நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் விளிம்புநிலை வரலாறுகளையும் மனித மனத்தின் ஆழங்களையும் தன் எழுத்துக்களால் செதுக்கி வருபவர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். இவரது ‘அலை அறிந்தது’ சிறுகதை, பொருளாதாரத்தின் எழுச்சி – வீழ்ச்சி, மனிதர்களின் வறுமை – வளமை, வணிகத்தின் பரிமாணங்கள், தனிமனித வாழ்வியல் மற்றும் காலத்தின் போக்கை விவரிக்கும் மிகச் சிறந்த தத்துவார்த்தப் படைப்பாகும். இக்கதை மனித வாழ்வைப் பெரும் சுழற்சியாகப் பார்த்துக் கடந்து செல்கிறது.
இக்கதையின் தொடக்கம் ஒரு சாதாரண கிராமப்புற எளிய குடும்பத்தின் அன்றாடச் சூழலை விவரிக்கிறது. பசியும் தின்பண்ட ஆசையும் கொண்ட சிறுவனின் கண்களின் வழியாகக் கதையின் உலகம் விரிகிறது.
வாசனைத் திரவியங்களை விற்க வரும் கபீர் பாய், சிறுவனுக்குச் செய்யும் சிறு சிறு ஏமாற்றங்கள் மற்றும் வித்தைகள் குழந்தை மனத்தின் ஆச்சரியங்களுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. தாயின் கடின உழைப்பு, குடும்பத்தின் சிறிய எதிர்பார்ப்புகள், அன்றாடச் செலவுகளுக்காகப் பேரம் பேசுதல் எனத் தனிமனித வாழ்வியலின் எதார்த்தக் கூறுகள் இக்கதையில் இயல்பாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
கதையின் மைய அச்சாக விளங்குவது செல்வத்தின் ஏற்றத்தாழ்வும் அதன் தற்காலிகத் தன்மையுமாகும்.
ஒரு காலத்தில் கபீர் பாயின் குடும்பம் கப்பல் வணிகம் செய்து, எட்டு ஊர்களுக்குத் தானம் வழங்கி, கோடிக்கணக்கில் புரண்ட பிரம்மாண்டமான வளமையைக் கொண்டிருந்தது. ரமலான் காலத்தில் பல்லாயிரம் பேருக்குப் பிரியாணி வழங்கிய அந்தப் பாரம்பரியம் வரலாறு மாறும்போது அப்படியே எல்லாம் மண்ணாகி விடுகிறது.
உலகளாவிய யுத்த மாற்றங்கள், வணிகச் சரிவுகள் காரணமாக அந்தப் பெருங்குடும்பம் எடலாக்குடி பாலத்திற்கு அருகிலுள்ள எளிய வாழ்க்கைக்குத் தள்ளப்படுகிறது. ‘வளமை’ என்பது பொற்காலம் போல வந்து மறைந்துவிடுவதையும் ‘வறுமை’ என்பது மனிதர்களை எப்படிப் பிடித்துக் கொள்கிறது என்பதையும் இக்கதை கறாராக வெளிப்படுத்துகிறது.
அரபு நாடுகளிலிருந்து காய்ப்பட்டினம் வழியாகத் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு வந்த அத்தர், பன்னீர், வாசனைத் திரவியங்கள் போன்ற ‘வணிகம்’ இக்கதையில் கலாச்சார அடையாளமாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது. ஆடம்பரப் பெட்டியில் அடுக்கிவைக்கப் பட்டிருக்கும் அந்தச் சிறு புட்டிகள் ஒரு காலத்தில் உலக வணிகத்தின் உச்சத்தில் இருந்தன.
ஆனால், கால ஓட்டத்தில் அந்தப் பெரிய கப்பல் வியாபாரம் சுருங்கி, தெருக்களில் பெட்டி தூக்கிச் சென்று வாசனைத் திரவியங்களை விற்கும் சிறிய வியாபாரமாக அது பரிணமிக்கிறது. வணிகத்தின் வீழ்ச்சி என்பது வெறும் பண இழப்பு மட்டுமன்று, ஒரு நாகரிகத்தின் அடையாளங்களின் சிதைவு என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
கதையின் பெயரிலேயே ஆழமான மெய்யியல் பொதிந்துள்ளது. “அலை மேலேறினா கீழிறங்கணும்னு அல்லாவோட ஆணை; அதை மனுஷன் மாத்த முடியுமா?” என்ற கபீர் பாயின் வரி இக்கதையின் தத்துவார்த்தச் சாரமாகும்.
கடலின் அலைகள் எப்போதுமே ஒரே மட்டத்தில் இருப்பதில்லை; அவை மேலே எழுந்து கரையைத் தொட்டுவிட்டு மீண்டும் கீழே இறங்குகின்றன. மனித வாழ்வின் ஏற்றமும் இறக்கமும் அப்படித்தான். பெரும் கோடீஸ்வரர்களாக இருந்தவர்கள் பிச்சைக்காரர்களாவதும் காலத்தின் கோலத்தால் எல்லாம் தலைகீழாக மாறுவதும் இயற்கையின் நியதி.
நாம் செய்யும் பாவ-புண்ணியங்களுக்கும், விதிக்கும் இடையில் மனிதன் படும் பாட்டை இக்கதை எந்தவித நாடகத்தன்மையும் இல்லாமல், மிகவும் யதார்த்தமான தத்துவக் கண்ணோட்டத்துடன் விவரிக்கிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘அலை அறிந்தது’ சிறுகதை, சிறிய வாசனைத் திரவியப் பெட்டியின் ஊடாக ஒரு சமூகத்தின் பல தலைமுறை வரலாற்றையும் பொருளாதார மாற்றங்களையும் பேசுகிறது. பெருமிதங்களுடன் வாழ்ந்த மனிதர்கள் இறுதியில் காலத்தின் சுழலில் சிக்கி எப்படித் தவிக்கிிறார்கள் என்பதை மிகச் சிறந்த தமிழ் நடையில் இப்படைப்பு காட்சிப்படுத்துகிறது. வறுமையும் வளமையும் வாழ்வியலின் இருவேறு முகங்கள் என்பதை ஆழமாக உணர்த்திச் செல்கிறது இப்பிரதி.
– – –