நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கியமான ஆளுமைகளில் ஒருவரான எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘முதலாமன்’ சிறுகதை, தொன்மங்களையும் இயற்கையின் ஆற்றாமைகளையும் மனிதகுலத்தின் கூட்டுமனச்சாட்சியோடு பிணைத்து எழுதப்பட்ட படைப்பாகும். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடர்ந்த வனப்பகுதிகளையும் அங்கிருக்கும் பழங்குடி, குக்கிராமியச் சூழலையும் பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ள இக்கதை, ஒரு சமூகத்தின் உயிர்வாழ்வுக்கான விலை, தியாகம், மற்றும் அதிகாரத்தின் இயங்குமுறை ஆகியவற்றை மிக ஆழமாகவும் கறாராகவும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான நிலையற்ற சமநிலையை மையமாகக் கொண்டுள்ள இக்கதை, பல அடுக்குகளான வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தருகிறது.
இக்கதையின் மையக்கதை சமூகத்தின் இருப்புக்காக ஒருவன் பலியிடப்படுவதை, அதாவது ‘தலைவரி’ கொடுப்பதைச் சுற்றியே அமைகிறது. ஆரம்பத்தில் ஊரே கூடி ஒரு மனிதனைப் பலிகொடுக்கத் தயாராகும்போது, தனிமனிதனின் உயிருக்கு மதிப்பு இல்லாதது போன்ற தோற்றம் உருவாகிறது. ஆனால், சுழற்சி முறையில் ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் முறைவரும்போதும், அந்தந்தக் குடும்பங்கள் தங்கள் பாட்டன், தந்தை அல்லது தாத்தாக்களின் மீதான அன்பையும் நன்றியுணர்வையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஆரம்பத்தில் எளிதில் கைவிடப்படக்கூடிய ‘வறியவர்களாகவும் பயனற்றவர்களாகவும்’ கருதப்பட்ட முதியவர்கள், அவரவர் குடும்பங்களின் நினைவுகளிலும் பாசத்திலும் தவிர்க்க முடியாதவர்களாக மாறுகிறார்கள். இது மனித வாழ்வியலின் யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
முன்னிறுத்தாதபோது, “ஊருக்காகச் சாவுறதிலே நிறைவுதான்” என்று தன் சொந்த விருப்பத்தோடு முன்வரும் காளியன், சாதாரண சாமானிய மக்களின் கூட்டு மனநிலையை மீறி எழும் தனிமனிதனின் வீரம் மற்றும் அறத்தின் அடையாளமாகிறான். வாழ்வியலின் இக்கட்டான தருணங்களில் சுயநலத்தைத் தாண்டி எழும் தியாக உணர்வை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இங்கு அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்கிறார்.
‘கருமலைப்பட்சி’ என்னும் புராணப்பூர்வமான குறியீடு, இக்கதையில் மனிதனை நெறிப்படுத்தும் இயற்கையின் பேரச்சமாக உருவெடுக்கிறது.
வள்ளியாற்றங்கரையில் வாழும் நூற்றெட்டு ஊர்களின் மக்களும் இயற்கையின் கோபத்திற்கு ஆளாகாமல் இருக்க நூற்றெட்டு தெய்வங்களை உருவாக்கி வழிபடுகின்றனர். இங்கு ஆன்மிகம் என்பது உயிர்வாழ்வதற்காக இயற்கையிடம் கையூட்டுப் போலச் செலுத்தப்படும் ‘பலி’ மற்றும் ‘அச்சத்தின்’ வெளிப்பாடாகும்.
கிராமத்தின் அதிகார மையமாக விளங்கும் நாராயண பணிக்கரும் ஆவுடை அண்ணாவியும் ஆன்மிகத்தை அல்லது தெய்வ வழிபாட்டைத் தங்கள் சமூகக் கட்டுப்பாட்டை நிலைநிறுத்தும் கருவியாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனால், காளியன் போன்றவர்களின் வழியே ஆன்மிகம் என்பது குருட்டு நம்பிக்கைகளைக் தாண்டி, அறம் மற்றும் துணிச்சலோடு தொடர்புடையது என்ற பரிமாணத்தைப் பெறுகிறது.
காடு மனிதனை எப்பொழுதும் அத்துமீறலாகவும் பிழையாகவும் பார்க்கிறது. மனிதன் தன் இருப்புக்காக இடைவிடாமல் காட்டைச் செதுக்கி, களைகளை அகற்றித் தன் வெளியை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறான்.
இரவில் காட்டின் விலங்குகளும் பறவைகளும் ஊருக்குள் நுழைவது, இயற்கைக்கும் மனித நாகரிகத்திற்கும் இடையிலான எல்லையற்ற மோதலைக் காட்டுகிறது. மனிதன் எவ்வளவுதான் நாகரிகமடைந்தாலும் அவனது வேர்கள் இயற்கையின் கோரப் பிடியில்தான் இன்னும் சிக்கியுள்ளன என்ற தத்துவார்த்த உண்மையை இக்கதை பேசுகிறது.
காட்டின் நெறிகளை மீற முடியாது என்பதும், ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒருவன் பலியிடப்பட வேண்டும் என்பதும் வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத துன்பியல் விதியாகக் (Tragic Fate) காட்டப்படுகிறது.
கதையின் இறுதியில் வரும் உச்சகட்ட தருணம் மிக ஆழமான மெய்யியல் பொருளை உணர்த்துகிறது.
ஊருக்காகத் தன் உயிரைத் தரும் காளியன், அந்தப் பறவையால் தூக்கிச் செல்லப்படுகிறான். பூசாரி வண்டிமுத்தன் கூறுவது போல, நூற்றெட்டு ஊர்களுக்கும் மூலமாக விளங்கும் ‘கருமன்’ முதல் இன்றைய காளியன் வரை தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிப்பவர்கள்தான் அந்தச் சமூகத்தின் ‘முதலாமர்கள்’ ஆகிறார்கள்.
சுயநலத்திற்காக மற்றவர்களைக் காட்டிக்கொடுக்கும் உலகத்தில், தன் உயிரைக் கொடுத்துச் சமூகத்தின் பிழைப்பை உறுதி செய்யும் ஒருவன் அடைவது எளிய மரணமன்று; அது ஆன்ம பரிபூரணமும் வரலாற்றில் நீடிக்கும் வீரமும் ஆகும். தனிமனிதன் தன்னைக் கரைத்துக் கொள்வதன் மூலமே சமூகம் வாழ்கிறது என்ற பேருண்மையை இக்கதையின் மெய்யியல் நமக்குப் போதிக்கிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘முதலாமன்’ சிறுகதை, நாட்டார் புராணக் கதைபோலத் தோன்றினாலும் அது மனித மனத்தின் ஆழடுக்குகளையும் சமூகத்தின் கூட்டு அறத்தையும் இயற்கையின் பேராற்றலையும் அளவிடும் கறாரான கையேடுதான். மானுட வரலாற்றில் ஒவ்வொரு நாகரிகமும் எத்தகைய ரத்தத்தாலும் தியாகத்தாலும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை மிகச் சிறந்த தமிழ் நடையில் இப்படைப்பு நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
– – –