நவீனத் தமிழ் இலக்கிய உலகில் மனித மனத்தின் விளிம்புநிலைத் தவிப்புகளையும் இயந்திரங்களின் இயக்கத்தையும் பிரபஞ்சத்தின் மெய்யியல் உண்மைகளையும் ஒன்றாகப் பிணைத்து எழுதும் முன்னோடிகளில் முக்கியமானவர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். அந்த வரிசையில், ஒரு டெலிபோன் எக்ஸ்சேஞ்சின் மின்கம்பிகளையும் பராமரிப்பு அறையின் மனித உறவுகளையும் மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ‘சுற்றுகள்’ என்ற சிறுகதை, தனிமனித வாழ்வியல், தத்துவம் மற்றும் மெய்யியல் சார்ந்து மிக ஆழமான தளங்களில் சிந்திப்பதற்குரிய களத்தை வழங்குகிறது.
கதையின் நாயகனான கிருஷ்ண நாயக், தபால் துறையில் எளிய பியூனாக (Signal Assistant) இருந்து, தன் கடின உழைப்பாலும் வெறியாலும் படித்துத் டெக்னீசியனாகப் பதவி உயர்வு பெற்று டெலிபோன் எக்ஸ்சேஞ்சுக்குள் நுழைகிறான். ஆனால், அந்தப் புதிய சூழல் அவனுக்கு வெற்றியைத் தருவதற்குப் பதிலாக மாபெரும் அக அச்சத்தையும் திகைப்பையுமே அளிக்கிறது.
அவனுடன் பணிபுரியும் நாகவேணியோ இளம் வயதிலேயே தேர்ச்சி பெற்று, அந்த இயந்திரங்களின் பகுதியாகவே மாறிவிட்டவள். அவளிடம் பேச அஞ்சுவதும், தன் அறியாமையை மறைக்க முயல்வதும் கிருஷ்ண நாயக்கின் விளிம்புநிலை வாழ்வியலின் துயரமாகும்.
சமூகம் வகுத்துள்ள சாதியக் கணக்குகளும் ராஜப்ப நாயக் போன்றவர்களின் நையாண்டிகளும் அவனது அக உலகை மேலும் சிதைக்கின்றன. எளிய மனிதன் நவீனத் தொழில்நுட்பத்திற்குள் உந்தித் தள்ளப்படும்போது அவன் அடையும் அந்நியப்படுதலை (Alienation) இக்கதை மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடிக்கிறது.
கதையின் திருப்புமுனையாக அமைவது நாகவேணியுடன் ஏற்படும் அந்தத் தற்செயலான மின்னதிர்ச்சி (Electric Shock) தருணம். இருவரும் மின்கம்பியைத் தொடும்போது பாயும் அந்த டிசி கரெண்ட் (DC Current), வெறும் உடல்ரீதியான அதிர்வு மட்டுமன்று; அது இரு வேறு மனிதர்களின் அகங்களை இணைக்கும் பிரபஞ்ச மின்சுற்று (Circuit).
அந்த அதிர்வுக்குப் பிறகு கிருஷ்ண நாயக்கின் உலகம் மாறுகிறது. அவன் தன் உடல் வழியாகவும் கைவிரல் நுனிகள் வழியாகவும் மின்சாரம் ஓடுவதை உணர்கிறான்.
காதலும் ஏக்கமும் அவனுக்குள் கவித்துவமான வெறியை உருவாக்குகின்றன. எந்திரங்களின் உறைந்த தாளத்திற்கு நடுவில் மனித உடலின் நரம்புகளும் இரத்தமும் காந்தப் புலமாக மாறுவதை அவன் உணரும் விதம், காதலை மெய்யியல் அனுபவமாக மாற்றுகிறது.
இக்கதையின் உச்சக்கட்டத் தத்துவார்த்த வெளிப்பாடு என்பது அந்த மின்சுற்றுகளின் (Circuits) பெருவளர்ச்சியைக் கிருஷ்ண நாயக் புரிந்துகொள்ளும் தருணம்.
ஆரம்பத்தில் அவனுக்குத் திப்பிரமையை ஏற்படுத்திய அந்த நூற்றுக்கணக்கான ரிலேக்களும் வயருகளும் அவன் அதன் ப்ளூபிரிண்டைப் படித்துப் பார்க்கும்போது வியக்கத்தக்க வகையில் எளிமையானவையாகத் தோன்றுகின்றன. மின்சாரம் பாயும் கம்பி காந்தமாகிறது; அது அருகிருப்பதை ஈர்க்கிறது அல்லது விலக்குகிறது. இந்த எளிய விதிகள் திரும்ப திரும்பப் பெருகி, உலகம் முழுவதும் பல்லாயிரக்கணக்கான இணைப்புகளாகப் பிணைந்து மாபெரும் சிலந்திவலையாக, உலகத்தின் நரம்பு மண்டலமாக மாறியுள்ளது.
மனிதனின் மூளையும் நரம்புகளும் எப்படிச் சிந்தித்துச் செயற்படுகின்றனவோ, அதேபோலத்தான் இந்தத் தொழில்நுட்ப உலகமும் தன்னைத்தானே நகலெடுத்துப் பெருகியுள்ளது.
பிரபஞ்சத்தின் ஒட்டுமொத்த இயக்கமும் தொடர்ச்சியான ‘சுற்று’ (Loop) தான். நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும், பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும், ஒரு முனையிலிருந்து தொடங்கிப் பல சுற்றுகளைக் கடந்து நம்மிடமே திரும்பி வரும் அல்லது பிரபஞ்சத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில் பதிந்துவிடும் என்ற மெய்யியல் உண்மையை இக்கதை உணர்த்துகிறது.
‘சுற்றுகள்’ சிறுகதை, அறிவியலையும் மனித மனத்தின் உளவியலையும் மிக அழகாக இணைத்துச் செல்லும் இலக்கியப் பிரதியாகும். ஆரம்பத்தில் இயந்திரங்களைக்கண்டு அஞ்சி நடுங்கிய கிருஷ்ண நாயக், அதன் முறைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்து, அந்தச் சுற்றுகளின் தன்மையைத் தன் அகத்தோடு இணைத்துக் கொள்வதோடு கதை நிறைவடைகிறது.
நவீனத் தொழில்நுட்பத்தின் குளிர்ந்த இயந்திரத்தனத்திற்கு நடுவே, மனிதனின் தவிப்புகளும் காதலும் எவ்வாறு ஆன்மிகத் தேடலாக மாறுகின்றன என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இக்கதையின் வழியே ஆழமாகப் பதிவுசெய்துள்ளார். ‘வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள் யாவும் எல்லையற்ற முறைகளின் தொடர்ச்சியே அன்றி வேறில்லை’ என்பதை உணர்த்துவதன் மூலம், இக்கதை நம்மைப் புதிய பிரபஞ்சப் பார்வைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
– – –