நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கியமான ஆளுமையான எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், மகாபாரதத்தை அதன் பாரம்பரியப் போக்கில் இருந்து மாற்றி, மானுட உளவியல், தத்துவம் மற்றும் சமகாலச் சமூக அரசியலின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து மறுவாசிப்புக்கு உள்ளாக்குகிறார். அந்த வகையில், ‘களம்’ சிறுகதை மகாபாரதத்தின் அரங்கேற்ற நிகழ்வை மையமாகக் கொண்டு, இதிஹாச மீட்டுருவாக்கம், வாழ்க்கைப்போராட்டம், நால்வர்ணமுறை மற்றும் அறம் ஆகியவற்றை மிக வலிமையாகவும் கறாராகவும் பேசுகிறது.
பாரம்பரிய மகாபாரதக் கதைகளில் துரோணரின் கீழ்ப் பயின்ற இளவரசர்களின் திறமையை வெளிப்படுத்தும் உற்சாகமான விழாவாகவே அரங்கேற்றக் களம் சித்திரிக்கப்படும். ஆனால் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இக்கதையில், இந்தக் களத்தை எதிர்காலப் பேரழிவின் தொடக்கப் புள்ளியாகவும் குருதி படிவதற்கான முகவுரையாகவும் மாற்றுகிறார்.
இளவரசர்களின் சண்டைகள் வெறும் விளையாட்டு அன்று; அது வன்மமும் அதிகாரப் போட்டியும் நிறைந்த மனித அகத்தின் வெளிப்பாடு. குறிப்பாக, தருமனின் கதாபாத்திரத்தை ஒரு தீர்க்கதரிசியைப் போல எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் படைத்துள்ளார். பயிற்சிக்களத்தின் நிசப்தத்திற்கும் முரசுகளின் ஓசைக்கும் நடுவே, எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கும் பாரதப் போரின் கோர முகத்தைத் தருமன் முன்கூட்டியே உணர்வது இதிஹாசத்தின் மீதான மிகச்சிறந்த நவீன மீட்டுருவாக்கமாகும்.
இக்கதையின் மைய நரம்பாக விளங்குவது ‘ஆயுதங்கள்’ குறித்த தருமனின் அச்சமும் சிந்தனையும் ஆகும். தருமன் கூறுகிறான், “மனிதனை ஆள்வது விண்ணின் ஆற்றல்கள் அல்ல. ஆழத்தின் சாபமான இரும்புதான்” என்று.
மண்ணின் ஆழத்திலிருந்து வெட்டியெடுக்கப்பட்ட இரும்பு, மனிதர்களின் குரோதங்களையும் பேராசைகளையும் தூண்டி விடுகிறது.
பயிற்சிக்களம் என்பது வெறும் உடல் வலிமையை நிரூபிக்கும் இடம் அல்ல; அது மனிதனை வன்முறை நோக்கி மௌனமாக அழைத்துச் செல்லும் ஒரு சதுரங்கம்.
நகுலன் மற்றும் யுயுத்சுவின் வாள் போரில், தன் இரத்தத்தைக் கண்ட கணமே நகுலன் தன் கவனத்தைச் சிதறவிட்டுத் தோற்பது, அகத்தின் கவனக்குறைவு வாழ்வின் தோல்விக்கு வழிவகுக்கும் என்ற வாழ்க்கைப்போராட்டத்தின் எதார்த்தத்தைக் காட்டுகிறது.
அரங்கேற்றக் களத்தின் உச்சக்கட்டத் திருப்புமுனை கர்ணனின் பிரவேசமும் அவனது குலம் பற்றிய விவாதமுமாகும். அர்ச்சுனனின் திறமைக்குச் சவால்விட்டு கர்ணன் களத்திற்கு வரும்போது, கிருபரும் துரோணரும் அவனது ‘குலம்’ மற்றும் ‘தகுதி’ பற்றிக் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள்.
“நீ யார்? உன் குலம் என்ன? உன் ஆசிரியர் பெயர் என்ன?” என்ற கேள்விகள் ஷத்ரியர்களின் அதிகார வர்க்கம் ஒடுக்கப்பட்ட எளியவர்களை விலக்கி வைக்கும் சாதியக் கட்டமைப்புக்குச் சான்றாகும்.
குதிரைக்காரனின் மகனாக அதிரதன் ஓடிவந்து தன் மகனைக் காப்பாற்ற மன்றாடும்போது, அவமானப்படுத்தப்படும் தருணம் சமூகத்தின் வர்க்க பேதங்களை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்திக் கர்ணனுக்கு அங்கநாட்டு மகுடம் சூட்டி அவனைச் சமப்படுத்துவதன் மூலம், துரியோதனன் சாதிய அடுக்குகளுக்கு எதிரான கலகத்தை நிகழ்த்துகிறான். ஆனாலும், சமூகத்தின் மேல் தட்டு மக்கள் இத்தகைய எளிய மனிதர்களைத் தொடர்ந்து விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளுவதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிகக் கறாராக அம்பலப்படுத்துகிறார்.
கதையின் இறுதியில் தருமன் கூறுவது மிக ஆழமான மெய்யியலைத் தொடுகிறது. கௌரவர்கள் கர்ணனை நம்பிப் போருக்குச் சென்றாலும் துரியோதனனின் பக்க பலமாக அந்தச் சூதன் மகன் நிற்பது அறத்தின் மற்றொரு பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறது.
கர்ணன் தன் வளர்ப்புத் தந்தையான அதிரதனின் காலில் விழுந்து அழுவதும் அந்த எளிய மனிதர் தன் மகனுக்காக அஞ்சுவதும் அதிகாரத் திமிரைக் கொண்ட அரச சபையை விடவும் தூய்மையானது.
அர்ச்சுனனும் பீமனும் ஆயுத பலத்தால் வென்றாலும் கர்ணன் தன் வாழ்நாள் முழுவதிலும் எதிர்கொள்ளும் போராட்டமும் அவனது தியாகமும் அவனுக்கு நீங்கா வெற்றியைத் தேடித் தருகிறது. தருமன் நினைப்பது போல, ஆயுதங்களின் பலத்தைவிடத் தன் சொந்த வாழ்வின் அறத்தால் கர்ணன் அனைவரையும் வென்று விடுகிறான்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘களம்’ சிறுகதை, மகாபாரதத்தை வெறும் கதை சொல்லலாக இல்லாமல், மனித மனத்தின் ஆழம் தேடும் தத்துவ விசாரணையாக மாற்றியுள்ளது. ஆயுதங்களின் வன்முறை, சாதிய ஒடுக்குமுறையின் கோரம், தனிமனிதனின் தனித்து நிற்கும் போராட்டம் ஆகியவற்றை மிகச் செறிவான தமிழ் நடையில் விவரித்துள்ள இப்படைப்பு, வாசகர்களின் நெஞ்சில் நீங்கா இடம்பிடிக்கிறது.
– – –