நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் அகத்தின் ஆழங்களையும் தொழில்நுட்பத்தின் மாயங்களையும் ஒன்றிணைத்து மனித இருத்தலியல் சிக்கல்களைப் பேசுவதில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் பங்களிப்பு தனித்துவமானது. அந்த வரிசையில், காலத்தின் போக்கில் அழிந்துபோன அனலாக் தொலைபேசி நிலையங்களின் நினைவுகளையும் ஒலிக்கும் குரல்களின் பிரபஞ்சத் தொடர்புகளையும் மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ‘வானில் அலைகின்றன குரல்கள்’ என்னும் சிறுகதை, தனிமனித வாழ்வியல், ஆன்மிகம், தத்துவம் மற்றும் மெய்யியல் சார்ந்து மிக ஆழமான சிந்தனைகளை நம்முள் விதைக்கிறது.
கதையின் தொடக்கம் தொலைபேசி பரிமாற்ற மையத்தின் (Telephone Exchange) அலுவல்சார் எதார்த்தத்துடன் தொடங்குகிறது. அங்கு சூப்பர்வைசராக இருக்கும் தோட்டான் என்பவரின் விசித்திரமான நடத்தைகள் மனித வாழ்வியலின் துயரமான பக்கத்தைப் படம்பிடிக்கின்றன. பழைய ஸ்ட்ரௌஜர் (Strowger) தொழில்நுட்பத்தின் டயல்டோன் ஒலியில் (Dial tone) தன்னை முழுமையாகத் தொலைத்துவிட்ட அவர், அந்த இயந்திர ஓசையையே தன் வாழ்வின் தாரக மந்திரமாக மாற்றிக்கொண்டுள்ளார்.
தொழில்நுட்பம் வளர வளர, பழைய முறைகள் அகற்றப்பட்டு புதிய டிஜிட்டல் மற்றும் கிராஸ்பார் தொழில்நுட்பங்கள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால், மனித மனம் என்பது புதிய மாற்றங்களை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; அது தான் பழகிய பழைய நினைவுகளுடனும் இழந்துபோன உறவுகளின் குரல்களுடனே ஒட்டிக்கொள்ள முயல்கிறது. தோட்டானின் மனநிலையும் இறந்த தன் மனைவியின் குரலைத் தேடும் கிருஷ்ண பட்டின் தவிப்பும் நவீன வாழ்வியலின் தனிமையையும் ஏக்கத்தையும் மிகத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
இக்கதையின் மைய மெய்யியல் என்பது ‘ஒலியின் அழியாத்தன்மை’ (Conservation of Sound Waves) பற்றியது. இயற்பியல் விதிகளின்படி, உலகில் எழும் எந்தவொரு ஒலியும் ஒருபோதும் அழிந்துவிடுவதில்லை; அது அலைகளாகப் பிரபஞ்சத்தின் பெருவெளியில் (Cosmos) முடிவில்லாமல் பயணப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.
மனிதர்களின் பேச்சுக்கள், சிரிப்புகள், அழுகைகள், பிரார்த்தனைகள் அனைத்தும் விண்ணில் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன. அர்ஜுனனின் குரலும் புத்தரின் குரலும் காந்தியின் குரலும் எப்போதோ வாழ்ந்து மறைந்த சாந்தி மற்றும் லிசியின் குரல்களும் இந்தப் பிரபஞ்ச வெளியில் எங்கோ ஒரு மூலையில் இன்னும் ஒலிக்கொண்டேதான் இருக்கின்றன.
தொலைபேசி என்பது வெறும் மின்சார இணைப்பன்று; அது மனிதனின் குரலை ஒளியலைகளாகவும் மின்னலைகளாகவும் மாற்றிப் பிரபஞ்சத்தோடு இணைக்கும் சிறிய சிலந்திவலை. இந்தக் கற்பனை மனிதனின் ஆன்மிகத் தேடலுடனும் பிரபஞ்ச ஒருமைப்பாட்டுடனும் (Cosmic Unity) ஆழமாகப் பொருந்திப் போகிறது. இறந்தவர்கள் எங்குச் செல்கிறார்கள்? அவர்களின் ஆன்மா எங்கிருக்கிறது? என்ற மனித குலத்தின் காலம் கடந்த வினாவுக்கான தத்துவார்த்த விடாமுயற்சியாக இக்குரல்களின் தேடல் அமைகிறது.
கதையின் கதாபாத்திரங்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் தங்கள் அக உலகத்தில் தனிமைப்படுத்தப் பட்டவர்கள்தான். தன் மனைவியின் குரலை மட்டும் தேடி அலையும் கிருஷ்ண பட், அந்த ஒலியின் மூலமாகவே இறந்தவளுடன் வாழ நினைக்கிறான். பழைய டயல்டோன் ஒலியை இழந்ததும் நிலை தடுமாறிப் போகும் தோட்டான், இறுதியில் வெவ்வேறு தொலைபேசி இணைப்புகளைத் தன் ஹெட்செட்டில் ஒன்றாகக் கலந்து, பிரபஞ்சத்தின் ரீங்கார ஓசையைத் தனக்குள் உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.
பல்வேறு இணைப்புகள் ஒன்றோடொன்று கலக்கும்போது அது ஒரு சீரற்ற சத்தமாக மாறுவதைப் போல, தோட்டான் தன் வாழ்வின் இறுதியில் பல மனிதர்களின் குரல்களை, துயரங்களை, ஒலிகளைத் தன் காதுகளில் ஒன்றிணைத்துப் பிரபஞ்சப் பெருமூச்சு போல மாற்றிக்கொள்கிறான். அவன் மரணமடையும் போது அவனது முகத்தில் மலர்ந்திருக்கும் அமைதி, அவன் அடைந்த தத்துவார்த்த விடுதலையைக் குறிக்கிறது. அத்தனை குழப்பங்களுக்கும் சத்தங்களுக்கும் நடுவே அமைதியைத் தேடும் மனிதனின் ஆன்மப் பயணமே தோட்டானின் முடிவு.
‘வானில் அலைகின்றன குரல்கள்’ சிறுகதை, அறிவியலையும் மெய்யியலையும் மிக அழகாகப் பிணைத்துச் செல்லும் இலக்கியப் பிரதியாகும். தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி மனிதனை இயந்திரமயமாக்குகிறது என்று கூறப்பட்டாலும் அதே தொழில்நுட்பத்தின் ஊடாக மனிதன் தன் இழந்துபோன உறவுகளையும், ஆன்மாவின் நிம்மதியையும் தேடிக்கொள்ள முற்படுகிறான் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.
வானத்தில் அலைந்துகொண்டிருக்கும் கோடிக்கணக்கான குரல்களுடன் எங்களின் குரல்களும் ஒருநாள் கலந்துவிடும் என்ற பிரபஞ்ச உண்மையை உணர்த்துவதன் மூலம், மனித வாழ்வின் அற்பத்தனத்தையும், அன்பின் எல்லையற்ற ஆழத்தையும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இக்கதையின் வழியே நமக்கு ஆழமாகப் பதிவுசெய்கிறார்.
– – –