எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் ‘வான்கோ தலையணை’ சிறுகதை, சமகால நுகர்வுப் பண்பாட்டின் (Consumerism) மாயவலைக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் தம்பதியரின் வாழ்வியலையும் நவீன வாழ்க்கையின் இயந்திரத்தனமான சலிப்பிலிருந்து தப்பிக்க மனிதர்கள் தேடும் மாற்று வழிகளையும் மிக ஆழமாகவும் கறாராகவும் பேசும் சிறந்த படைப்பாகும்.
இக்கதை வெறும் கணவன்-மனைவிக்கிடையேயான பிணக்குகளை மட்டும் பேசாமல், மனித மனங்களின் அகப் போராட்டங்களையும் நவீன நாகரிகம் கட்டமைக்கும் போலித் தனங்களையும் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
“அன்றாடத்தின் சலிப்பைப் போக்கிக் கொள்ளப் புதிய விருப்பங்களை உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது. அது ஒரு மாயஅலை.”
நவீன பெருநகர வாழ்க்கை மனிதர்களுக்குத் தின்பண்டம் போல புதிய ஆசைகளையும் பொருட்களையும் வழங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஷாப்பிங் மால்கள், பன்னாட்டு உணவகங்கள், இணைய வழிக் குவியல்கள் ஆகியவை மனிதனின் அடிப்படைத் தேவைகளைத் தாண்டி, ஒருவித மாய உலையை உருவாக்குகின்றன. கதையில் பிரவீணாவுக்கு வின்சென்ட் வான்கோவின் (Vincent van Gogh) மீது திடீரென ஏற்படும் மோகம் இதிலிருந்துதான் பிறக்கிறது.
வான்கோ என்பவரோ அல்லது அவரது கலைப் பொருட்களோ பிரவீணாவின் ஆன்மாவின் மீட்சியன்று; அன்றாட வேலைச் சலிப்பிலிருந்தும், சிறுநகர மனோபாவத்திலிருந்தும் தங்களை விடுவித்துக்கொள்ள அணியும் நவீன முகமூடி. ஒளிமீன்கள் (Japanese glowing fish), வான்கோ தலையணைகள், வால்பேப்பர், ஹேண்ட்பேக் எனப் பொருட்கள் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றனவே தவிர, அவற்றுக்கான உளவியல் தேடல் சலிப்பிலிருந்தான தப்பியோட்டமாகவே அமைகிறது.
ரவியும் பிரவீணாவும் ஒரே அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்து, காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள். ஆனால், திருமணத்திற்குப் பின் பிரவீணாவின் அபிலாஷைகளும் லட்சியங்களும் பன்மடங்கு பெருகுகின்றன. அவளது சம்பள உயர்வு, லண்டன் பயணங்கள், 85,000 ரூபாய் வாடகை அபார்ட்மெண்ட் ஆகியவை ரவியை உளவியல் ரீதியான தாழ்வுணர்ச்சிக்கும் எரிச்சலுக்கும் உள்ளாக்குகிறது.
ரவி எளிய, மண்ணின் வேர்களைத் தேடும் மனிதன் (தனக்கு மட்டன் சோறும், மகாலெட்சுமி மெஸ்ஸும், புரூஸ் லீயும் பிடிக்கும் என்பவன்). பிரவீணாவோ குளோபலைஸ்டு (Globalised) சிந்தனை கொண்டவள். இவர்களுக்கிடையேயான முரண் வீட்டின் கதவும் ஜன்னலும் போல நேருக்கு நேர் மோதிக் கொள்ளாமல் மௌனமாகவும் இறுக்கமாகவும் விலகிச் செல்கிறது. பிரவீணா தனது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு திருப்புமுனையையும் புதிய பொருட்களோடும் (வான்கோ அடையாளங்கள்) புதிய திசைகளோடும் இணைத்துக் கொள்கிறாள். ரவியோ அவளது இந்த போலித்தனத்தை எதிர்த்துப் போராட முடியாமல், வான்கோ மீதான வெறுப்பை உமிழ்கிறான்.
