சமகாலத் தமிழ் இலக்கிய வெளியில் மானுட வாழ்வியலின் ஆழங்களையும் அகத்தின் நுட்பமான அசைவுகளையும் எழுத்தாக்கிக் காட்டுவதில் முன்னோடியாகத் திகழும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் மிக முக்கியமான சிறுகதைகளில் ‘அன்னம்’ தனித்த இடத்தைப் பெறுகிறது. எளிய குற்றப் புலனாய்வுத் தொனியோடு தொடங்கும் இக்கதை, மனித உறவுகளின் ஊடே நகர்ந்து, இறுதியில் பிரபஞ்சப் பெருவெளியோடும் ஆன்மிகத் தத்துவத்தோடும் தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறது.
மங்களூர் கடற்கரை ஓரத்தில் வாழும் முஸ்லிம் பெரும் செல்வந்தரான ‘கறுத்தசாகிப்’ எனப்படும் அப்துல் ரஹ்மான் ஹாஜி மற்றும் அவரைப் பேணும் பிராமண ‘லைன்மேன்’ கிருஷ்ண பட் ஆகிய இருவரின் வாழ்வியலைக் மையமாகக் கொண்டு இக்கதை விரிகிறது. தனிமனிதனின் அகத்தனிமை, சமூகம் சார்ந்த ஆன்மிகம், அன்னம் அளித்தல் என்னும் பேரறம், மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் ஒலியே ஆன்மாவாக மாறும் மெய்யியல் ஆகியவற்றை மிகக் கறாராகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் இக்கதை அலசுகிறது.
இக்கதையின் தொடக்கம் நவீன நிர்வாகவியல் (அதிகாரத்துவம்) சூழலில் அமைகிறது. தொலைபேசி இணைப்பில் நடந்த தற்செயலான முறைகேடு, குற்றமாகப் பார்க்கப்பட்டு விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால், அந்த விசாரணையின் வழியே வெளிப்படும் கறுத்தசாகிபின் வாழ்வியல் ஒட்டுமொத்த மானுடத் தனிமையின் துயரத்தைச் சுமந்துள்ளது.
கறுத்தசாகிப் தனது இளமைக் காலத்தில் தன் இல்லத்தை எப்போதும் மனிதர்களால் நிரப்பி வைத்திருந்தவர். சாதி, மத பேதமின்றி அனைவரையும் அரவணைத்து, நூற்றுக்கணக்கில் விருந்து படைத்து, மனிதக் கூட்டத்தின் நடுவே வாழ்ந்தவர். ஆனால், காலம் அவரை முடக்கிப்போடுகிறது. பக்கவாதத்தால் கட்டிலில் வீழ்ந்த அவருக்கு, மும்பையிலும் சௌதியிலும் கோடீஸ்வரர்களாக வாழும் மக்களோ, வெளிநாட்டில் வசிக்கும் மகள்களோ அருகில் இல்லை. பணம் இருந்தும், வாரிசுகள் இருந்தும் அவர் அடையும் தனிமை மிகக் கொடூரமானது.
யானை போன்ற பிரம்மாண்டமான உடலைக் கொண்டவர் கறுத்தசாகிப். அந்த உடல் பலமே அவருக்குச் சிறையாக மாறுகிறது. எங்கும் நகர முடியாமல், பேச இயலாமல், நாக்குக் குழறிப் படுக்கையில் கிடக்கும்போது, மனிதனின் வாழ்வியல் எத்தனை எளிதில் பலவீனப்பட்டு விடுகிறது என்பதை ஜெயமோகன் மிக எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
கதையின் தலைப்பான ‘அன்னம்’ வெறும் உணவுப் பொருளை மட்டும் குறிப்பதன்று; அது பிரபஞ்சத்தின் உயிர் ஆற்றலைக் குறிக்கும் குறியீடாகும். கதையில் கிருஷ்ண பட் விவரிக்கும் விருந்துக்காட்சிகள் யாகத்திற்கு இணையாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.
“மனிதர்கள் சாப்பிடுவது ஒரு யாகமாக நிகழமுடியும் என்று அப்போதுதான் பார்த்தேன். நான் பல யாகங்களை பார்த்திருக்கிறேன். அங்கே மனிதர்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக பிரிக்கப்பட்டிருப்பார்கள்… அன்னம் அன்னத்தை கண்டுகொள்கிறது, அன்னம் அன்னத்துடன் இணைகிறது, அன்னம் அன்னத்தால் நிறைகிறது.”
கறுத்தசாகிபின் வீட்டில் நடக்கும் ‘பிரியாணி விருந்து’ என்பது வெறும் உணவு பரிமாறும் நிகழ்வு மட்டுமன்று; அது மனிதர்களை இணைக்கும் ஆன்மிகச் சடங்கு. பணக்காரன், ஏழை, இந்து, முஸ்லிம், புலையர்கள் என எத்தகைய பேதமுமின்றி அனைவரும் ஒரே பந்தியில் அமர்ந்து உண்பது சமத்துவத்தின் உச்சம்.
