எழுத்தாளர் யுவன் சந்திரசேகரின் எழுத்துலகம் எப்போதும் வாசகர்களை எளிதில் கடந்துபோக அனுமதிப்பதில்லை. புனைகதை, கட்டுரை என்ற வழக்கமான எல்லைக் கோடுகளைத் தகர்த்து, கலையின் உண்மையான ஆன்மாவைத் தேடும் அவரது பயணத்தின் முக்கிய மைல்கல்லாக ‘ஒன்றா, இரண்டா…?’ என்ற சிறுகதை (கதைக்கட்டுரை) அமைகிறது.
போர்ச்சூழல், மனித மனங்களின் முரண்கள், துரோகம், தார்மீகச் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ள இக்கதை, தனிமனித வாழ்வியலின் மிக ஆழமான, இருண்ட விளிம்புகளைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது.
இக்கதையின் தொடக்கத்திலேயே ஆசிரியர் தனது குருநாதரின் வழிகாட்டலையும் மூளைக்கும் இதயத்திற்கும் இடையிலான எழுத்து முறையையும் பேசுகிறார். “கதைத்தன்மை மிகுந்த கட்டுரைகளை எழுதினால் போயிற்று” என்ற எண்ணத்தில் தொடங்கும் பயணம், இறுதியில் மனிதனின் அக வாழ்வியலை ஆராயும் உளவியல் ஆவணமாக மாறுகிறது.
இங்கு கலை என்பது வெறும் கற்பனையன்று; மனித மனத்தின் அத்தனை வன்மங்களையும், பொய்களையும், இரட்டை நிலைப்பாடுகளையும் அப்படியே பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாக யுவன் சந்திரசேகர் கட்டமைக்கிறார்.
கதை விவரிக்கும் இரண்டு நூல்களும் (Messenger of Death மற்றும் Seasonal Deserter) வெவ்வேறு காலங்களைச் சேர்ந்தவை என்றாலும், அவற்றுக்கு இடையே உள்ள அடிப்படையான ஒற்றுமை போர்ச் சூழலும் மானுட அறச் சிதைவுமாகும்.
ஜோஸெஃப் ஸிம்மர்மான் (Messenger of Death) நேருக்கு நேர் மோதுவதைத் தனது அறமாகக் கொண்டவர். கொல்லும் தொழிலை முழுநேரப் பணியாகக் கொண்ட ராணுவ அதிகாரி, எதிர்பாராத தருணத்தில் தன் தோழனின் மரணத்தால் நிலைகுலைந்து போவதும், சக மனிதனின் சித்திரவதையைத் தாங்காமல் அவனைத் தானே சுட்டுவிட்டுப் பாவமன்னிப்புக் கோருவதும் மனித மனத்தின் மாறக்கூடிய தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
மோஜிம்போ (Seasonal Deserter) காட்டிக்கொடுத்தலைத் தன் வாழ்வியலாகவும் தந்திரமாகவும் கொண்டவர். அரசுக்கும் கொரில்லாப் படைக்கும் ஒரேநேரத்தில் உளவு பார்த்துக் காலத்திற்கு ஏற்பத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் துரோகத்தின் உச்சம் இது.
இவ்விரு கதாபாத்திரங்களும் தனிமனித வாழ்வியலின் அடிப்படை அறங்களை எப்படிக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன என்பதை யுவன் மிகக் கறாராகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
கதையின் மற்றொரு முக்கியமான பரிமாணம் ‘ரிச்சர்டு’ மற்றும் கதைசொல்லிக்கு இடையேயான உறவுப் பின்னல். கருத்தியல் ரீதியாக மோதிக்கொள்ளும் இவர்கள், அடிப்படையில் ஒரே மனிதனின் இருவேறு முகங்களாகவே இயங்குகின்றனர்.
மனிதர்களின் பொதுவான அரசியல் சரித்தன்மைக்கும் அவனுக்குள்ளேயும் பூடகமாக இயங்கும் தனிமனிதச் சரித்தன்மைக்கும் இடையே பெரிய இடைவெளி உள்ளது.
அன்பு, வெறுப்பு, நட்பு, விரோதம் ஆகிய எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மனிதப் பிரக்ஞை தன்னைத்தானே குதறிக்கொள்ளும் விந்தை இக்கதையில் மிக அப்பட்டமாக வெளிப்படுகிறது.
தன் சொந்த அண்ணனுடனான விருப்பும் வெறுப்புமான உறவை ரிச்சர்டின் பாத்திரத்தின் வழியே ஒப்புநோக்கும் இடங்கள், தனிமனிதனின் சிக்கலான அக உலகைத் துல்லியமாகத் தொட்டுச் செல்கின்றன.
“எல்லாருக்குமான பொது அறமோ, பொது நீதியோ எந்தக் காலத்திலாவது உருவாகவும் நிலைபெறவும் முடியுமா என்ன?” என்ற கேள்வியை இக்கதை வாசகர்களின் முன் வைக்கிறது.
மனித சமூகம் தன்னை நாகரிகம் என்று சொல்லிக்கொண்டாலும் அழிவுக்கான ஆயுதங்களை உருவாக்குவதிலும் காரணமறியாமல் மனிதர்களைக் கொல்வதிலும் காட்டும் ஆர்வம் வியப்பிற்குரியது.
உண்மை, ஆன்மா, நீதி போன்ற புனிதமான சொற்கள் நடைமுறை வாழ்வில் எவ்வாறு அர்த்தமிழந்து போகின்றன என்பதை இக்கதை சுட்டுகிறது. இறுதியில், “எல்லாருக்குமானது என்று எதுவுமே மிஞ்சாதோ?” என்ற ஏக்கம், அச்ச உணர்வுடன் வாசிப்பவரைத் தனிமைப்படுத்துகிறது யுவனின் எழுத்து.
யுவன் சந்திரசேகரின் ‘ஒன்றா, இரண்டா…?’ சிறுகதை இரண்டு நூல்களின் விமர்சனம் மட்டுமன்று; அது மனித பிரக்ஞையின் மீது நிகழ்த்தப்படும் தத்துவார்த்த, உளவியல் விசாரணை ஆகும். எவ்வித சமரசமுமின்றி, மனிதனின் இரட்டை முகங்களையும் வன்மத்தையும் தார்மீகச் சிக்கல்களையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் இக்கதை, தனிமனித வாழ்வியலின் ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.
– – –