தெருவின் அமைதிக்குக் குந்தகம் விளைவிக்காமல், தன் போக்கில் தலைகுனிந்து இயைந்து வாழத் தொடங்கியபோது, இந்தச் சமூகத்தின் கண்களுக்கு அவள் ஒரு மோகினிதான். ஆனால், தன் குழந்தைக்காக, தன் உரிமைக்காக அவள் குரல் எழுப்பித் தனிமனித உரிமை பாராட்டும்போது, அதே சமூகத்தின் கண்களுக்கு அவள் வெறுக்கத்தக்க அரக்கி ஆகிவிடுகிறாள்.
‘இந்த இருமை எதிர்வுகளைக் (Binary Oppositions) கொண்டவர்களின் தொகுப்பே நாம் வாழும் இந்தச் சமுதாயம்; மனிதர்களின் உண்மையான முகங்கள் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப எப்படி உருமாறுகின்றன’ என்ற ஆழமான உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் தத்துவத்தை ஆ. மாதவனின் இச்சிறுகதை வாசகர்களின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிவு செய்து உறுதி செய்கிறது. மனித வாழ்வின் முரண்களையும் வணிகச் சமூகத்தின் இரக்கமற்ற தன்மையையும் தோலுரித்துக் காட்டுவதில் ‘விஸ்வரூபம்’ தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் ஒரு மிகச்சிறந்த மைல்கல்லாகத் திகழ்கிறது.
– – –