நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் விளிம்புநிலை மக்களின் வலியையும் அதிகாரத்தின் கோர முகத்தையும் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் முக்கியமான சிறுகதைகளில் ‘கழுமாடன்’ ஒன்றாகும். திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் தொன்மையான வரலாற்றுப் பின்னணியில், சாதிய ஒடுக்குமுறை, காமம், அரசியல் சதி மற்றும் அதைக் தாண்டி எழும் தனிமனிதனின் சுயமரியாதை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு இக்கதை படைக்கப்பட்டுள்ளது.
சாதிய கட்டமைப்பின் கொடுமைகளுக்கு நடுவே, எளிய மனிதன் ‘கழுமாடன்’ என்னும் தொன்ம பலியாக மாற்றப்படுவதன் வழியே ஜெயமோகன் மனித வாழ்வியலின் அகப்பரிமாணங்களை மிகக் கறாராக ஆய்வுக்கு உட்படுத்துகிறார்.
இக்கதையின் நாயகனான கரியாத்தன், தூதுவனாகச் செல்லும் குளிகன் ஆகியோரின் பாத்திரங்கள், சாதியச் சமூகத்தின் இயந்திரத்தனமான எந்திரத்தில் நசுக்கப்படும் எளிய மனிதர்களின் வாழ்வியலைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
ஆதிக்க வர்க்கத்தின் அதிகாரப் பசிக்கு எளிய மனிதர்களின் உடல்களும் உயிர்களும் வெறும் பகடைக் காய்களாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை கதை காட்டுகிறது. கரியாத்தன் மீது சுமத்தப்படும் பழி, உண்மையான குற்றத்துக்காக அன்று; அரச குடும்பத்தின் மானத்தைக் காப்பாற்ற விளிம்புநிலை மனிதன் ஒருவன் பலியிடப்பட வேண்டும் என்ற சாதியக் கணக்கின் வெளிப்பாடாகும்.
ஆரம்பத்தில் சித்திரவதைகளால் நொந்துபோன கரியாத்தன், இறுதியில் தன் மரணத்தை வரலாற்றுத் தீர்ப்பாக மாற்ற முயல்கிறான். அவன் உண்மையைச் சொல்ல மறுத்து, தன்னைக் ‘கழுமாடனாக’ மாற்றிக் கொள்ள விரும்புவது தனிமனிதனின் உச்சபட்ச எதிர்ப்பு மற்றும் வாழ்வியலின் சோக நாடகீயமாகும். ‘கழுமாடன்’ என்பது வெறும் தெய்வ வழிபாடன்று; அது வர்க்க ஒடுக்குமுறையின் ஆன்மிக வடிவம்.
திருவிதாங்கூர் நாட்டில் நூற்றுக்கணக்கான கழுமாடன்கள் இருப்பது, சாதிய சமூகத்தின் அச்சத்தின் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட ஆன்மிகத்தைக் காட்டுகிறது. தவறு செய்பவன் தண்டிக்கப்படுவதைவிட, ஆதிக்க வர்க்கத்தின் குற்றங்களை மறைக்க விளிம்புநிலை மனிதன் தெய்வமாக (கழுமாடனாக) மாற்றப்பட்டு பலியிடப்படுவது ஆன்மிகத்தின் பெயரால் நடக்கும் அநீதியாகும்.
தெய்வங்கள் மற்றும் சாபங்களின் மீது மக்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை ஆதிக்க சக்திகள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்துகின்றன. ஆன்மிகம் என்பது எளிய மக்களின் ஆன்மாவை ஆற்றுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவர்களை அச்சுறுத்தும் கட்டுப்பாட்டுக் கருவியாக இங்கு இயங்குகிறது.
மனிதனின் அடிப்படை இச்சைகளும் சமூகத்தின் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒழுக்கமும் மோதிக்கொள்ளும் இடத்தில்தான் பலப்பல தத்துவச் சிக்கல்கள் உருவாகின்றன.
அரச குடும்பத்தின் அகக்கலங்கத்தை மறைக்க எளிய மனிதன் பலிகடா ஆக்கப்படுவதும் அதற்குப் பின்னால் உள்ள அரசியலை மூத்தவர்கள் கையாள்வதும் மனிதர்களின் போலித்தனமான தத்துவப் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது.
கரியாத்தன் தான் தவறு செய்யவில்லை என்ற உண்மையைச் சொல்ல வாய்ப்பிருந்தும் அதை மறுத்து கழுவேறத் துணிவது தத்துவார்த்தமானச் சுயமரியாதைப் போராட்டம். அதிகாரத்தின் முன் மண்டியிட மறுத்து, தன் மரணத்தையே சாட்சியமாக மாற்ற அவன் முற்படுகிறான்.
கதையின் முடிவு மிக ஆழமான மெய்யியல் தளத்தைத் தொடுகிறது. கரியாத்தன் சாதாரணமான முறையில் சாக விரும்பவில்லை. அவன் தன் மரணத்தை ஊர் அறியச் செய்து, தன்னைக் கழுமாடக் கல்லாக நிறுவச் சொல்கிறான். இதன் மூலம், தன் உயிரை எடுப்பவர்களைத் தன் மரணத்தின் நிழலால் காலம் முழுதும் அஞ்சச் செய்ய அவன் திட்டமிடுகிறான்.
சமூகம் தன் மீது திணித்த பலியைத் தன் சுயவிருப்பத்தின் பேரில் ஏற்றுக்கொள்வது போலக் காட்டி, ஆதிக்க வர்க்கத்தின் குற்றவுணர்வை என்றென்றும் நிலைநிறுத்துகிறான் கரியாத்தன். தனிமனிதன் ஒருவன் உடலால் அழிக்கப் பட்டாலும் அவனது ஆன்மாவும் எதிர்ப்பும் வரலாற்றில் நீடிக்கும் என்ற மெய்யியல் உண்மையை இக்கதை அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘கழுமாடன்’ சிறுகதை, சாதிய சமூகத்தின் கோர முகத்தையும் அதன் நடுவே எழும் தனிமனிதனின் அகப்போராட்டத்தையும் கறாராகவும் சமரசமின்றிப் பேசும் சிறந்த படைப்பாகும். மனித வாழ்வியலின் இருண்ட பக்கங்களையும் ஆன்மிகத்தின் பெயரால் அரங்கேறும் அரசியலையும் தோலுரித்துக் காட்டும் இப்படைப்பு, தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் தவிர்க்க முடியாத விவாதப் பொருளாகவும் மெய்யியல் ஆவணமாகவும் திகழ்கிறது.
– – –