ஜெயமோகனின் ‘வான்கீழ்’ சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் தனிமனித வாழ்வியல், காதல், ஆன்மிகம், மற்றும் மெய்யியல் தளங்களை மிக ஆழமாகத் தொடும் படைப்பாகும்.
சாதாரண மனிதர்களின் விளிம்புநிலை வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டாலும் கதை நகரும் விதம் மனித ஆத்மாவின் உன்னதத் தேடலையும் பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டத்தையும் நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. இக்கதை குறைகளுடன் வாழும் மனிதர்களின் ஆன்ம எழுச்சிக்கான மெய்யியல் தரிசனம்.
கதையின் நாயகன் குமரேசன், உடல்ரீதியான குறைபாட்டால் (ஒல்லியான கால், நடக்கும்போது ஏற்படும் தள்ளாட்டம்) சமூகத்தால் ஓரங்கட்டப்பட்டவன். அவனுக்கு நண்பர்கள் சூட்டிய ‘டிஸ்கோ’ என்ற கேலிப் பெயர், அவனுடைய உடல் ஊனத்தின் மீது சமூகம் செலுத்தும் வன்முறையின் வெளிப்பாடு.
அவனுக்கு ஊரில் இடமில்லை; சொந்தங்கள் இல்லை. தொலைதூர ஊர்களில் போடப்படும் டெலிபோன் டவர் வேலைகளில் இரும்புப் பொருட்களை அடுக்கும் சாதாரண கூலியாக அவன் தன் வாழ்க்கையைக் கழித்து வருகிறான்.
டவர் வேலையை அருணாச்சலம் நாடார் ‘இரும்புமாடன்’ என்ற விஸ்வரூபக் கிராமத்துத் தெய்வமாக உருவகிக்கிறார். அந்த இரும்புக்கோபுரம் ரத்தம் கேட்கிறது; பலரின் உயிரையும் காயங்களையும் பரிசாக வாங்கியே அது முழுமை பெறுகிறது.
இந்தச் சூழலில், தன் வாழ்க்கையின் அர்த்தமின்மையை எண்ணிச் சோர்வடையும் குமரேசனுக்கு, ராஜம்மையின் வருகை சிறு வெளிச்சத்தைத் தருகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட இரு மனிதர்களின் ஆன்மாக்கள் சந்திக்கும் புள்ளியாக இவர்களது உறவு அமைகிறது.
ராஜம்மை என்பவள் சுறுசுறுப்பானவள், ஊராரின் கிண்டல்களுக்குப் புன்னகையோடு பதிலளிப்பவள். அவளைச் சுற்றி பலரும் வலம் வந்தாலும், அவளது மென்மையான பார்வை மீதான குமரேசனின் காதல்கூட மிகுந்த தயக்கமும் தாழ்வுணர்ச்சியும் கலந்ததுதான்.
சந்திரன், நாராயணன் போன்ற தகுதியுள்ள பலரும் அவளைச் சூழும்போது, நொண்டியான குமரேசனுக்குத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
ஆனால், கதையின் முடிவில் அந்த ஆயிரத்து நூறு அடி டவரின் உச்சியில் வைத்து ராஜம்மை அவனை அணைத்துக் கொள்ளும் கணத்தில், காமம் என்பது சரீரங்களைத் தாண்டிய ஆன்ம சங்கமமாக மாறுகிறது. அங்கே இருவரின் குறைகளும் கரைந்துபோய், காதலின் உண்மையான பரிபூரணம் நிகழ்கிறது.
இக்கதையின் உச்சக்கட்ட அழகு அதன் ஆன்மிக மற்றும் மெய்யியல் குறியீடுகளில்தான் அடங்கியுள்ளது. ஆயிரத்து நூறு அடி உயரத்தில் உள்ள டவரின் உச்சிக்குச் செல்வது என்பது சாதாரண உடல் உழைப்பு மட்டுமன்று; அது ஆன்மிகப் பயணமும்கூட.
கீழே இருக்கும்போது அற்பமாகத் தெரியும் மனிதர்களும் வீடுகளும், மேலே செல்லச் செல்ல தீப்பெட்டிகளாகவும் புள்ளிகளாகவும் மாறிவிடுகின்றன. இது மனிதனின் அற்பத்தனத்தையும் உலகியல் கவலைகளின் பயனற்ற தன்மையையும் உணர்த்துகிறது.
பூமியின் வளைவையும் மலைகளின் பிரம்மாண்டத்தையும் சூரிய உதயத்தின் பேரொளியையும் அவர்கள் அந்த உச்சியில் நின்று காண்கிறார்கள். அங்கே ராஜம்மையின் கண்ணீர் உலகியல் துன்பங்களுக்காக இல்லாமல், பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டமும் அழகும் உண்டாக்கிய மெய்சிலிர்ப்பின் வெளிப்பாடாக இருக்கிறது.
“நாம் செத்துப்போனா இதுக்கும் மேலே போயிருவோம் இல்ல?” என்று ராஜம்மை கேட்கும் கேள்வி, மரணத்தையும் தாண்டிய ஒரு ஆன்ம விடுதலையைச் சுட்டுகிறது. டவரின் உச்சியில் அவர்கள் அடைந்த உளம் சார்ந்த பெருமிதம், பூமியின் பாரங்களிலிருந்து தற்காலிகமாக அவர்களை விடுவிக்கிறது.
ஜெயமோகன் தன் வழக்கமான கூர்மையான நடையால், எளிய மக்களின் உளவியலை மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
டவர் வேலைகளில் உள்ள ஆபத்துகள், தொழிலாளர்களின் கொச்சையான பேச்சுக்கள், ஆனால் அதனுள்ளும் இருக்கும் மனிதநேயம் ஆகியவை கதைக்கு அசல் தன்மையைத் தருகின்றன.
எண்களை எழுதி வைக்கும் குமரேசனின் வேலை, பிரபஞ்சத்தில் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் குறிப்பிட்ட இடம் உண்டு என்ற பேரமைப்பின் குறியீடாகும். அதேபோல், டவரும் இயற்கையும் ஒன்றோறொன்று இணைந்து நிற்கும் விதம் நவீனக் காலத்தின் இயந்திரத்தனத்தையும் இயற்கையின் அழகியலையும் இணைத்துச் சிந்திக்க வைக்கிறது.
‘வான்கீழ்’ சிறுகதை, வாழ்வின் துயரங்களையும் உடல் ஊனங்களையும் சுமந்து கொண்டு திரியும் எளிய மனிதன், பிரபஞ்சத்தின் உச்சிக்குச் சென்று அகத்தின் ஒளியைக் கண்டடையும் தருணத்தைப் பதிவு செய்கிறது. இக்கதை வாசகனின் நெஞ்சில் பெரும் அமைதியையும் வாழ்க்கையின் மீது அடக்க முடியாத காதலையும் ஒருசேர விதைத்துச் செல்கிறது.
– – –