எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘பழைய முகம்’ சிறுகதை, மனித மனத்தின் அடியாழத்தில் புதைந்திருக்கும் ஏக்கங்கள், இழந்த காலத்தின் மீதான பிரமைகள், வறுமை, தனிமை மற்றும் வாழ்வின் கோர முகங்களை மிகச் செறிவான உளவியல் ஆழத்துடன் வெளிப்படுத்தும் மிகச்சிறந்த படைப்பாகும். கடந்த காலத்தின் மினுமினுப்புக்கும் நிகழ்காலத்தின் கசப்பான யதார்த்தத்திற்கும் இடையேயான இடைவெளியை இக்கதை பேசுகிறது.
இக்கதையின் நாயகன் நடுத்தர வயதைக் கடந்த எளிய மனிதன். அவனது வாழ்க்கை ஒரு காலத்தில் திரைப்படம் சார்ந்த கொண்டாட்டங்களாலும் நண்பர்களின் கலகலப்பான அரட்டைகளாலும் நிறைந்திருந்தது. ஆனால், கால ஓட்டத்தில் அவனது வியாபாரம் சரிந்து, பண நெருக்கடி ஏற்பட்டு, மனைவி தற்கொலை செய்து கொள்ள, வாழ்வின் அர்த்தங்களை இழந்து நிற்கிறான். அவனது அன்றாட வாழ்வில் எஞ்சியிருப்பது சலிப்பும் தனிமையும் வெற்றுப் பொழுதும் மட்டுமே. விடுதி அறையில் எழுவது, டி.வி பார்ப்பது, சிகரெட், ரம் குடிப்பது என அவனது தனிமனித வாழ்வியல் என்பது ஒரு நோயுற்ற மனத்தின் வெளிப்பாடாகவே அமைகிறது.
இளைஞனாக இருந்த காலத்தில் அவனுக்கு சினிமா என்பது உயிர்மூச்சாக இருந்தது. திரையரங்குகளில் விசில் அடித்து, நண்பர்களுடன் பரோட்டா சாப்பிட்டு, நடிகை கல்பனாஸ்ரீயின் படங்களை நூறுமுறை பார்த்து ரசித்த காலம் அது. சினிமா அவனுக்கு வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமன்று; அது அவன் வாழ்ந்த கனவு உலகம். அந்த உலகத்தின் உச்சத்தில் இருந்த ஒரு நடிகையை, பிற்காலத்தில் அவலமான நிலையில், குறிப்பாகப் பாலியல்தொழிலாளராகச் சந்திக்கும் போது அவனது பிரமைகள் மொத்தமாகத் தகர்கின்றன. ஆனாலும், பழைய பாடல்களை ஒலிக்கவிட்டு, அந்தத் திரையுலக மாயைக்குள்ளேயே மீண்டும் தங்களை ஆழ்த்திக் கொள்ளும் அவர்கள் இருவரின் தருணம், மனித மனம் எப்போதுமே நிஜத்தின் கொடூரத்திலிருந்து தப்பிக்கக் கற்பனையை நாடுகின்றது என்ற உளவியலைச் சுட்டுகிறது.
கதை மாந்தர்களின் குடும்ப வாழ்வு என்பது துயரத்தின் மீள முடியாத சுழல். நாயகனின் வியாபாரம் வீழ்ச்சியடைந்தபோது அவனது மனைவியின் மீது அவன் செலுத்திய வன்முறையும் கோபமும் அவளைத் தற்கொலைக்குத் தள்ளியது. அது அவனுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் தீராத குற்றவுணர்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. மறுபுறம், நடிகை விஜயா (கல்பனாஸ்ரீ) தன் குடும்பத்தினராலும் காதலனாலும் ஏமாற்றப்பட்டு, அடிபட்டு, சூடுபட்டு, கடைசியில் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகப் பாலியல்தொழிலுக்குத் தள்ளப்பட்ட அவலம். பணம், அதிகாரம், சூழ்நிலை ஆகியவை மனிதர்களை எவ்வாறு வறுமையின் பிடியில் தள்ளி மிருகங்களாக்குகிறது என்பதை இக்கதை பதிவு செய்கிறது.
ஒரு காலத்தில் ரசிகர்களின் கனவுக் கன்னியாக, திரையில் மின்னிய விஜயா, இன்று ‘கல்பனாஸ்ரீ’ என்ற பெயரில் பாலியல்தொழிலில் முதிய வயதில் தள்ளப் பட்டிருப்பதைக் காட்டும் காட்சி வாசகர்களின் நெஞ்சைப் பிழியும் தன்மை கொண்டது. அவளது முகத்திலுள்ள தீக்காயத் தழும்பு, அவள் சந்தித்த வன்முறைகளின் குறியீடு. ஆரம்பத்தில் ஏமாற்றமும் கசப்பும் தரும் இந்தச் சந்திப்பு, பின்னர் இருவரும் கடந்த காலத்தின் சோகங்களை இசை மூலமாகப் பகிரும்போது ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆத்மார்த்தமான புரிதலாக மாறுகிறது.
இக்கதையின் உச்சக்கட்ட மெய்யியல் அம்சம் என்பது ‘காலமும் காட்சியும்’ பற்றியதாகும். மனிதன் எதை நம்பித் தன் வாழ்க்கையைத் கட்டமைக்கிறானோ, அது நொடியில் சிதைந்துவிடுகிறது. “எல்லாம் விதி” என்று இருவரும் கடந்து செல்வது வெறும் சோர்வன்று; அது வாழ்வின் நித்ய உண்மையை உணர்ந்ததனால் வரும் அமைதியாகும்.
இளமையில் இருந்த காதலும் வீரமும் அழகும் காலத்தின் முன்பு எப்படித் தூசுபோலப் பறந்துவிடுகின்றன என்பதைச் சுசீலா மற்றும் டி.எம்.எஸ் குரலில் ஒலிக்கின்ற பழைய பாடல்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. பாடல்கள் மாறலாம், காலம் மாறலாம், ஆனால் மனிதனின் அகத்தில் உள்ள தாகமும் ஏக்கமும் என்றுமே மாறுவதில்லை.
கதை இறுதியில் இருவரும் அழுவது, தங்களின் தனிமையையும் துயரத்தையும் தாங்களே தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் தவிப்பது உலகியல் வாழ்வின் தத்துவார்த்த வெளிபாடாகும். ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளாமல், விடைபெற்றுச் செல்லும் அந்தத் தருணம், மனித வாழ்வின் அடிப்படையான தனிமையை மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘பழைய முகம்’ சிறுகதை, வெற்றிகரமான மனிதர்களின் கொண்டாட்டங்களைவிட, தோற்றுப்போன மனிதர்களின் உளவியல் சிதைவுகளை மிக நேர்த்தியாகவும் சமரசமின்றிப் பதிவு செய்யும் பிரதியாகும். காதலின் நிழல், வறுமையின் வடு, சினிமாவின் மாயை, தனிமையின் கொடுமை ஆகியவற்றைத் தாண்டி, மனித மனம் எப்பொழுதும் எதையோ தேடிக்கொண்டே இருக்கிறது என்ற உண்மையை இக்கதை நம் மனத்தில் ஆழமாகப் பதித்துச் செல்கிறது.
– – –