நவீனத் தமிழ் இலக்கிய உலகில் தனித்துவமான குரலுக்கும் அமானுஷ்யமான இயற்கை வர்ணனைகளுக்கும் பெயர்பெற்ற எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் மிகச் சிறந்த உளவியல் மற்றும் மெய்யியல் சிறுகதைகளில் ‘எரிமருள்’ ஒன்றாகும்.
மனிதனின் அக உலகையும் புற இயற்கைச் சூழலையும் ஒருசேரப் பிணைத்து எழுதப்பட்டுள்ள இக்கதை, பருவங்களின் மாற்றத்தை ஆன்மாவின் தத்தளிப்போடு இணைத்து ஆராய்கிறது.
சிறுவயதில் வேங்கை மலர்களைக் கண்டு கொள்ளும் பேரச்சமும் அதன் வழி எழும் அழகுணர்வுமே மனிதனின் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் நிழலாகத் தொடர்கிறது என்பதை ஆழமான தமிழ் நடையில் இப்படைப்பு பேசுகிறது.
இக்கதை ஒருவனின் தனிமைப் பயிற்சியோடு தொடங்குகிறது. மனிதன் மற்றவர்களை விலக்குவதன் மூலம் தன் தனிமையை அடைகிறான்; ஆனால், காடும் இயற்கையும் தனக்கான தனிமையை எப்போதுமே தக்கவைத்துக் கொண்டுள்ளன.
சிறுவயதிலிருந்தே கூட்டத்திலிருந்து விலகி, தன்னை சிறு பாறையாகவும் இயற்கையின் அங்கமாகவும் உணரும் மனநிலையை நாயகன் வளர்த்துக் கொள்கிறான். இந்தத் தனிமை அவனுக்குப் பலவீனமல்ல, பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை உணரும் உன்னத சக்தியாக மாறுகிறது.
கோடைக்காலத்தின் மாங்கனிச் சுவைகளும் மழையின் குளிர்ச்சியும் அவனது உடலிலும் மனத்திலும் ஏற்படுத்திய வடுக்கள் காலத்தைக் கடந்தும் வாழ்கின்றன. நினைவுகளின் வழியே தனிமனிதன் தன் கடந்த காலத்துடன் நடத்தும் உரையாடலே அவனது வாழ்வியலின் அடிப்படையாக அமைகிறது.
‘எரிமருள்’ கதையில் ஆன்மிகம் என்பது கோயில்களிலோ, சடங்குகளிலோ இல்லை; இயற்கையின் பேராற்றலிலும் குறிப்பாக வேங்கை மலர்களின் தழல் வடிவத்திலும் குடி கொண்டுள்ளது.
காட்டில் ஒவ்வொரு மரத்திற்கும் மலருக்கும் நீரோடையின் சுழிப்பிற்கும் ஒரு தெய்வம் உண்டு என்ற நம்பிக்கை, மனிதனை இயற்கையின் முன் சிறுமைப் படுத்துகிறது. வேங்கை மரத்தின் மலர்கள் தீப்பிடித்தது போல எரிவதைக் கண்டு சிறுவன் அடையும் மருட்சியும் வியப்பும் இயற்கையின் உக்கிரமான ஆன்மிக வடிவமாகும்.
மழைக் காலத்தில் வீட்டில் படுத்திருக்கும்போது நிகழும் மாயாஜாலமான தரிசனம், ஆன்மிகத்தின் அமானுஷ்ய முகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மஞ்சள்புடவை உடுத்தி காற்றிலாடும் அந்த உருவம், வெறும் பெண்பாத்திரமன்று; அது இயற்கையின் காமமும் அழிவும் கலந்த பேராற்றலின் குறியீடாகும்.
இக்கதை காலம் மற்றும் நினைவின் இயங்குமுறை குறித்த ஆழமான தத்துவார்த்தக் கேள்விகளை எழுப்புகிறது.
தன் வாழ்நாளில் நிகழ்ந்த அந்தக் குறிப்பிட்ட கணத்தை (மஞ்சள் சேலை உடுத்தியவளின் தரிசனம்) நாயகன் தன் தாயிடமோ நண்பர்களிடமோ பேசாமல், காலத்தின் முன்னும் பின்னும் வெட்டி எடுத்துத் தனித்து நிறுத்திவிடுகிறான். அது அவனது அகத்தின் அழியாத பொக்கிஷமாக மாறுகிறது.
காலமே எல்லாவற்றையும் வாடச் செய்கிறது; ஆனால், அவன் அந்த அழகைக் காலத்திற்கு அப்பால் கொண்டு சென்று அழிவின்மையை (Immortality) அளித்துவிடுகிறான். புற உலகத்தோடு பொருந்திக் கொள்ளாமல், தன் நினைவின் பிரபஞ்சத்திலேயே வாழ்வதுதான் அவனது தத்துவார்த்த நிலைப்பாடு.
கதையின் முடிவு மிக உயர்ந்த மெய்யியல் தளத்தைத் தொடுகிறது. வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவுகளின் அரணில் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்ட நாயகனை, இறுதியில் அந்த இயற்கை தன் முழு உருவத்தில் வந்தடைந்து ஏற்றுக்கொள்ளும் தருணமாக அது அமைகிறது.
கதையின் இறுதியில் வரும் சொற்கள்—“இந்தப் பூத்த வேங்கையின் உள்ளிருந்து ஓசையற்ற காலடிகளுடன், கூர்ந்த மூக்குடன்… உன்னை நோக்கி வருகிறேன்”—என்பவை வாழ்வின் இறுதியையும் இயற்கையுடன் மனிதன் இரண்டடையும் தருணத்தையும் குறிக்கின்றன.
மனிதன் எங்குத் தொடங்கி, எதை நோக்கித் தன் வாழ்வைத் தேடினானோ, அதே இயற்கையின் மடியிற்கே திரும்புகிறான். நினைவுகளும் அழகுணர்வும் அவனைக் காப்பாற்றியது போலவே, இறுதி விநாடியில் அந்தச் சிறுத்தையின் வடிவத்தில் அல்லது காட்டின் தெய்வத்தின் வடிவத்தில் இயற்கை அவனைத் தழுவிக் கொள்கிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘எரிமருள்’ சிறுகதை, இயற்கையின் பேரழகுக்கும் மனிதனின் அகத் தத்தளிப்புக்கும் இடையிலான மெல்லிய நூலால் பிணைக்கப்பட்ட காவியமாகும். தனிமனிதனின் வாழ்வியலை ஆன்மிகத்தின் விளிம்புகளோடும் தத்துவத்தின் ஆழங்களோடும் இணைத்து எழுதியுள்ள இப்பாணி நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் மணிமகுடமாகும். நினைவும் இயற்கையும் ஒன்றிணையும் இடத்தில் ‘வாழ்வின் நித்ய ரகசியம்’ வெளிப்படுகிறது என்பதை இப்படைப்பு அழகாகப் பதிவுசெய்கிறது.
– – –