பிரவீணாவின் வாழ்க்கையில் பெரும் சரிவு ஏற்படும் போது (வேலையிலிருந்து சஸ்பெண்ட் செய்யப்படுவது), அவளது அக உலகம் நொறுங்கிப் போகிறது. தான் செய்த தவறைத் தன் சொந்த உழைப்பால் எதிர்கொள்வதை விட, “நாங்கள் குடியிருக்கும் வீடு சரியில்லை; அந்த வீட்டின் வாஸ்து தோஷத்தால் தான் எனக்கு வேலை போனது” என்று வி.கே. ராவின் இகிகாய் (Ikigai) தத்துவத்தையும் வாஸ்து நம்பிக்கைகளையும் துணைக்கு அழைக்கிறாள்.
இது சமகால நுகர்வுச் சமூகத்தின் மிகப்பெரிய முரண். எங்குமே தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளத் தெரியாமல், சூழலையும் பொருட்களையும் காரண காட்டியாக மாற்றுவது நவீன மனிதனின் பலவீனமாகும். ஜெர்மனிக்குச் சென்று புதிய படிப்பைப் படிப்பதும், அங்கு தன் எதிர்காலத்தைத் தேடுவதும் அவளது தப்பியோடும் மனநிலையின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடாகும்.
கதையின் தொடக்கத்தில் பிரவீணாவின் அலங்காரப் பொருட்களையும், வான்கோ மோகத்தையும் கடுமையாக எதிர்த்தும் கேலி செய்தும் வந்த ரவி, இறுதியில் அதே சுழலுக்குள் தானும் ஈர்க்கப்படுகிறான். பிரவீணா ஜெர்மனி சென்று, ஆம்ஸ்டர்டமில் உள்ள வான்கோ மியூசியத்திற்கு முன்பாக நின்று அனுப்பும் புகைப்படமும் அவனுக்காக வாங்கிய வான்கோ தொப்பியும் ரவியின் மனத்தை மாற்றிவிடுகின்றன.
“அந்த வரியைப் படித்த போது அவனுக்கு வான்கோவைப் பிடிக்கத் துவங்கியிருந்தது.”
என்ற இந்த முடிவு மிக கறாரான வாழ்வியல் உண்மையைச் சொல்கிறது. ஆரம்பத்தில் எதிர்த்த பல விஷயங்களை, காலப்போக்கில் மனிதன் தனது தனிமையின் காரணமாகவோ அல்லது பிரியமானவர்களின் அடையாளங்களின் வழியாகவோ தானாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறான். எதிர்ப்பும் வெறுப்பும் ஒருகட்டத்தில் அடிமைத்தனமாகவோ அல்லது அனுதாபமாகவோ மாறிவிடுகிறது. ரவி வான்கோவை வெறுத்தது அவளது மனைவியின் திமிரை எதிர்க்கத் தானே தவிர, கலைக்காக அன்று. ஆனால், கால ஓட்டத்தில் அந்த வான்கோவே அவனது தனிமையின் துணையாகிறது.
எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் ‘வான்கோ தலையணை’ என்பது வெறும் ஒரு கலைஞனின் பெயரால் நகரும் கதை அன்று; அது இன்றைய நவீன நடுத்தர வர்க்க மனிதனின் அடையாளச் சிக்கல், தாழ்வுணர்ச்சி, போலி நாகரிக மோகம் மற்றும் தனிமையின் துயரம் ஆகியவற்றை மிகச் சரியாக அளவெடுக்கும் உளவியல் ஆவணமாகும். மனிதர்கள் தங்களைச் சுற்றியுள்ள பொருட்களாலும் கனவுகளாலும் தங்களை அடையாளப்படுத்த முயன்றாலும் அந்தப் பொருட்களின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் பெரும் வெறுமையைத்தான் இச்சிறுகதை கறாராக நமக்கு உணர்த்துகிறது.
– – –