எழுத்தாளர் அஜிதனின் ‘அவள்’ சிறுகதை, சமகாலச் சமூகத்தின் இருண்ட பக்கங்களையும் மனித மனங்களின் ஆழத்தில் உறையும் குரூரங்களையும் மிகத் துல்லியமாகவும் கறாராகவும் பதிவு செய்யும் படைப்பாகும்.
இக்கதையில் வெளிப்படுவன வெறும் வன்புணர்வும் கொலையின் பதிவும் மட்டுமல்ல; நவீன நகரமயமாக்கலின் விளிம்பில் நின்று சிதைந்துபோகும் தனிமனித ஆன்மாக்கள், உறவுகளின் மென்மை நழுவி வன்முறையாக மாறும் விதம், மனித வாழ்வியலின் அடிப்படைத் தார்மீகச் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றைத் தீவிரமாக விவாதிக்கப்படுவனவும் இக்கதையில் வெளிப்பட்டுள்ளன.
‘அவள்’ என்ற கதாபாத்திரம், அவளது சூழல் என்பவை நவீனப் பெருநகரத்தின் துயரார்ந்த யதார்த்தங்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன. சிந்தாதரிப்பேட்டை கூவம் ஆற்றங்கரைப் பகுதி, அடிமட்டத் துப்புரவு வேலைகள், பொருளாதார வறுமை மற்றும் பாதுகாப்பற்ற வாழ்வியல்சூழல் ஆகியவை இக்கதையின் பிரதான பின்புலமாக அமைகின்றன. இங்கு தனிமனித வாழ்வியல் என்பது வெறும் உயிர்வாழ்தலுக்கான போராட்டமாகவே சுருங்கிவிடுகிறது.
அவளின் ஆடைகள், ஜீன்ஸ் கலாச்சாரம், நகர்ப்புற ‘மால்’களுக்கான தேடல் என்பவை அவளது சுதந்திரத்திற்கான தேடலாகத் தொடங்குகின்றன. ஆனால், அச்சுதந்திரம் எந்தவித சமூகப் பாதுகாப்பு வலைகளும் இன்றி, நுகர்வு கலாச்சாரத்தின் இலாப நோக்கற்ற விதிகளுக்குள் சிக்கும்போது எவ்வாறு வன்முறையாக மாறுகிறது என்பதை இக்கதை அழுத்தமாக விவரிக்கிறது.
தாயும் மகளும் ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்தாலும், அவர்களுக்கிடையேயான ‘இடைவெளி’ என்பது வெறும் உடல்ரீதியான தொலைவு அன்று; அது நவீனத் தலைமுறையின் அபிலாஷைகளுக்கும் பாரம்பரிய விளிம்புநிலை வாழ்வியலுக்கும் இடையேயான அபத்தமான இடைவெளியாகும். தாய் தன் உழைப்பின் மூலம் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முற்படுகையில், மகள் தன் இருத்தலை நுகர்வு மற்றும் பாலியல் வெளிப்பாடுகள் மூலம் நிலைநாட்ட முயல்கிறாள்.
இக்கதையில் வரும் கொலை மற்றும் வன்புணர்வுச் சம்பவங்கள், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளை மிகக் கறாராக வெளிப்படுத்துகின்றன. குற்றவாளிகளின் மனநிலை என்பது வெறுமனே ஒருநாள் தற்செயலாக நிகழ்ந்த வன்முறை அன்று; அது நீண்ட காலமாக ஊறிப்போன ஆணாதிக்க திமிர், விரக்தி மற்றும் பாலியல் வக்கிரங்களின் கூட்டு வெளிப்பாடாகும்.
கதாநாயகி தன் தனிப்பட்ட காதலின் தோல்விக்குப் பிறகு, இணைய உலகத்தினூடே அந்த வக்கிர வலைக்குள் தானாகவே நுழைவதும் அதைக் குரூர விளையாட்டாக மாற்றிக்கொள்வதும் தற்கால இளைய சமூகத்தின் திசைதிருப்பப்பட்ட மனநிலையைச் சுட்டுகிறது.
காவல்துறை அதிகாரி, பார்வையாளர்கள் மற்றும் ஊடகங்கள் இச்சம்பவத்தைக் கையாளுவதில் வெளிப்படும் சாவகாசத் தன்மை விமரிசனத்திற்குரியது. இதுபோன்ற கொடூரங்கள் சமூகத்தின் ஒருபகுதியில் சாதாரணமான செய்திகளாக மாறிப்போய்விட்ட அவலநிலையை இக்கதை சுட்டுகிறது.
இக்கதையில் கூவம் நதியும் இயற்கையும் வெறும் பின்னணியாக அல்லாமல், மனிதத் துயரங்களின் மௌனச் சாட்சிகளாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளன. கூவம் தன் குறியீட்டுத் தன்மையில் ஒருபுறம் நசுக்கப்பட்ட வாழ்வியலின் குப்பைகளையும் மறுபுறம் மனிதனின் அகக்கூறுகளையும் பிரதிபலிக்கிறது. புயல் மழையும், இருண்ட சவுக்குத்தோப்பும் மனிதனின் குற்றவுணர்ச்சியையும் ஆன்மாவின் மரணத்தையும் வாசகனின் கண்முன்னே நிறுத்துகின்றன.
அஜிதனின் ‘அவள்’ சிறுகதை, சமகால வாழ்வியலில் மனிதர்கள் எவ்வாறு தனிமைப்படுத்தப் படுகிறார்கள் என்பதையும் விழிப்புணர்வற்ற சமூகச் சூழல் பெண்ணின் வாழ்வை எவ்வாறெல்லாம் துண்டு துண்டாக சிதைக்கிறது என்பதையும் சமரசமின்றிப் பேசுகிறது.
அழகியலோ அரதப்பழைய அனுதாபங்களோ இன்றி, உண்மையை அதன் அப்பட்டமான வறட்சியோடும் குருதியோடும் வாசகனின் முகத்தில் அறைந்து சொல்கிறது இக்கதை. தனிமனித சுதந்திரம், பாலியல் அரசியல், மற்றும் குடும்ப உறவுகளின் சிதைவு ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத கறாரான விமரிசன ஆவணமாக இக்கதை திகழ்கிறது.
– – –