நவீனத் தமிழ் இலக்கிய உலகில் நிலவியல், தொழில்நுட்பம், மனித மனத்தின் விசித்திரங்கள் மற்றும் இயற்கையின் பிரபஞ்சத் தொடர்புகளைத் தன் எழுத்துக்களின் வழியே செதுக்கி வருபவர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். அந்த வரிசையில், தொலைபேசி இணைப்பின் குறுக்கீடும் (Loop) மலைப்பாம்பின் வாழ்வியலும் பின்னிக் கிடக்கும் விசித்திரமான கதையான ‘லூப்’, தனிமனித வாழ்வியல், தத்துவம் மற்றும் மெய்யியல் தளங்களில் பல முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.
கதையின் களம் தொலைபேசி பரிமாற்ற மையம் (Telephone Exchange) மற்றும் தொலைதூரக் காட்டுப்பாதை. இதன் நாயகனும் அவனது மூத்த அதிகாரியான ஞானம் சாரும் அன்றாடப் பணிகளிலும் வெள்ளைக்காரத் துரையின் முறையீடுகளிலும் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். மாலையானதும் தொலைபேசி இணைப்பு பழுதாகிவிடுவது (Loop) பெரிய சிக்கலாக மாறுகிறது.
மனிதன் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் நவீனத் தொழில்நுட்பம் என்பது எவ்வளவு துல்லியமானது என்று நம்பப்படுகிறதோ, அவ்வளவு எளிதில் அது இயற்கையின் சிறிய குறுக்கீட்டால் ஸ்தம்பிக்கக் கூடியது என்பதை கதை காட்டுகிறது.
அதிகார வர்க்கத்தின் பதற்றமும் சாதாரண தொழிலாளர்களின் மீதான நெருக்கடிகளும் மனிதர்களை எந்திரங்களாக மாற்றுகின்றன. ஆனாலும் அந்த எந்திரத்தனமான வாழ்க்கைக்குள் விசித்திரமான ஆன்மிகத் தேடல் ஊடுருவுவதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிக நேர்த்தியாகப் பதிவுசெய்கிறார்.
கதையின் தலைப்பாக அமைந்துள்ள ‘லூப்’ (Loop) என்பது வெறும் தொலைபேசி மின்கம்பிகளில் ஏற்படும் குறுக்கு இணைப்பைக் குறிப்பது மட்டுமன்று; அது மனித வாழ்வியலின் தவிர்க்க முடியாத சுழற்சியையும் குறிக்கிறது.
மனிதன் எவ்வளவோ முன்னேறிவிட்டதாக, காடுகளை அழித்துச் சாலைகளையும் கல்லூரிகளையும் தொழிற்சாலைகளையும் கட்டிவிட்டதாக நம்புகிறான். ஆனால், இயற்கையின் ஆதிச் சுழற்சியிலிருந்து அவனால் எப்போதுமே விடுபட முடிவதில்லை.
மலைப்பாம்பு தினமும் சென்று தொலைபேசிக் கம்பியில் தொற்றிப் படுப்பது, அதற்கு அந்த மின்சார அதிர்வில் கிடைக்கும் ஒருவித சுகம் (Massage/Direct Current thrill) ஆகியவை மனிதனின் தொழில்நுட்ப உலகத்தை இயற்கையே தன் வழியில் நுகர்வதைக் காட்டுகிறது. நாகரிகம் எதைக் ‘குறுக்கீடு’ (Fault) என்று கருதுகிறதோ, அது இயற்கையின் இயற்கையான இயக்கத்தின் பகுதிதான்.
கதையின் உச்சக்கட்டக் காட்சியாக ஞானம் சாரும் நாயகனும் அந்தத் தொலைதூரக் காட்டுக்குச் சென்று மலைப்பாம்பைக் கண்டறிவது அமைகிறது. வெள்ளைக்காரத் துரை அந்தப் பாம்பைக் கொன்றுவிடச் சொன்னபோதும், ஞானம் சார் அதற்கு எதிராகக் கொதித்தெழுந்து ஆணையிடுவது மிக ஆழமான மெய்யியல் தருணம்.
“இந்த உலகத்தையெல்லாம் அளிச்சு போனு குடுத்தாச்சு… ஆனா அதிலும் ஒரு பாம்புக்க லூப்பும் இருக்கட்டும். ஒரு மயிரும் கெட்டுப்போவாது… அதுவும் சேந்துதான் போனு…” என்று ஞானம் கூறுவது, மனிதன் மட்டுமே இந்த பூமியின் உரிமையாளன் அல்ல; சகல ஜீவராசிகளுக்கும் இதில் பங்குண்டு என்ற மெய்யியல் உணர்வின் வெளிப்பாடு.
கதை முடியும் தருணத்தில், பிற்காலத்தில் அந்த ரிசர்வ் காடே இல்லாமல் போய்விடுகிறது; அங்கே தேசிய நெடுஞ்சாலைகளும் கல்லூரிகளும் வந்துவிடுகின்றன. தன் பேத்தியின் வழியாக அந்த இடத்திற்குச் செல்லும் முதிய நிலைக்கு, அந்தப் பழைய காட்டின் சுவடுகளோ பாம்பின் நினைவுகளோ எஞ்சியிருக்கவில்லை. மனித வளர்ச்சி இயற்கையை விழுங்கிவிடுகிறது என்ற துயரமான உண்மையை இது சுட்டுகிறது.
‘லூப்’ சிறுகதை, தொழில்நுட்பத்தின் சாதனைகளையும் அதன் பலவீனங்களையும் ஒருசேரப் பேசும் அதேவேளையில், மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான பிரிக்க முடியாத பந்தத்தை மெய்யியல் கோணத்தில் ஆராய்கிறது.
தொலைபேசிக் கம்பிகளில் குறுக்கிடும் அந்த மலைப்பாம்பு, நவீன நாகரிகத்தின் மீது இயற்கையின் விளிம்புநிலை உயிரினம் வைக்கும் மௌனமான சவாலாகும். சத்தங்களும் பரபரப்புகளும் அடங்கியபின் இறுதியில் எஞ்சும் மௌனமும் இயற்கையின் நினைவுகளுமே மனிதனின் கடந்த காலத்தை வரையறுக்கின்றன என்பதை இக்கதை அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.
– – –