“உடலும் சாப்பாடும் அன்னம் என்றுதான் சொல்லப்படுகின்றன” என்ற வரிகள் மூலம், அன்னம் என்பது பிரபஞ்சத்தின் ஆற்றல் (Matter) என்றும், பசியும் உணவும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தை இயக்குகின்றன என்றும் ஆசிரியர் தத்துவார்த்தமாக விளக்குகிறார்.
கறுத்தசாகிப் இறுதி காலத்தில் பசியும் தூக்கமும் இன்றித் தவித்தபோது, உள்ளூர் மருத்துவர்களும் மந்திரவாதிகளும் தோற்றுப்போகிறார்கள். அப்போது கிருஷ்ண பட் செய்யும் ஒரு ‘சட்டவிரோத’ச் செயல், கதையின் மிக முக்கியமான ஆன்மிகத் திருப்பமாக அமைகிறது.
தொலைபேசி எக்ஸேஞ்சில் உள்ள ‘ஜீரோ’ (Zero) என்ற சோதனை எண்ணின் பேரலல் (Parallel) இணைப்பை கறுத்தசாகிபின் படுக்கையறைக்குக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறான் கிருஷ்ண பட். எவரும் பேசாத, எவரோ எதையோ பேசிக்கொள்ளும் அந்தப் பொதுவான இரைச்சல், கறுத்தசாகிபுக்கு ஒரு புதிய உயிரைக் கொடுக்கிறது.
“குரல்கள் ஆத்மாவின் பகுதிகள். நத்தை ஊர்ந்து போகும்போது அதன் ஒரு பகுதிதான் ஒளிவிடக்கூடிய தடமாக ஆகிறது. அதுதான் சைதன்யம் என்பது.” — இக்கதையின் மிக உயர்ந்த மெய்யியல் வரி இதுவே.
அறிமுகம் இல்லாத எவருடையவோ தொலைபேசி உரையாடல்களின் சத்தங்கள், அந்த மைக்ரோஃபோன் வழியாக கறுத்தசாகிபின் அறைக்குள் நிரம்புகின்றன. முகமறியாத மனிதர்களின் குரல்களே கறுத்தசாகிபுக்குத் தாயின் அரவணைப்பாக, வாழ்வின் தொடர்ச்சியாக மாறுகின்றன. மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள், பேசுகிறார்கள் என்ற உணர்வே அவரை மீண்டும் பசியெடுக்க வைத்து, தூங்க வைத்து, மலர்ந்த முகத்தோடு மரணத்தைத் தழுவச் செய்கிறது.
இக்கதையின் நாயகனாகக் கறுத்தசாகிப் இருந்தாலும், கதையை நகர்த்துபவனும் அதன் உள் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்பவனும் பிராமண லைன்மேனான கிருஷ்ண பட் ஆவான்.
எளிய லைன்மேனாகப் பணிபுரியும் அவன், யாகங்கள், யக்ஷகானம் எழுதிய கலைத்திறன், மற்றும் மனித நேயம் கொண்டவனாக இருக்கிறான். குற்றவாளியாக மேலதிகாரி முன்பு நிறுத்தப்பட்டாலும், அவனிடம் எந்தப் பதற்றமும் இல்லை.
கறுத்தசாகிபுடன் தனக்கு இருந்த உறவை அவன் ஒரு கடனாக, அடுத்த பிறவிக்காகச் செய்யும் பாக்கியமாகக் கருதுகிறான்.
கதை முடியும் தருவாயில், அந்தத் தொலைபேசியில் பேசுபவர்கள் யாருக்காவது கறுத்தசாகிபைத் தெரியுமா என்ற கேள்விக்கு, “இல்லை, அவர்கள் அனைவருமே எங்கேயோ ஃபோனில் பேசிக் கொள்பவர்கள். எனக்கோ கறுத்தசாகிப்புக்கோ தெரியாதவர்கள்… அதனாலென்ன?” என்று கிருஷ்ண பட் கேட்கும் கேள்வி ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் மீதான பெருங்கருணையை உணர்த்துகிறது.
ஜெயமோகனின் ‘அன்னம்’ சிறுகதை, ‘மனித உறவுகள்’ என்பவை இரத்த உறவைத் தாண்டியவை என்பதை ஆழமாகப் பேசுகிறது. நமக்குத் தெரியாத, முகமறியாத கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் குரல்களாலும், மூச்சுகளாலும், பரிமாற்றங்களாலும்தான் இந்த உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
தனிமனிதனின் தனிமையை விரட்டவும் அவனது ஆன்மாவுக்கு அமைதியளிக்கவும் யாருடையவோ அன்பான குரல்களும் பகிர்ந்தளிக்கும் அன்னமும் மட்டுமே போதமானது என்ற உன்னதமான மெய்யியலை இக்கதை கறாராகவும் நேர்த்தியாகவும் வாசகர்களின் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதித்துச் செல்கிறது.
– – –